Koledzy wypili przepisowe pięć biegów wódki czystej importowanej o smaku prezerwatywowej truskawki i wsiedli do samochodu.

Chlebota prowadził jak Łowczyc. Na dwudziestym siódmym kilometrze stracił panowanie nad kierownicą. Samochód wpadł w poślizg i przejechał na drugi pas.

– Spokojnie! Mam immunitet! – krzyknął Chlebota pewnym głosem, próbując zapanować nad samochodem.

Zanim to mu się udało, jadący z naprzeciwka autobus z więźniami obozu pracy w Szydłówku, by uniknąć zderzenia, zjechał na pobocze, uderzając w pomnik przyrody Bolesław Prosty. Spotkanie z drzewem było na tyle silne, że autobus eksplodował. W powietrzu zaczęły fruwać różne szczątki.

Koledzy posła przyglądali się temu z podziwem i niedowierzaniem. Spojrzał też i Chlebota, co spowodowało, że znowu stracił panowanie nad samochodem i zmusił czerwonego funkwagena do wjechania na stojącą na poboczu wyzywająco ubraną panią sprzedającą jagody.

Była dwudziesta trzecia minuta zakładu i prawie na pewno było też wiadomo, że Chlebota go przegrał. Ze zdenerwowania wjechał na jadącego z naprzeciwka motocyklistę. Cały przód był zgnieciony i przestała działać elektryka w samochodzie, bo radiowideoodtwarzacz wyłączył się podczas emisji filmu Dziewczęta z Zagłębia Rurki.

– Kurrrrrr!… – krzyknął poirytowany poseł.

– Ale immunitet masz?

– Mam. Starczy dla was wszystkich, ha, ha, ha! – śmiał się poseł stylem opozycyjnym.

W tym czasie na przednią szybę spadła kromka chleba z masłem, którą w momencie zderzenia z Bolesławem Prostym jadł więzień nr 4781. Kromka uruchomiła automatyczny mechanizm wycieraczek, co spowodowało małe spięcie elektryczne.

Samochód posła Chleboty wyleciał w powietrze.

– Ale immunitet masz? – zawołała głowa któregoś kolegi do jednorękiego korpusu posła ziemi szczęśliwickiej.

– Mam! Starczy dla nas wszystkich… raz, dwa, trzy, cztery… trzydziestu sześciu – rzucił trochę mniej pewnie, w tej chwili już pozbawiony ręki, korpus posła Chleboty.

Maj 2006

Teraz przyszedł czas na miniurządzenie niedopuszczające do pojawienia się agresji psychoruchowej. 
Urządzenie było bardzo proste. Ważyło około kilograma, było wielkości paczki mąki pszennej. Zakładało się je na nadgarstek prawej ręki. To ważne, by ręka była prawa, bo w przeciwnym razie wynalazek nie działał poprawnie lub, co gorsza, jego działanie było odwrotne. Należało codziennie uzupełniać minipojemniczki z substancjami pobudzającymi pozytywne procesy w organizmie doprowadzające do powrotu dobrego nastroju. Pojemniczki były trzy, a substancje były niedostępne na rynku i należało je sprowadzać drogą dyplomatyczną z USA. By urządzenie działało wystarczało włączyć funkcję stand-by. W tym trybie można było go używać nieprzerwanie przez 1,2 godziny. By naładować z powrotem baterie, potrzebny był jedynie zasilacz mieszczący się w niewielkiej walizeczce. Urządzenie, gdy było włączone, wydawało z siebie ciche mruczenie (według niektórych głośne burczenie) mające utrzymywać właściciela w dobrym nastroju.

Profesor Suwak nazwał swoje nowe dziecko miniantyagresorem.
Duże zainteresowanie produktem wykazywał koncern McPhilips, i to jeszcze na etapie prac projektowych. Firma częściowo sfinansowała nawet zakup podzespołów w swojej filii specjalizującej się produkcją komponentów do produktów zaawansowanych technologicznie. Zamówiła również prototyp urządzenia, które miało być uroczyście przedstawione do zatwierdzenia szefowi regionu Europa, Afryka i Izrael znanemu z tego, że bywał agresywny.
To miał być wielki dzień Suwaka. Środa. Trzecia środa miesiąca. W takich dniach jak ten, w końcu cyklu biopogodowego fi-alfa, najwięcej ludzi popełniało samobójstwa i dochodziło do największej liczby wypadków na różnym tle. I właśnie w taki dzień jak ta precyzyjnie wybrana środa (aż się zaczerwieniła z faktu tak wielkiego jej wyróżnienia) miniagresor powinien zrobić największe wrażenie. Suwak miał odbyć konferencję prasową informującą o rewelacyjnym wynalazku, a później parafować umowę z McPhilipsem o współpracy przy wprowadzaniu miniantyagresora na rynek masowy.
Konferencja prasowa odbyła się jak sobie profesor wymarzył. Na początku dziennikarze byli rozdrażnieni, ale później, widząc wspaniały nastrój Suwaka zaczęli zmieniać zdanie. Na koktajlu kilku dziennikarzy przetestowało urządzenie i wpadli w niekłamany entuzjazm. Jeden z nich postanowił napisać aż trzy artykuły (na cztery szpalty każdy), za skromną odpłatnością na pokrycie kosztów wycieczki zagranicznej syna brata stryjecznego.
Gorzej było ze spotkaniem w McPhilipsie. Biznesmeni byli rozdrażnieni i nic nie było w stanie poprawić im humoru.
– Dlaczego to jest takie duże? – powiedział jeden ważny pan.
– No właśnie, dlaczego to jest takie duże. A poza tym szef na region zmarł na atak serca, a nowy jest cichym introwertycznym flegmatykiem, więc nie doceni – dodał drugi ważny pan.
– No właśnie, nowy nie doceni, a jak pan przyniesie urządzenie, które mieści się na karcie sim, to wtedy porozmawiamy poważnie.
– No właśnie, porozmawiamy poważnie i życzymy sukcesów.
– Życzymy sukcesów i do widzenia, no właśnie.
Profesor nie wybuchnął gniewem tylko dlatego, że z trzech minipojemniczków do jego krwi dostała się dosyć duża ilość substancji sprowadzanych drogą dyplomatyczną z USA.
Przed wejściem do mieszkania Suwak wyłączył urządzenie, mimo że do wyczerpania baterii zostało siedem minut.
Żona przywitała go radośnie, ale zauważyła, że coś jest nie tak. Suwak zjadł obiad: stek nie był zbyt twardy, a kisielek zbyt rzadki. W łazience wisiał nowy ręcznik, a w mydelniczce leżało mydło. W koszyku na prasę gazety były poukładane datami – te najświeższe na górze.
Profesor był coraz bardziej podminowany. Pobiegł do szafy.
– Tu cię mam, cholero jedna! – krzyknął rozjuszony, wyciągając połączone w parę skarpetki nie od pary.
Rozpoczęła się awantura, jakiej w domu profesora nie było od czasu, gdy wrócił z prezentacji przenośnego zestawu gier planszowych do rozwiązywania problemów osobowościowych.
Nad ranem, gdy zmęczona i spłakana żona zasnęła zamknięta w łazience, profesor usiadł wyczerpany na sofie i powiedział do siebie:
– No, już lepiej.

2009 is over. In a couple of days all traces of our last year’s activity will disappear from Twitter search results. Everybody wants to shorten a year to a couple of sentences. Same with me. And I’ll naturally do it using #hashtagstory.

As I described in a kick-off post, hashtagstories were intended to bring fiction to a new level of decoding, as every hashtag means something different for a person which is using it. One line of text means much more than just one line of text. But it took me long months to realize that there is something more about hashtagstories than just that. Those stories told with a sequence of Twitter hashtags are unexpectedly good way to describe the current state of mind of Twitterverse. In a long run they will become a literary memoir of Twitter.

So here are the best (in my opinion) hashtagstories written in 2009. Decode your own story and #enjoy

#hashtagstory :: #hello #3hotwords #3drunkwords #3wordsaftersex #bye

#hashtagstory :: #iremember #clothdiapers #thingsmummysaid #crapsuperpowers #firstrecord #goodsex #myweakness #cocaine #nothing

#hashtagstory :: #lonely #followfriday #musicmonday #ecomonday #woofywednesday #lonely

#hashtagstory :: #bestweekever #3breakupwords #alltimelow #therapist #alltimelow #therapist #alltimelow #fail

#hashtagstory :: #iwish #iseeyou #inmyhood #beforethestorm

#hashtagstory :: #love #marriage #endofstory

Wtedy, w piękny biało-rdzawy wigilijny wieczór, Przekośniak, parę dni wcześniej wyrzucony z portalu dla utopijnych fanatyków fobii ekstremalnych (www.ilovefobia.pl), wpadł na pewien pomysł.

Był to niezły pomysł, a następny SMS (“Wszystkiego a bryka niechcacy tylko szczerego baranek”) utwierdził go w przekonaniu, że był to pomysł życia. Sławek Przekośniak postanowił założyć ze swoim kolegą z Ilovefobia.pl Cześkiem Ciągiem, serwis internetowy, przez który można byłoby wysyłać życzenia na telefony komórkowe. Najważniejszą zaletą serwisu miało być to, że treść życzeń nie była z góry ustalona, nie wybierało się ich z listy, ale tworzone były z przypadkowych słów według wytycznych internauty przez specjalnie opracowany do tego program. Pozwoliłoby to na wysyłanie życzeń oryginalnych, a nikt przecież nie powiedział, że muszą być zrozumiałe.

Opracowaniem programu, który roboczo nazwali Janem z Dysku, zajął się Czesiek. Miał w tym doświadczenie – w portalu dla [wstaw_słowo]fobów opracował programik do układania okrzyków na demonstracje. Program, mimo że oferował sformułowania kompletnie pozbawione logiki, cieszył się dużą popularnością, a najbardziej trafione slogany uliczne można było oglądać w telewizji (“Precz tam szkoda precz”, “Do nimi wora won dziś dziś”).

Dwójka przyszłych ludzi sukcesu ostro zabrała się do pracy i portal życzeń SMS-owych www.najnajnaj.pl wystartował tuż przez świętami wielkanocnymi.

Jednym z pierwszych użytkowników i entuzjastów strony była Ramona Kęstowicz z popularnego girls-bandu Puszysteron. Nie chciało jej się pisać życzeń, więc weszła na najnajnaj.pl i wypełniła krótki formularz. W rubryce “Słowa, które mają pojawić się w treści” wpisała “jajo” oraz “wesoly”, a w rubryce “Liczba słów dodatkowych” – 3. W dwa dni później otrzymała szereg telefonów od znajomych, chwalących ją za niesamowicie kreatywne teksty życzeń. Było czym się pochwalić:

“Wesola kozy jajo czacha smrod”

“Jajo rogacizna wesolego klinem cudny”

“Amperomierze chlapnij wesolego oligocenska jajem”

“Nietrzymanie wesoly przede jaju postmodernizmu”

Wkrótce serwis został “najbardziej innowacyjnym dokonaniem internetowym roku” według czasopisma “Serwisy internetowe zaczynające się na N.” Średnia zrównoważona równolegle przekierowywana trójklikalność ekskluzywna strony szybko osiągnęła poziom 34,98 i rosła w imponującym tempie. Czesiek opracował specjalny mod do życzeń na Dzień Matki i był to strzał w dziesiątkę – tygodnik “Przepuść” umieścił życzenia “Mamo lewo choro bingo” w rubryce cytat tygodnia. Od tego dnia rozpoczęła się niekontrolowana popularność serwisu. Operatorzy komórkowi zaczęli odczuwać spadek przychodów z opłat za SMS-y, ale przezorny Sławek zaproponował im udział w zyskach – w zamian za doinwestowanie i przekazanie nowoczesnych technologii.

Czesiek opracował jeszcze dwa mody: imieninowy i urodzinowy, a potem skupił się, w poczuciu dobrze spełnionego obowiązku, na przeglądaniu stron z pełzającą golizną, co spowodowało, że Sławek jest dopiero na 67. miejscu najbogatszych Polaków. Tylko to, że wyrzucił Cześka zaraz potem (zresztą w dosyć makiaweliczny sposób – wysyłając SMS: “Ty praca tu nie spoko kapencjusz finito”) spowodowało, że doszedł aż na miejsce 67. Ale była to tylko i wyłącznie jego wyłączna i jedyna na wyłączność zasługa. I nawet żonie by nie podziękował, jakby dostał nagrodę “Inzapbizu” za stronę roku, na jaką wciąż liczył i za jaką cały czas lobbował.

By dać szansę szczęściu i zdobyć jeszcze większy rozgłos, Przekośniak wysłał, podając się za “Wielbicielkę”, SMS-y do redaktorów naczelnych opiniotwórczych gazet i znanych polityków; ludzi kultury, show-biznesu, nauki, zdrowego trybu odżywiania się, pielęgnowania roślin doniczkowych; nauczycieli tańca obronnego qualadora i tanga parawirtualnego; jednego znajomego filozofa i pani ze sklepu z drogimi paluszkami serowymi.

Jak się spodziewał, reakcja była spontaniczna, euforyczna i jednoznacznie przychylna. Z jednym wyjątkiem – polityk powiązany ze służbą domową szefa swojego koła parlamentarnego, o numerze telefonu komórkowego 0-609-3459812, znany z braku poczucia humoru, źle odebrał intencje autorki SMS, brzmiącego: “Zyczenia szpadel naj”. Sprawa trafiła na wokandę komisji spraw oraz komisji bezpieczeństwa.

Minęło dziesięć miesięcy. W swojej nowej rezydencji, na górze, (tu oznaczało to dziewiąte piętro) Przekośniak przymierzał nowy, przetykany tytanowo-kevlarową nitką niby-czarny garnitur samoukładający się. Miał odebrać wieczorem nagrodę konkursu “Przekobizu” za stronę roku (na “Inzapbiz” nie mógł się doczekać).

67. na liście najbogatszych Polaków podobał się sobie w lustrze. Przećwiczył uśmiech i krok, sprawdził, czy w kieszeni ma kartkę z tekstem przemówienia i wygładził niezrozumiałe wybrzuszenie na brzuchu. Z zadowoleniem wlał sobie do kieliszka resztki otwartego dwa tygodnie temu wina francuskiego i patrząc z uwielbieniem w swoje imponujące oblicze, powiedział:

- Zdrowie nietutejszy gardła poprzez dzwonu.

W tym czasie podjechały pod Przekośniakówkę czarne limuzyny Agencji Bezpieczeństwa.

Zamieszczone poniżej życzenia należy słać na własną odpowiedzialność, gdyż należą do tych o dużym stopniu ryzyka. Większość z nich pochodzi z uroczych czasów ŚNPS-u (sprowadzonego obecnie do poddomeny mojego wydawnictwa). Dodałem też parę aktualnych, nacechowanych tech-absurdalnie (a wszystko jak zwykle dosyć złośliwe).

Teksty życzeń

Prezentów, prezentów, prezentów i jeszcze raz prezentów! A jakby Wam zabrakło gotówki, to służę pożyczką świąteczną od ręki za dowód bez poręczycieli.

Życzę Ci tego samego, co w zeszłym roku, bo się mniej więcej sprawdziło.

Tego i owego życzy myśliciel ze szkoły lakonicznej.

Sebciu, życzę ci z całego serca kolejnego ataku DDoS. Wtedy znów będziemy razem i będzie wspaniale, oby jak najdłużej.

Żebyście spotkali na swej drodze dobrych ludzi z sercem, mądrych i pokornych, silnych i niezłomnych, trzymających się zasad i poszukujących prawdy, prawych i sprawiedliwych, takich, którzy potrafią zrozumieć wasze prawdziwe problemy i bezinteresownie pomóc Wam w ich rozwiązaniu, ze szczególnym uwzględnieniem ubezpieczenia na życie.

Aby w Nowym Roku zaduma nad logistyczną stroną transportu walca drogowego łączyła się z metafizycznym spełnieniem zaległej faktury nr 31.

Realizacji wszystkich planów życiowych, a jak nie wszystkich, to przynajmniej tych związanych ze mną – oddana współpracownica.

Żeby w tym Nowym Roku udało Wam się odnieść jeszcze więcej sukcesów, niż w starym, co chyba nie powinno być żadnym wyczynem, zważywszy na fakt, ze w starym nie mieliście ich wcale.

Tato, żebyś już się znudził swoim smartfonem.

Tej odrobiny szczęścia, na którą czekacie już tak długo, kochani.

Wielkiej wygranej w totolotka, i żebyś nie wydał tych pieniędzy bez sensu, ale po co ja to mówię.

[wave id="googlewave.com!w+-AmnUC3OC" ]

[wave id="googlewave.com!w+vhXGKzR0D" ]

Wszystko przez ten kawałek The Postmarks, który chodzi za mną od rana. Już dawno chciałem opublikować na blogu to opowiadanie, bo ono moje, ale takie zupełnie nie moje. Antyreprezentatywne dla twórczości. Ale dzisiaj taki nastrój nietechno-nietęgi, trochę surrealistycznie się czuję i trochę odłączony od rzeczywistości jestem.

Piątkowy #fridayflash. Trzeba włączyć muzę, przebrnąć przez męża Henryka, a potem powinno być już tylko lepiej. I będą brzozy, oj będą.

Zaległa miłość Ewy S.

– Henryku, kochanie, czy dodać ci do whisky dwie czy trzy kostki lodu? – krzyknęła Ewa, aksamitnie modulując głos.

Pytanie po kilku sekundach dotarło do męża, który siedział w drugiej części domu, a dom był duży i dlatego zajęło to aż kilka sekund – wliczając w to krótki postój w drzwiach salonu, który pytanie zrobiło sobie samowolnie w ramach rekompensaty za pracę w ciężkich warunkach.

– Dzisiaj dwie! Środa dzisiaj, kywa, nie pamiętasz?

– Zapomniałam! – aksamitny głos, po odbiciu od popiersia męża, stojącego w holu między kuchnią a salonem dziennym zielonym, przebiegł tę samą drogę w tym samym czasie.

– No! I żeby to było osta… O kywa macierzowa, strzelili nam gola, wkywili mnie! Trzy dawaj!

– Daję trzy, kochanie! – zachłysnęła się swoją łagodnością Ewa, gdy usłyszała z salonu:

– I kywa, nie trzy, tylko cztery! Albo pięć daj i całą flachę, bo zaraz przegrają te cioty i wuje, kywa macierzowa. – Henryk był profesorem matematyki i bardzo nie lubił przegrywać, a zwłaszcza zakładów sportowych.

– Już się robi kochanie! – głos Ewy był niezmiennie aksamitny, choć co bardziej wytrawni znawcy interpretacji głosu ludzkiego mogliby wyczuć, zwłaszcza w „robi”, lekkie poirytowanie, któremu jednak daleko było do powszechnie przyjętego zdenerwowania.

Gdy Ewa zmierzała do salonu z wózkiem alkoholowym by Valessi (a na nim potężny kubeł lodu i skromnych rozmiarów trzylitrowa butelka whisky), rozległ się dzwonek do drzwi wejściowych.

W czasie potrzebnym Ewie na zawołanie: „ja otworzę!”, odpowiedź: „no chyba, kywa, nie ja!”, porzucenie wózka i zrobienie kilku kroków w stronę drzwi, wydarzyły się jeszcze trzy rzeczy. Odegrały one ważną rolę w ukształtowaniu samopoczucia pani domu w ciągu następnych kilku dni: przez dom przetoczył się wielowątkowy żar o rysie romantycznym, jakieś trzy razy większy niż ten sprzed sześciu miesięcy; komentator sportowy w czasie wykonywania rzutu karnego na chwilę zmienił temat i powiedział: „a teraz chciałbym wręczyć bukiet białych róż ukochanej pani Ewie”; popiersie Henryka szarmancko mrugnęło lewym okiem przy jednoczesnym wystudiowanym wychyleniu głowy w prawo.

Sprawnie poprawiła rdzawozłote włosy. Otwierając drzwi z narastającą nadzieją, spytała półprzymkniętym szeptem:

– Janek?

Janek Salaterski (wyobrażenie emocjonalne) – zaległa miłość Ewy z klasy 3b z liceum ogólnokształcącego w Goniądzu. Był przystojnym blondynem o arystokratycznych rysach twarzy. Miał czułe spojrzenie, w którym często pojawiał się uwodzicielski żar. Mrugnięcie lewym okiem rozbrajało najbardziej opornych. Miał nienaganny strój i maniery. Często widywano go z kwiatami. Dla kobiet tracił głowę, a najbardziej dla Ewy – to dla niej były zarezerwowane białe róże.

Janek Salaterski (stan faktyczny) – kolega Ewy z klasy 3b z liceum w Goniądzu. Był przystojnym blondynem o szlachetnych rysach twarzy skorygowanych w dół przez matołkowatą inteligencję ojca. Spojrzenie czułe z żarem w oczach wyuczonym przetrwałym. Mrugnięcie lewym okiem rozbrajało najbardziej opornych. Miał nienaganny strój i maniery, no może z wyjątkiem zachowania na osiemnastce u Łukasza. Często chodził z kwiatami. Dla kobiet tracił głowę, a najbardziej dla wspomnianego już Łukasza – to dla niego były zarezerwowane białe róże.

Ewa spod przymkniętych powiek opatulonych białymi pachnącymi płatkami zobaczyła nieregularny, brązowawy kształt i usłyszała przygnębiająco przyziemne:

– Ę?

„Ę” należało do kuriera, który stał nieruchomo i wyglądał, jakby miał chwilowy przerost tarczycy w wytrzeszczu kumulowanym miejscowo. Był łysiejącym brunetem o fałdach biodrowych mających cechy zwisów bocznych i klatce piersiowej na zwiotczeniu. Ewa w swoim rozmarzeniu wyglądała eterycznie i ponętnie, więc w oczach kuriera na chwilę pojawił się żar:

– Pawełek mam na imię i przesyłkę też mam – uśmiechnął się szeroko i szczerze, a Ewa przestała unosić się dwa centymetry nad ziemią i zbyła go zimnym spojrzeniem, strzepując z jego ramienia zagubiony i zapłakany płatek róży.

Kurier też przestał unosić się nad ziemią (było to jakieś piętnaście centymetrów, bo Ewa była wysoka, a on nie chciał jej patrzeć prosto w oczy):

– Dla pana Henryka Samka.

Z pokoju dało się słyszeć zdyszane pytanie:

– Ewcia, no gdzie ta flaszka, bo się wkywię!

– Idę, idę – powiedziała Ewa nieco nieaksamitnie.

– No! Tylko grzecznie, kywa ty!

– Do widzenia, pani Ewo – powiedział kurier Pawełek z odchodzącą w chrząkaniu nadzieją i spojrzeniem podążającym za bezemocjonalnością kostki brukowej.

– Do widzenia – odparła Ewa, z początku zupełnie nieaksamitnie, ale gdy uświadomiła sobie, że zna skądś ten ton głosu, wpuściła w „dzenia” więcej czystej jedwabistości. Na tyle dużo, że kurier Pawełek obrócił się w półobrocie romantycznym i wtedy wszystko było jasne.

Szymon Gwizdek (wyobrażenie emocjonalne) – kolega Ewy z pierwszego roku studiów. Niski, chudy i mało atrakcyjny. Za dużo włosów, czupryna jak u owczarka. Miał powłóczyste spojrzenie i chrząkał bez sensu. Chyba się w Ewie podkochiwał. Za każdym razem, gdy mu odmawiała, zmieniał mu się ton głosu, a jej robiło się niemiło w brzuchu, więc wolała unikać z nim spotkań. Ale Szymon był uparty. Uparciuch taki, i mały w dodatku.

Szymon Trębacz (stan faktyczny) – kolega Ewy z pierwszego roku studiów. Niski, chudy i przeciętnie atrakcyjny. Dużo włosów, niektórzy mówili, że czupryna jak u owczarka. Miał powłóczyste spojrzenie i chrząkał od refluksu. Podkochiwał się w Ewie bez wzajemności. Za każdym razem, gdy mu odmawiała, robiło mu się gorąco, a ton głosu zmieniał na dziwne pomieszanie nadziei, bezsilności i determinacji. Był uparty. Typowa cecha ludzi niewielkich ciałem, ale wielkich sercem.

Następnego dnia Ewa oddała się gnębiącemu myślinieskupieniu. Dzień taki jak ten idealnie do tego pasował. Na zewnątrz padał boczny deszcz, a nad drzewami szaropomarańczowe wkołomaciejki wyzwalały energię w swoim przedśmiertnym locie. Chrząszcze przestały strzelać z buta i schowały się za ścianą od zawietrznej. Ludzie przemykali z paratarczami, byle tylko się nie załapać na zmianę kierunku wiatru. Psy nie szczekały, bo jadły karmę o wpół do dziesiątej w Polsce.

Zamyślona, położyła się na dwuszezlongu. Nawet nie chciała włączyć muzyki centralnej – by nie pozwolić odejść ciszy i zamyśleniu. Jedyne, co powiedziała tego ranka, brzmiało jak „zaczyna się”.

Powiedziała to do swojej najlepszej przyjaciółki Ludmiły, która gdyby mogła, zamieniłaby się z nią miejscami. Miała kochającego męża Darka i niespłacony kredyt na dom. Mąż właśnie zrezygnował z pracy w firmie wuja, bo tamten miał chłopskie maniery. Teraz dysponował nieograniczoną ilością wolnego czasu, ale nie za bardzo mu się chciało robić cokolwiek innego, niż kochać swoją żonę. Nie to co Ewa. Henryk był w miarę przystojny, no i przy dorobku. Bardzo dużym dorobku. A że od czasu do czasu powiedział coś bardziej po męsku…

– Przyjdzie. Jak ma przyjść, to przyjdzie. Więcej cierpliwości, kochana, a zobaczysz, że wszystko, co zaległe, się rozwiąże. Wiesz, takich mężczyzn jak mój Darek nie ma zbyt wielu na tym bezlitośnie beznamiętnym świecie.

Darek nie wchodził w grę, bo miał krzywy nos, a krzywy nos kojarzył się Ewie z nauczycielem od historii, który był obleśny i opowiadał dowcipy o majteczkach.

Ludmiła jeszcze przez pół godziny starała się jak mogła, ale jak zwykle nie za wiele zdziałała. I ten widok spadających na bruk wkołomaciejek i krzątających się pracowników zakładu oczyszczania, którzy zasysali ptaki do śmieciarki dużym czerwonym odkurzaczem. Tego było za wiele. Ewa zamknęła oczy i wyobraziła sobie słoneczną twarz kogoś, kto chce jej powiedzieć coś bardzo ważnego. Zanim twarz przybrała bardziej znajome kształty, rozległ się dzwonek do drzwi.

I była to twarz chyba tego…

I znowu dzwonek.

I Ewa zrobiła się lekko nieaksamitna – jak zwykle w sytuacjach, gdy coś przerywa jej kontemplowanie swojego myślinieskupienia.

Gdy podchodziła do drzwi, usłyszała lekkie chrząkanie, a serce zabiło jej mocniej.

Tak, w drzwiach stał kurier Pawełek. Uśmiechał się szczerze, ale z dozą niepewności. Wzrok uciekał mu w stronę posadzki, ale dzielnie podnosił go akurat wtedy, gdy wypadało mrugnięcie. Swoją obecnością i zachowaniem wywołał radość Ewy – mimo deszczu bocznego, mimo jej myślinieskupienia i mimo braku całkowitej pewności co do swojej nienagannej fryzury.

– Proszę, niech pan wejdzie, jeszcze deszcz pana zaskoczy z lewej i będzie problem – powiedziała Ewa niekłamanym aksamitem. – Czy napije się pan herbaty, zanim powie pan swoje „mam przesyłkę dla pana Henryka Samka”?

Kurier wszedł do holu, starannie wytarł buty i odstawił paratarczę na matę suszącą. Pokręcił się trochę w miejscu, ni to nerwowo, ni to celowo. Ewie przypadło to do gustu – dokładnie tak samo zachowywał się Szymek, gdy chciał się z nią umówić na spacer w parku miejskim. Pawełek uśmiechał się przy tym cały czas i nic nie mówił. A szkoda, już wtedy jego ton był ujmująco wciągający i zrobiłby wrażenie na Ewie, zanim stało się to, co się stało.

A stało się coś złego. I dla niego, i dla niej. Pawełek postanowił ściągnąć buty. Gdy stał na lewej nodze i mocował się z prawym trzewikiem, obrócił się na chwilę i pochylił do przodu.

Ewa zobaczyła wielką połać wyślizganych spodni na części siedzącej.

Ktoś, kto ma wyślizgane spodnie, nie ma prawa się ze mną emocjonalnie związywać, pomyślała zmęczona głowa pani domu, a jej głos rzekł poza świadomością:

– Dziękuję za przesyłkę i do widzenia.

Pan Pawełek pokręcił się jeszcze w lewo, próbując ściągnąć but – i w prawo, gdy dotarło do niego, że jednak nie powinien. Stanął naprzeciwko Ewy i powiedział do niej tonem wzbudzającym jednocześnie wyrzuty sumienia, empatię i odrazę:

– I już, tak?

Ewę niemiło zabolało w brzuchu, ale powiedziała:

– Już, tak.

I wyszedł Pawełek, i nie obrócił się w romantycznym półobrocie, i wróciło myślinieskupienie. I jeszcze myśl przebiegła, że w Szymonie-Pawełku najbardziej podobało się jej to, jak się zachowywał, gdy mu odmawiała.

Minęły dwie godziny. W domu panowała cisza, bo pan wyjechał na dwa dni w podróż służbową i było więcej niż pewne gdzie – Czerwony Lotos Golf Day&Night Club Waciąż Mały. Służące zostały odprawione i Ewa była sama. Ta samotność stała się nieznośna, zwłaszcza w zestawieniu z uciskiem w brzuchu, będącym pozostałością po Pawełka odprawieniu. Dwuszezlong starał się jak mógł pomóc pani dokończyć czytać artykuł o przewadze psychicznej kobiet nad mężczyznami. Za oknem deszcz przestał zacinać z boku i stał się dziwny, górny. Trochę się przejaśniło w stronę bardziej pozytywnych emocji bioenergetycznych. Ewa zadzwoniła do przyjaciółki ze szkolnych lat, która przyjechała w ciągu pół godziny.

I rozmawiały, i rozmawiały, i rozmawiały. I piły, i piły, i piły. I likier, i nie tylko. I przyjaciółka wyszła, chociaż bardzo nie chciała. Chciała objąć Ewę, ale Ewa też nie chciała. I nawet zapomniała imię przyjaciółki, tak bardzo nie chciała ciepłego objęcia jej. Jego chciała. Kogo?

Potem był wieczór nijakością szydzący, a nad ranem Ewa obudziła się i zobaczyła mgłę. Chciała w mgłę się zanurzyć, ale utknęła w garderobie na wyborze płaszcza. Płaszcz znowu wszystko zepsuł. Zostało okno. I znowu zaczęła myśleć i pić, i chciała czytać, ale nic nie było o mgle, i po południu zasnęła, albo przynajmniej tak jej się zdawało.

Lato puszyste. Las. Drzewa. Prześwity między. Człowiek między prześwitami między. Mężczyzna. Duży. Duże to, duże tamto. Leci. Od niej, do niej, tak, do niej. Przeleci i zawraca, a przystojny. Blondawy pod słońce, brunetawy przed słońcem. Brzozy kwiczą radośnie do niego. Lecą. Dom gdzieś taki biały. Tam iść. A Blond leci i wierszem sypie. Wiersz on ten jest lepki i gęsty i ona się robi oblepiona. I mężczyzna z brzóz, co kwiczą, do niej przylepia się i ciepły on, i mocny. I oblepieni lecą razem, a dom to duży i pałac raczej, i nie biały, tylko pastel. Jak ona lubi ten pastel. Cielesny pastel i on, ten człowiek, też pastel na ciele. A skóra zdrowa. I ona by też taką chciała. A on chyba czyta w jej myślach. Na olchy czubku litery pojawiają się. Litery robią minę i mówią: my pastel jego chcemy. Myśli to jej są i ona zdziwienie ma. I ona myśli jeszcze raz. I one, litery, mówią z czubka sosny. Mówią: my pastel kochamy. I mężczyzna z brzóz mówi oddechem pastelowym. Mówi, ale nie słychać, bo pałac blisko i krzyk daje. Kto daje krzyk. On. Tak on daje. On z popiersia i mężczyzna brzozą się zaciągą i ma siłę. Narkotyk brzoza ta. Kobieta, ona nie wie i też zaciąga się. I razem w brzozowej sile rzucają na popiersie się. Popiersie obraca się i do środka siebie. I zapada się, i nie ma. A mężczyzna pastel krwią zabarwia on. Bo zaciął się. Łzy las daje. On z lasu. Z brzóz pomiędzy. I szloch. I ona widzi. Kocha go las. I ona też zaczyna. Bo las go. Las dużo. Wszyscy go. Ona też. Mówi cicho, że las słyszy i zaciągą brzozą się w lewe nozdrze, które rośnie. I mówi to, i ona się wtula w swoje coś, co ma, a co ciepłe. Albo jego coś. Nie wie, bo on mówi i nozdrze rusza się czule na swój bok. A to najważniejsze jest. Co on mówi, bo ona nie słyszała nigdy. Sama kiedyś może. Sama sobie aksamitem. Od mężczyzny nie. Od pastela nie. I ona cicho i słuchać chce. I dom, co pałac, cicho też, ale mówi też: szybko, bo dzwonek. I on, mężczyzna z brzóz, przestaje na głosce pięknej. Się fastrygować igłami sosny zaczyna. Coby szybciej, coby mocniej. Coś zbliża się. Fastryga zacina o deszcz. Deszcz spada, boczny on. I dzwonek idzie i mówi: będę dzwonił. I dzwoni. I mężczyzna między znika. Nie ma. W lesie on. Między. Jest. Był. I dzwonek…

Dzwonek słychać i Ewa budzi się, albo nie budzi. Ale słychać dalej, ale ona nie chce. A on dzwoni i ona nie chce. Chce dalej na dwuszezlongu. I dwuszezlong też chce. Tak niech będzie. I Ewa nie otwiera drzwi. I tylko popiersie widzi, że po jakimś czasie od drzwi odstępuje przystojny mężczyzna o pastelowej skórze, który lekkim krokiem przeskakuje przez furtkę i znika między drzewami.

I ona dalej śnić chce i śni. I dogania mężczyznę w pastelu i lecą dalej. Zawracają na czerwonym. I w domu są. Tu są. Brzozy w kuchni dygoczą. Oblepieni nawet oni są. Szezlong dusi. Mały. Nie to co drzew wierzchołki. Nie on. Realny bardzo. Za. I człowiek z brzóz ma spodnie. Spodnie! Nie patrzeć. Niech on tylko mówi. Niech litery na wierzchołkach piszą. Coś. Cokolwiek. Byle. Gdzie wierzchołki. Brzozy uschły. Człowiek lepi się do drzwi. Ona trzyma go. Popiersie śmieje się. Rośnie. Duże. Bardzo. Człowiek mały coraz. Listki rosną. Drzewko robi się. Człowiek powiedzieć coś ma, że nie da się. Rozum wtacza się. Człowiek deską staje się. W podłodze z listkiem deską. Nadzieja jest. Krzyczy: daj, daj. Ona podleje. On wzdycha. Mały. Mniej go. Ona też coś. Nie wie. Popiersie idzie. Dom trzęsie się. Drzewa uciekać chcą. Popłochem wieje. Aksamitny worek przywiewa się sam. Ludmiła się śmieje. Popiersie chrząka i wyślizgane jest. Wszędzie ono. I robi to. Co. Podłoga trzeszczy od przytupu. Nie ma człowieka z brzóz. Nic. I popiersie mruga lewym okiem. Szyderstwo pęcznieje. Idzie. Więcej.

Ewa obudziła się. Spała długo. W salonie słychać mecz. Aksamit musi być.

An Orbital Flight With a Small Surprise

George Pearinsky was disappointed. They stuck him into this thing resembling a caftan, not a flight suit, and he couldn’t even take a photo of himself, but maybe it was better without one anyway, because in this vomit-green inflatable quilted shit, he looked like a huge pear, even though he weighed only 125.5 kilograms.

“And what is this?” He asked the captain pointing with his eyes at the screen, where wrapped in a thick layer of brownish gases, an outline of Earth could be seen. “What?” The captain was evidently caught off guard. He seemed to be fully engrossed in a computer game illegally loaded as an additional application for the passenger orbital ferry autopilot system and needed a while to come back to reality.

“This! Is this what I paid 200 000 amereuro for?”

“Ahh, that,” the captain finally came to and smiled with a “not this again” smile to his co-pilot, Denise, or maybe Dennis. “You know, most of our customers are a bit… surprised with this view. It’s all because of those stratospheric gases. They should finally prohibit their emission.” The passenger grew slightly irritated with this remark and Denise, or maybe Dennis, added:

“We realize it looks better in photographs, and if you prefer, I can offer you a beautifully published album.”

“What?”

“An album of the most beautiful photos of Earth taken from the height of several meters above ground, and put together by the best photographers and over-realistic painters in the world.”

George Pearinsky, the first European of Polish decent in space, took the brochure (“album” was just too much of an overstatement) and barked under his nose “I didn’t pay 200 000 to look at pictures.” But he had to admit that seen from that distance, Mother Earth looked particularly bad. Greyish and ugly. Too ugly even when considering the steeply discounted promotional price of the flight.

“Remember to return it after the trip, they will be counted,” Denise, or maybe Dennis, warned him.

The commercial passenger number 0289/Mr. Pearinsky leafed through a couple of pages, compared the photos with the view outside and fell asleep. He always slept during flights, and he flew quite much, because he made a fortune as a trader of rights for the emission of stratospheric gases (he had connections in the appropriate European commission), and so he was needed in every geographical latitude.

“Calling the so-called Houston! We have this one problem, we have this one problem!” The captain was shouting in the direction of Pearinsky, which unavoidably meant the latter one woke up from a dream in which he was floating in space, signing lucrative contracts for the emission of carbon dioxide.

“So-called Houston! This one problem,” Denise, or maybe Dennis, was repeating.

“What’s this?” Pearinsky wanted to know with every cell of his wrapped-in-quilted-shit being.

“A Slovakian spy satellite on collision course. A Slovakian satellite on collision course,” the captain shouted, and both members of the crew faked quite well pressing the emergency buttons.

“Slovakian?”

“Yes, a post-NATO model. Decommissioned after everything became available on Bobble Earth,” the captain answered and added in Denise’s direction, “switching to manual controls. A three-degree course adjustment to the left. Starting descent.”

“And where’s this satellite that’s colliding with us?” The passenger wanted to know.

“Ah, nothing, it’s just passed us, you can’t see it now, but I can show you the camera footage,” Denise, or maybe Dennis answered and switched on the monitor.

“But the date here, that’s from two weeks ago?” The trader in stratospheric emissions got upset.

“Ah, yes, actually, two weeks ago we had a very similar situation,” the captain alertly added and quickly changed the subject, “What’s important now is that you get ready for about 2 minutes in the state of weightlessness, and not some Slovakian satellite from two weeks ago. Are you ready for this magnificent experience experienced so far by only…” the captain consulted his notes, “two hundred eighty eight commercial passengers?”

“I guess so. What do I need to do?”

“Just feel light.”

Pearinsky felt light for about 30 seconds and then he felt heavy and wanted to vomit. The bag was already ready and Denise handed it to the passenger quickly enough for the contents to land weightlessly inside the bag, and not outside.

When the carbon dioxide emissions trader looked at the full barf bag, he couldn’t help but comment:

“So yeah, I paid 200 grand to look at pictures and my own puke. Unforgettable memories, I’d say.”

“Such surprises happen to quite a few of our passengers, but with this satellite you had some extra luck, not every flight is so exciting,” the captain remarked reassuringly.
“OK, we’re going back to Earth now. I need to be home before eight, my wife has a yoga class tonight.”

Zapraszam do czytania. Będę wdzięczny za wasze uwagi i ocenę.

Kochajmy koty rasowe

Na Światową Wystawę Kotów Rasowych jak zwykle przybyły tłumy. By pomieścić wszystkie koty wynajęto największy obiekt w mieście – Wojewódzką Halę Sportową im. Obecnego Wojewody Juliusza Pałki. Największą atrakcją wystawy był jedyny kot spoza województwa, imieniem Julius, rasy norweg polodowcowy, specjalnie kupiony na trzy dni przed wystawą od hodowcy z Zakorkowanego dla córki jedynej państwa Pałków.

Patrykowi udało się wejść bez stania w pięciogodzinnej kolejce o kształcie zdenerwowanego gada duszącego. Najął się do zespołu terapeutycznego dla kotów i dlatego stał w kolejce dla zatrudnionych jedynie pół godziny. Gdy w końcu został wypchnięty na halę przez tłum mu podobnych ludzi w kamizelkach “Organizator”, uderzył go zapach będący mieszanką drogiego kociego żwirku i taniego ludzkiego potu.

Była też druga rzecz  – prawie wszyscy nosili włochate kulki, które głośno mruczały.

– Niech pan kupi mruczulkę, zanim pana stratują – śmiała się młoda dziewczyna z malutkiego stoiska nad którym wisiała tabliczka: “Hit sezonu! Mruczące kulki pokryte autentyczną syntetyczną sierścią kota rasowego, współdziałające z wibratorem twojego telefonu. Cena promocyjna 499 złotych.” Uśmiechnął się do dziewczyny wymijająco. Nie lubił tłumów, a tłumów, które mruczały wielomrukiem nie lubił najbardziej. Poszedł dalej, a właściwie dał się ponieść ludzkiej fali zmierzającej w kierunku wielkiego podium.

Chwilę później, zaraz po tym, gdy oberwał łokciem od starszej pani zakochanej od dawna w operacjach plastycznych, a od pierwszego wejrzenia w szarawym mouni archangielu,  coś go uderzyło w głowę.

Była to ekskluzywna kabinka, w której siedział duży kot włochaty wyposażony w ciekawe spojrzenie i równie ciekawą obrożę niskowłochatą w kolorze korespondującym. Takich kabin, podwieszonych na linach i przemieszczających się nisko nad głowami ludzi, było kilkanaście. System został zakupiony przez organizatorów, by koty mogły “swobodnie  i bezstresowo udawać się na wyznaczone stanowiska sędziowskie nad motłochem ludzkim, który z pewnością zaleje naszą wystawę”.

Patryk sprawdził czoło. Leciała krew. Chciał zaczepić dziewczynę, która miała kamizelkę z napisem “Pogotowie”, ale ta fuknęła: Sorki, ale tylko koty obsługujemy.

– Za nisko zawiesili te kabiny. Uznali, że ludziska i tak się będą pochylać nad klatkami – powiedział miły pan w kapeluszu, o, już bez kapelusza, o już pana nie ma, zniknął wciśnięty, ściśnięty, zmięty, jeszcze rękę widać, już jej nie ma zza tej otyłej pani w sukience z autentycznie syntetycznej sierści kota rasy fiveoclock, biegnącej (lub raczej próbującej biegnąć) i krzyczącej (i to głośno):

– No puszczać, mnie, puszczać, ja do sędziego za kotem!

Tłum gęstniał z każdą chwilą. Głos spikera ledwie słyszalny zza ściany wielomruku, zapowiadał główną atrakcję imprezy – przybycie Juliusa. Patryk czuł się źle, podobnie jak wielu ludzi w jego najbliższym sąsiedztwie, ale nie mógł im pomóc, bo na odprawie wyraźnie powiedzieli stuosobowemu zespołowi terapeutów, że mają w każdej chwili być gotowi na pierwszą pomoc terapeutyczną dla kotów i wyłącznie kotów. Koty tej pomocy raczej nie potrzebowały, no może z wyjątkiem jednego egzotycznego, który zaczął głośno miauczeć bez podania przyczyny, ale zajęło się nim niezwłocznie dwudziestu ludzi. Pozostali, wmieszani w tłum chodzili i przyglądali się bezczynnie, jak motłoch ludzki nabiera kolorów krwi żylnej lub ewentualnie bardziej widowiskowej – tętniczej. O na przykład taka pani w średnim wieku została przedźgana parasolką, gdyż blokowała miejsce przeznaczone dla kupujących kota olbrzyma, o ona przecież nie miała tyle pieniędzy. Zaraz za nią leżała na podłodze poniewierająca się elegancka pani biznesman uduszona własną apaszką przez pewnego pana, który właściwie też już zmierzał ku śmierci przez stłumienie, ponieważ kierował się pod podium – czyli tam, gdzie wszyscy.

– Uwaga, uwaga, właśnie zmierza na stanowisko sędziowskie kot rasowy Państwa Wojewodów Pałków – Julius!  Przywitajmy go gromkim mruczeniem! – krzyczał rozentuzjazmowany spiker, który chwilę później zaczął mruczeć melodię “sto lat”.

Wrzawa niebywała ogarnęła ludzki tłum kotolubny. Wszyscy bez wyjątku zaczęli napierać w stronę Kota. Kot znajdował się w kabinie, bardziej okazałej niż pozostałe i przemieszczającej się nie poziomo, ale pionowo – w dół, spod sklepienia prosto na stolik sędziego. Na stoliku stał już wojewoda Pałka, który wygłosił krótkie przemówienie:

– Uwaga, chciałbym powiedzieć, że wszyscy powinniśmy kochać nasze kochane koty rasowe, a zwłaszcza z Zakorkowanego. Nie człowiek, ale kot imieniem Julius jest najważniejszy! Prawda?

– Prawdamruuuuumruuuuu, mrrrrraughrrrrrrr! – mruczał tłum nabierający jednocześnie czerwieni w sposób niekontrolowany. Co chwila wybuchały krwawe potyczki o wolny skrawek podłogi, a w jednej z takich potyczek Patryk stracił równowagę, zobaczył nogi koło siebie, na sobie, w sobie.

* * *

Patryk ocknął się w chwili, gdy ochroniarze o twarzach grabarzy przenosili zwłoki młodej dziewczyny od mruczulek – z jedną dużą wciąż wibrującą kulką zatykającą jej usta. Próbował się obrócić, wszystko go bolało, ale najbardziej brzuch. Z brzucha wystawał elegancki metalizowany but na wysokim obcasie należący do pani przyciśniętej rozpromienionymi zwłokami wojewody Pałki wraz z żoną i córką.

The Third Attempt to Take the Teddy

“Justyna, can I take Abrateddy to school?” Kamilka, a superfirst grade student, asked her mom while putting on her shoes with winter soles.

Mom was surprised by this sudden question, her daughter had stopped playing with the Abrateddy teddy bear around the time when she began to crawl. The teddy spent its time doing nothing on the top of the one closet where nobody wanted to clean. The Storczyks were to move to a bigger apartment as soon as dad got his promotion, which might not happen too quickly, because he was a schlemiel and worked in a field were schlemiels had no chance – in the toy industry.

The question went unanswered, because Justyna forgot she didn’t pack the juice for herself and Kamilka, and apart from that, she couldn’t find either one of her cell phones.

Soon everything was as always. Only the schlemiel dad noticed that Abrateddy didn’t breathe the dust on the top of the closet, but under the bed.

“She’s hiding the bear under the bed, maybe there’s something wrong with her?” He asked his wife, but both of them were getting ready to watch the “72 Hours” tv series, and then the neighbor rang and said he would call the cops if they were going to watch “72″ too loudly again.

“Marcin, can I take the bear to school?” Two weeks later Kamilka was much more decisive.

“You know Kamila that children in the superfirst and higher grades are not allowed to bring any toys to school, with the exception of the contracted by the school board developmental Onagonoshi devices, and I can’t give you permission.”

“But Marcin, you designed this bear! You made it yourself and you’re not proud of it? Please give me my teddy. I must!” Kamilka begged, and a small tear was shining in the corner of her eye, which she purposefully turned towards her dad, but since he was a schlemiel, he didn’t notice.

“I designed it myself, and I’m very proud that my almost grown-up daughter wants to play with it, and I will play with you, but I can’t let you take it to school. Oh, look, see how nicely it still holds together? We made it to last only two years, and here, just look at this!” Marcin admired his handiwork.

The third time was extreme. Kamilka screamed and refused to go and kept saying she was sick and wanted to stay with Abrateddy, and that her parents could go to work and leave her at home, because she had a fever and a lower body paralysis, which you couldn’t see.

“Kamila, please be reasonable if you want your friend Bryzia to visit you.”

Bryzia didn’t visit, because Kamilka stayed home that day and instead Justyna spoke with the teacher. She didn’t find out anything other than her daughter had been picked on and laughed at by other kids.

“And that’s it? The end?” Marcin the schlemiel asked, “I’m going to have words with this Miss Malwina. What does she think? I’m gonna tell her!”

“Yeah, you’re gonna tell her,” Justyna added angrily and went back to doing overdue homework, superfirst grade, second semester.

The reason for the teddybear desperation was discovered purely by accident in the same hallway, where just a few days ago Kamilka’s last stand took place. A friend of hers came over, but not Bryzia, because she was mad she couldn’t come the other day, but Michalinka, who immediately after stepping in said to Justyna:

“Excuse me! But why hasn’t Kamilka started to write a blog yet?”

A first device which is really making people’s life easy, hasn’t been invented yet.

There are good and bad devices. The former you can eventually turn off.

Pleasure of coping with technology can be compared only to pleasure of coping with somebody who is more stupid than I am.

I already know that I’ll die holding a device in my hand.

I love technology, but I hate it.

The machine will become a part of a human. This is better than the other way round.

Technology is our own child. It’s inevitable that one day teenage rebellion will come.

Using technology is a problem. Not using technology is a mistake.

Every day I’m asking myself a question: will technology seize a man before a man seizes technology?

People will lose the fight with technology. Opposite to the machines they still can’t be upgraded.

Things and notions are replaced be new ones at such a fast pace, that we have no other choice, but getting used much quicker.

Devices are needed by a man to do things he would’t need to do before.

Technology is a threat to human kind, because it’s a salvation to a human.

Technology becomes invisible, similar to problems it evokes.

Technology? Easy thing, just press the button and watch your life collapsing.

It’s time to legalize man’s love to technology.

Technology helps to be in many places at the same time, and you know what happens when more than one person has to make a decision.

A man can’t escape from technology any longer, but technology can already escape from a man.

GPS navigation helps you find way, except situations when it helps you go mad.

Google Translate is passing the same amount of information as a human who doesn’t listen.

We live in such times, when a man is surrounded by more devices than humans.

I love gadgets, but every day they prove this is not mutual.

A device is better than a man in one single thing: it makes you irritated only when you turn it on.

What is the difference between weather and technology? There isn’t any, both are unpredictable.

Technology is to bring help that is to bring trouble.

Nowadays we can imagine ourselves living without another person, but can’t imagine living without another device.

Prezes wzrokiem miłujący

– Nie lubię cię! – krzyknął prezes i zabił wzrokiem pana Krzysia, swojego osobistego kierowcę, który przyjechał zabrać go po raz pierwszy do nowej firmy, zdaje się Lambda.

Nowy prezes był człowiekiem porywczym i często się denerwował. Nazywał się Wolfenstein Arnold i był wychowany w duchu całkowitej patriotycznej uległości wobec autorytetów. Takiej samej uległości wymagał od swoich pracowników, a kierowca Krzyś nie powiedział „dzień dobry” wystarczająco serdecznie.

Teraz prezes Wolfenstein siedział na tylnym siedzeniu limuzyny i wkurzał się, bo:

A. nie lubił się spóźniać,

B. nie lubił jeździć taksówkami.

Zadzwonił więc do swojego zastępcy i ten nie miał wyjścia.

Prezes wiedział, że w nowej firmie będą się go bać, bo w branży mówiło się dużo o tym, jak Wolfenstein w swojej poprzedniej firmie, zdaje się Kable Koszęcin, w dwa miesiące zredukował zatrudnienie do minimum. Teraz dodatkowo był wkurzony tym, że:

A. ten niesolidny kierowca Krzyś nie zabrał go do pracy,

B. zastępca w czasie jazdy spocił się, wydając z siebie przykry zapach,

C. prezes musiał ciągle pamiętać o Tym, a nie chciał, bo tylko się irytował.

Wszyscy pracownicy czekali w napięciu na pojawienie się Wolfensteina.

– Słuchajcie, może nie będzie tak źle. Słyszałem od jednego kolegi, który przeżył Kable Koszęcin, że gościu, jak ma dobry humor, to ma takie w oczach miłosierdzie, że jest wtedy miłujący taki – powiedział kurier Horacy z nadzieją w oczach, bo był urodzonym optymistą.

Kurier Horacy zginął pierwszy, ponieważ:

A. uśmiechnął się do prezesa, a ten nie życzył sobie, by ktoś, kogo nie zna uśmiechał się do niego,

B. nie powiedział „dzień dobry” wystarczająco pokornie.

Potem prezes się rozpędził i zabił swoim carsko-cesarskim spojrzeniem panią Eleonorę, bo kawa była za słaba, a pani Eleonora za stara i za brzydka, by być jego osobistą sekretarką.

– Tylko pamiętaj o Tym – powtarzał sobie w myślach prezes Wolfenstein, patrząc karzącym wzrokiem na Dagmarę, przerażoną pracownicę działu zakupów, która osunęła się na podłogę, ponieważ za bardzo przypominała mu jego pierwszą żonę.

Jerzy zginął z pobudek osobistych, Franciszek – ponieważ mógł zagrozić pozycji prezesa. Podobnie było z Pawłem, Mateuszem, Jeremim, Gracjanem, Emilem i Karoliną, z tym że nie wiadomo, w czym ta ostatnia miała zagrozić prezesowi, bo była sprzątaczką.

Gdy pracownicy dowiedzieli się o okrutnej rzeczywistości, rozpierzchli się po pokojach, licząc na to, że wzrok prezesa ich nie dosięgnie.

Ale prezes był sumienny i postanowił poznać wszystkich pracowników osobiście. Poza tym w centrali powiedzieli mu, że w oddziale, którym miał zarządzać były przerosty personalne i dobrze byłoby zrobić z tym porządek.

– Wszystko przez tego niesumiennego kierowcę i pamiętaj o Tym – powtarzał sobie w myślach prezes, zabijając kolejne osoby, w tym Bernarda, duszę towarzystwa i zastępcę głównej księgowej, bo miał rozpięty guzik od koszuli.

Elcia zginęła najbardziej głupio – bo miała zbyt opiętą bluzkę. A mogła sobie nic nie wkładać pod biustonosz.

Atmosfera w firmie stała się nie do wytrzymania, a i prezesowi zrobiło się lepiej, gdy mógł wyładować gdzieś swoją agresję, w tym przypadku w nowej firmie, zdaje się Alfa albo Lambda. Częstotliwość zgonów powoli malała.

– No dobrze, jedziemy na lunch – powiedział do swojego nowego kierowcy, Zdzisia, nieco już uspokojony pan prezes.

Przechodząc korytarzem, postanowił jeszcze sprawdzić stan łazienek. Nienawidził brudu w łazienkach. Gdyby były w złym stanie, zginęłoby kolejne trzydzieści sześć osób.

– Pamiętaj o Tym, żeby Tego nie robić – powtarzał sobie Wolfenstein Arnold, wchodząc do łazienki damskiej (one też bywały brudne, oj, bywały). Mimochodem spojrzał w lustro i zginął na miejscu, ponieważ:

A. niestarannie się ogolił,

B. nie miał wystarczająco serdecznego spojrzenia.

Szef agencji reklamowej poleca

Full service
Jajecznica na haśle
Danie szybkie McAsap
Zupa „Prezentacja” w proszku
Grupnik docelowy
Jądro marki w mdłym sosie strategicznym
Poprawka wieprzowa „Wszystko od nowa”

Fool service
Brief Struganoff podawany z mieszanymi uczuciami i sałatką rozmaitości, czyli tym, co da się wystrugać na kolanie kolegi stratega
Briefsztyk kreatywny „Niewidzialna udręka”
Pomysł cały podawany na półmisku płonącym, owocem audio-wizualnym obłożony, patroszony ochoczo na życzenie klienta, zanim klient życzenie swe wypowie
Danie wegetariańskie, niskostrategiczne
Warzywko kreatywne, własnoręcznie ugotowane przez przyjaciela accounta
Packshot na wagę z second-handu
Danie szefa kuchni „Nie jesteśmy ich działem marketingu” podawane z lekami na przeczyszczenie i bardzo rzadką argumentacją antymerytoryczną
Gruba ryba z sieci, bez gości
Pitch cielęca „Wygraliśmy” podawana z chwałą strategiczną
Pitch cielęca „Przegraliśmy” pieczona na winie kreacji
Cielęcina po chińsku 5 cmyków w garni kromalinowym
Danie egzotyczne „Raport ze spotkania”
Copywriter smażony na bardzo wolnym ogniu
Szpagatti a’la Deadlinoza, czyli częsty rejtanowski czyn heroiczny szefa kuchni czyniony na skutek nieterminowości swej placówki gastronomicznej

Fall service
Deser „Literufka”
Duże logo pantonowo-pomarańczowe
Małe logo pantonowo-pomarańczowe (danie skreślone z listy na skutek braku zainteresowania klientów)
Dżin „Giel”
Ciastko impaktowe z bitą accountką
Rolada mediowa „Ach śpij, kochanie”

Uwaga: wszystkie opisy potraw zostały przygotowane przez zdesperowanego copywritera, który spożywa obecnie śniadanie na zmielonej trawce

Szef prokuratury poleca

Postępowanie przygotowawcze śniadaniowe
Zestawy śniadaniowe wielokominiarkowe – już od 6.00
Serek homogenizowany Kajdanio
Zeznanie do łóżka
Zaległa kostka cukru z postępowania karno-skarbowego, nr sprawy 70925/RKS/9802/u/G1-12-000-H
Areszt drobiowy niskokaloryczny

Sprawa sądowa obiadowa
Specjalność szefa kuchni „Domniemanie winy w burakach” (danie na pomówienie)
Poszlaki wołowe ciężkostrawne
Zioberka wieprzowe podawane na kartoflach z kijkiem i marchewką
Oskarżenie duszone w pomrukach władzy z dodatkiem nacjonalistycznego mięsa rzucanego przez prawe ramię
Klopsy legislacyjne z piwem
Świadek obrony gotowany bez dodatków
Świadek oskarżenia w panierce kuloodpornej
Zestaw obiadowy – I odwołanie (skreślony z menu)
Zestaw obiadowy – II odwołanie (tym bardziej skreślony z menu)

Wyrok ostateczny wieczorny
Karafka wina z kk, par. 312, ust. 71A (odleżakowane w zakładzie odosobnienia zbiorowego)
Wasser w butlach 10-litrowych ze źródła „Najwyższy wymiar”
Kara w puszce (5, 10, 15, 25 lat)

Na szczęście nie straciłem ciągu (tak mi się zdaje), a nawet piszę bardziej zwięźle niż poprzednio, co uważam za zaletę w czasach nagłówków, rrs–ów i mikroblogów. Gdybym chciał tyle samo opisać trzy lata temu, opowiadanie miałoby o 54,8% większą objętość, nie licząc zgłoski “bą”, której nie trawię.

Wtyczka standaryzowana narodowo

Poseł Hejdolina podrapał się przed mikrofonem w brodę K2 i przeforsował na posiedzeniu pewną uchwałę, czy też ustawę, sam nie wiedział, był przecież podróżnikiem, hedonistą, biznesmenem wysokogórskim, właścicielem sieci takich tych, a dopiero później posłem i tylko wtedy, jak mu przypomnieli zza pleców.

Uchwała czy też ustawa dotyczyła zmiany rozstawu bolców we wtyczkach elektrycznych, tak aby była zgodna z normami unijnymi, ale również, aby była zgodna z biznesplanem niezidentyfikowanej rodziny posła wysokogórskiego, siedzącej od dwóch pokoleń na pełnym napięcia biznesie elektrycznym.

Umówmy się od razu – nie w brodę podrapanie, ale argumenty merytoryczne przekonały innych posłów do głosowania za tą nowatorską ustawałą.

- Pokażmy naszym rodakom, że nie jesteśmy marionetkami i że mamy nasz własny rozstaw bolców, o dwie dziesiąte milimetra szerszy niż ten narzucony przez elity z Brukwii. Nasz własny, narodowy! – grzmiał zza brody poseł Hejdolina, a robił to w stylu „hej, przeciera mi się lina”, z najlepszych czasów, gdy zaliczał miesięcznie po trzy dziewięciotysięczniki (wys. n.p.m. w zaokrągleniu).

Ustawała miała przy okazji uratować krajowe bezpieczeństwo energetyczne, w związku z wielomiesięcznym spadkiem poboru energii spowodowanym zamieszaniem na rynku wtyczek. Gdy już z tym się uporano, a niezidentyfikowane rodziny posłów z komisji ds. standaryzacji wtyczki narodowej zaczęły paść biopaliwem swoje najnowsze genetycznie modyfikowane Jaguary, okazało się że wtyczka polska to świetny zastrzyk finansowy dla podupadającego biznesu turystycznego.

Każdy obcokrajowiec, przyjeżdżający do kraju witany był solą, chlebem i wtyczką, wśród straganów krakowskich obok precli wisiały przejściówki z góralskimi motywami, a nad morzem po plaży chodzili lodziarze i wtyczkarze, ci ostatni z hitem sezonu, wtyczką dopasowującą wzór „Hit Sezonu” stylizowaną na ostatnią perłowowłosą rezydencję Piotra Michała Wiśnika.

Pewną niespodzianką dla twórcy elektryczno-turystycznej potęgi naszego kraju było rozprzestrzenienie idei wtyczki narodowej na inne kontynenty. Czy to Włochy, czy to Indie, czy to stan Iowa, czy to wieś Budzewo, każdy chciał mieć własną wtyczkę, pięknie zdobioną, będącą symbolem regionu, jego mieszkańców i najlepszych wartości. W efekcie doprowadziło to do rozkwitu rynku akcesoriów elektrycznych oraz toreb podróżnych, w tym tych specjalnie przeznaczonych na wtyczki narodowe (makymalnie do 120 oznakowanych kieszonek).

Niestety poseł Hejdolina nie był beneficjentem stworzonego przez siebie imperium elektrycznego, gdyż jego niezidentyfikowana rodzina potraktowała sprawy zbyt dosłownie i nie mógł jej odnaleźć ani urząd skarbowy ani sam poseł.

Gdy więc golił brodę w ramach przygotowań do swojej wyprawy dookoła świata, gniazdko usadowione przy lustrze, to po lewej, w łowicki pas nouveau, zdało się mówić „zrób coś, przecież nie będziesz dźwigał całej torby wtyczek”, poseł postanowił po raz ostatni wykorzystać wysokogórską siłę swojego głosu:

- Mamy wreszcie swoją narodową wtyczkę! Ale potrzebujemy zmiany, zwanej unifikacją! Niech wszyscy nas naśladują! Tu mam plan, by zmniejszyć rozstaw bolców o dwie dziesiąte milimetra! By wszystkie wtyczki, przy zachowaniu ich narodowego charakteru były wszędzie takie same, gdyż tam jadę!

Mimo, że poseł grzmiał w tonie „hej, spadam”, na nic to się nie zdało – ustawała tym razem nie przeszła.

Jedni  mówią, że podobno szły jakieś dyrektywy z Brukwii, by ją zablokować. Inni mówią, że Hejdolina nie był przekonujący, skoro jego wyprawę sponsorował producent przyszłej uniwersalnej wtyczki do gniazdek. Poseł Chędzia, ten co jeździ Jaguarem, uważa, że to przez brak brody.

Szef kliniki poleca

Dyżur 00.00–8.00
Materac rozmaitości
Świeże kurki w tlenie podawane na życzenie
Kaczka babuni
Dzwonki łososia pod sygnałem alarmowym
Katar wieprzowy z bibułką

Dyżur 8.00–16.00
Dyżur z jajkiem i kiełbasą
Sałatka salowej
Stęk półsoczysty z garni ze strun głosowych
Udziec w panierce gipsowej na podwieszce
Operacja żywnościowa mała (znieczulenie miejscowe)
Operacja żywnościowa duża (znieczulenie zamiejscowe – narkoza)
Blok czekoladowo-operacyjny
Gorączka gotowana z musztardą
Spaghetti stetoscopi
Kroplówka z grilla

Dyżur 16.00–00.00
Pizza Antibiotico
Kiełbasa krakowska w plastrach antyseptycznych
Kalafior z bułką kartą chorobową
Deser egzotyczny „Siostra pozwoli na chwilkę”
Opatrunek alkoholowy
Strzykawa z mleczkiem
Deser „Słodkie wybudzenie”

Ten wpis poświęcony jest literaturze tworzonej i publikowanej na Twitterze. Jak mam o tym nie napisać, jak wierzę w krótką formę, to raz. Uważam, że każde ograniczenie wyzwala ludzką kreatywność, to dwa. A Twitter ze swoim limitem 140 znaków przyspieszył rozwój twórczości literackiej nowego rodzaju: mikrofikcji, czy już raczej nanofikcji.

Chodzi mi o autentyczne literackie dokonania, których podstawową cechą jest to, że ponieważ mieszczą się w 140 znakach mogą być opublikowane na Twitterze. Pod opisem każdego z działań pojawiają się ostatnie wpisy. Czytajcie co się da już teraz. Wszystko zmienia w dużym tempie. Niektóre projekty prowadzone są przez kilka, kilkanaście dni (jak Poskromienie Złośnicy),  a niektórzy twórcy po prostu przestają pisać (jak @twirledview, który tworzył miniopowiadania składające się równo ze 140 znaków).

Będę nie tylko dodawał użytkowników (@), ale również hashtagi (#). Te ostatnie pozwalają szybko wyłowić wpis zawierający odpowiednią treść (w tym przypadku utwór literacki, niejednokrotnie znakomity), a pochodzące od każdego, kto chce dołączyć ze swoimi dokonaniami do tej a nie innej grupy.

Twitteratura w najczystszej postaci do przeczytania poniżej. Zapraszam:

@arjunbasu

Data dodania: 02.08.2009

Arjun Basu tworzy Twisters. To chyba najbardziej znany przykład twitteratury. Jak sama nazwa mówi, te krótkie (wiadomo) opowiastki są niezwykle intensywne, wyraziste i niejednokrotnie wywołują duże zamieszanie w umyśle czytającego. 95% wpisów na @arjunbasu to właśnie Twisters. Konto autora to przykład konsekwentnie prowadzonego i bardzo zadbanego profilu literackiego. Użytkownicy dołączają do listy czytelników po to, by regularnie sycić się mikrofikcją pierwszej klasy.

@smallstories

Data dodania: 02.08.2009

Small Stories to formy literackie o nanodługości, idealnie mieszczą się więc w limicie zadanym przez Twittera. Ich twórca, Adrian Graham, przeciera szlaki literaturze cyfrowej, a teksty pojawiające się na profilu @smallstories są tego bardzo dobrym przykładem. Te najlepsze do tej pory opublikowane stanowią treść książki Eating Grass, do ściągnięcia za darmo z Feedbooks.

#vss

Data dodania: 02.08.2009

#vss to hashtag, za którym kryje się określenie very short story. Każdy, kto publikuje na Twitterze, może opatrzyć swoje utwory takim tagiem i wszyscy, którzy “prenumerują” literaturę mikroblogową (sposób: grupy lub rss) będą dostawać je na bieżąco. #vss jest obecnie jednym z najczęściej używanych tagów, agregujących wpisy literackie. Jego twórcą i propagatorem jest @veryshortstory.

#sixwords

Data dodania: 02.08.2009

Spośród inicjatyw literackich, które zdefiniowane są za pomocą zadania do wykonania (np. one sentence story) dużą popularnością w ostatnich tygodniach cieszy się #sixwords. Ktoś mógłby zarzucić, że nie jest to literatura. Według mnie jest, chociaż prawdą jest, że six words uprawiane jest nie tylko przez ludzi, którzy świadomie zajmują się twórczością literacką. Z drugiej strony to bardzo dobrze – literatura przedostaje się dzięki temu do tych, którzy nigdy wcześniej się nią nie interesowali.

#haiku

Data dodania: 02.08.2009

Pisząc o literaturze na Twitterze herezją byłoby nie napisać o #haiku. Wpisy pojawiają się co kilka minut. Haiku to niezmiennie jeden z popularnych tematów na stronie wyszukiwania zasobów Twittera. I przykład, że niektóre formy literackie dają sobie świetnie radę w każdych okolicznościach.

#hashtagstory

Data dodania: 02.08.2009

Na koniec mój pomysł na historie opowiadane za pomocą popularnych w danej chwili hashtagów. Jest odpowiedzią na pytanie: “czy można tworzyć po angielsku bez pomocy tłumacza?”. Być może zainspiruje was do myślenia o tworzeniu utworów uniwersalnych, dostępnych dla każdego użytkownika internetu. Więcej o projekcie tutaj.

#mfic

Data dodania: 28.08.2009

#mfic to microfiction. Ciekawostką jest to, że nowy tag powstał po to, by nie dać się zlokalizować spamerom, którzy automatycznie przesyłają informacje z każdego wpisu, opatrzonego popularnym tagiem. Podejrzewam, że takim popularnym tagiem stał się #wpss. Zanim więc spam dotrze do #mfic, można się cieszyć prawie nieskażoną literaturą.

#9wordstory

Data dodania: 14.09.2009

Kolejny przykład dynamiki, z jaką rozwija się twórczość na Twitterze. Autorzy, którzy uważają, że format #sixwords się zużył, lub co bardziej prawdopodobne – jest zbyt wymagający (= zbyt krótki) – przerzucają się na mikrofikcję składającą się z dziewięciu słów.

Jak tylko coś nowego się pojawi, będę dodawał – tak jak przed chwilą.

Przyjemność obcowania z technologią można porównać do przyjemności obcowania z kimś głupszym od siebie.

Kiedyś żeby coś osiągnąć trzeba było się zakolegować. Teraz trzeba się zalogować.

Pierwsze urządzenie, które faktycznie ułatwia ludziom życie nie zostało jeszcze wymyślone.

Urządzenia dzielą się na dobre i złe. Te pierwsze można poznać po tym, że w końcu udaje się je jakoś wyłączyć.

Już teraz wiem, że bez względu na to kiedy i jak umrę, na pewno stanie się to z jakimś urządzeniem w ręce.

Jaka jest różnica między pogodą a technologią? Nie ma żadnej. I jedna i druga płata ludziom figle.

Wiatraczek w laptopie mówi mi, że w tworzeniu nowoczesnych technologii człowiek znowu nie wziął pod uwagę natury.

Kocham technologię, z tym że jej nienawidzę.

Nawigacja satelitarna pomaga ci znaleźć drogę, z wyjątkiem sytuacji, w których pomaga ci wpaść w szał.

Życie z technologią to błąd. Życie bez technologii to masakra.

Ludzie przegrają tę walkę. W przeciwieństwie do maszyn nie da się ich aktualizować.

Co będzie wtedy, gdy urządzenia będą już za mnie wszystko robiły. Stanę się sam sobie niepotrzebny?

Technologia jest zagrożeniem dla ludzkości, ponieważ jest zbawieniem dla człowieka.

Technologia? To proste, naciskasz przycisk i patrzysz, jak wali się twoje prywatne życie.

To że nie mam tabliczki znamionowej wcale nie znaczy, że nie jestem już maszyną.

W którym momencie uświadomiłem sobie, że jestem panem od noszenia swojego komputera.

Technologia pozwala istnieć człowiekowi w wielu miejscach jednocześnie, a wiecie co się dzieje, gdy więcej niż jedna osoba ma podjąć jakąś decyzję.

Kiedyś się mówiło “życie to jest gra”. Teraz się mówi “gra to jest życie”.

Google Translate przekazuje taką samą część informacji, ile człowiek, który nie słucha.

Kocham gadżety, tylko nigdy nie wiem, czy z wzajemnością.

Technologia to nasze własne dziecko. Nieuniknione jest, że jak w przypadku każdego dziecka kiedyś przyjdzie okres buntu.

Codziennie zadaję sobie pytanie: czy technologia opanuje człowieka, zanim człowiek w końcu opanuje technologię?

Rzeczy i wartości zastępowane są nowymi w takim tempie, że nie pozostaje nam nic innego jak szybciej się przyzwyczajać.

Urządzenia potrzebne są człowiekowi do robienia rzeczy, których przedtem nigdy nie mieli potrzeby robić.

Każde urządzenie ma to do siebie, że gdy człowiek w końcu przestaje mieć problemy z jego opanowaniem, z reguły też przestaje mieć potrzebę, którą miało zaspokoić.

Technologia staje się niewidoczna, podobnie jak problemy, które powoduje.

Trzeba by w końcu zalegalizować miłość mężczyzn do technologii.

Wiedzę będziemy uzupełniać na odpowiednich urządzeniach, dzięki którym będziemy wiedzieć jeszcze mniej.

To, co z każdego urządzenia czyni jednostkę bliską ludzkiej jest informacja “error has ocurred”.

Człowiek nie może już uciec przed technologią, ale technologia może już uciec przed człowiekiem.

Żyjemy w takich czasach, w których człowiek otacza się większą liczbą urządzeń niż ludzi.

Przewagą urządzenia nad człowiekiem jest to, że powoduje irytację tylko wtedy, gdy je włączysz.

Człowiek spędza lata na wymyślaniu urządzeń, które mają robić to, co mógłby zrobić sam, gdyby mu się tylko bardziej chciało.

Urządzenia mają ułatwiać czyli utrudniać ludziom życie.

Czy już dożyliśmy czasów, w których wyobrażamy sobie życie bez drugiej osoby, ale nie wyobrażamy sobie życia bez drugiego gadżetu?

Jeszcze 30 lat temu podstawowym zagrożeniem było odhumanizowanie człowieka przez urządzenia. Teraz jest nim dohumanizowanie urządzeń przez człowieka.

Wiek produkcyjny przeciętnego człowieka skraca się do poziomu wieku produkcyjnego przeciętnego urządzenia.

Dobrą cechą każdego urządzenia jest to, że nie trzeba z nim rozmawiać o pogodzie.

Nie pamiętam, kiedy się urodziłem, zaraz sprawdzę w Google.

Żyjemy w czasach, w którym człowiek specjalizuje się w wymyślaniu urządzeń. Żebyśmy tylko nie dożyli czasów, w których urządzenia będą specjalizowały się w wymyślaniu ludzi.

Niedługo przestaniemy się zastanawiać ile urządzeń można pomieścić w torbie, a zaczniemy zastanawiać ile w skórze.

Im dłuższą ma człowiek przerwę od technologii, tym bardziej sobie zdaje sprawę z absurdów, które ona powoduje.

Szef partii politycznej poleca

Po pierwsze
Jajka rzucane z pomidorami
Zupa mediowa „Kompromitacja” przygotowywana na oczach telewidzów
Konserwa partyjna 500 g
Barszcz z zausznikami
Kołtuny z masłem
Ostre intrygi w marynacie kuluarowej
Chleb z igrzyskami
Marchewka i kijek
Sałatka populistyczna
Składka członkowska

Po drugie (dania na przemówienie)
Stek bzdur w aromatycznym sosie retorycznym
Obiecanki Pana Przewodniczącego
Niewciemiębitki wieprzowe
Krokiety z fałszem
Hamburdel XXL
Przemówienie w głosie własnym
Kotlet de Vodolaille
Rolada „Blokada” z otrębami zbożowymi pieczona na asfalcie krajowym
Danie dietetyczne „Delegacja”
Kiełbasa wyborcza z musztardą po obiedzie
Zapiekanka z partyjnego betonu
Skrzydełko prawicowe w panierce narodowo-socjalistycznej
Talerz rozmaitości „Chodźcie z nami!”
Kapusta od sponsora
Składka na cele statutowe

Po dziewiąte
Drink „Głosowanie”
Deser „Głos Podwójny”
Drink odtruwający „Dzień po wyborach”
Torcik „Słuszną linię ma nasza partia”
Stary piernik partyjny
Koalicje szampańskie
Chwała w różnych smakach
Deser „Obiecanka”
Składka na dom Pana Przewodniczącego

E-książeczka była jedną z czterech publikacji udostępnianych za darmo przez platformę sprzedaży e-booków Nexto.pl, w ramach podgrzewania atmosfery przed oficjalną premierą w styczniu 2008 roku. Przez kilka tygodni poprzedzających uruchomienie, dodawałem kolejne fragmenty do zbiorku, aż zrobiło się 50 stron. Sam zrobiłem skład. Zmieniłem okładkę, dodałem fakturę papieru. Chciałem pokazać coś, czego ludzie nie spodziewają się po e-booku. Podobnie ze środkiem – dodałem lekkie cieniowanie, dodające plastyczności stronom oraz użyłem najpopularniejszej polskiej czcionki książkowej z czasów mojej młodości. Wszystko po to, by zrekompensować czytelnikowi brak papieru. Teraz myślę oczywiście inaczej, ale te pierwsze próby oswojenia e-booka wprawiają mnie w stan błogości.

Opowiadania skrupulatnie dobierałem, nie tylko z Człowieka zwanego Biurkiem, ale innych tomów również. Już wtedy chciałem dopasować wybór do oczekiwań osób, które nie mają nic przeciwko e-bookom, są otwarte, skłonne do podejmowania prób i szybko akceptują nowości. Jak to wygląda z dzisiejszej perspektywy? Proszę sprawdzić, najlepiej w trybie pełnoekranowym:

I tak sobie przypomniałem kilkuletnią krytyczną uwagę, że scena z lalkarzami zalatuje dialogowo Misiem. No zalatuje, co zrobić, zwłaszcza że misia robią.

ZEWNĘTRZE. OBSKURNE PRZEDMIEŚCIE – DZIEŃ

W okolicy pełnej zaniedbanych starych domów i nieciekawych budynków gospodarczych stoi niewymownie szpetny baraczek z niewielkim szyldem “Rambo Lalkarstwo Jerzy Malina”.

WNĘTRZE. BARAK – DZIEŃ

Trzech LALKARZY w niewielkim zagraconym pomieszczeniu taśmowo zaszywa torebki z białym proszkiem w małych pluszowych tygryskach z napisem „Tiger Oooopsie”.

LALKARZ MALINA
A pamiętacie, proszę ja ciebie, jak ten z telewizji, ten najważniejszy od szopek i innych kabaretów, przychodził do nas, żebyśmy mu robili te figury na tą szopkę niby noworoczną?
Ten Wałęsa to nam nie wyszedł, za mało śmieszny był w porównywalności z oryginałem, ale za to co ja miałem śmiechu od groma przy Połomskim, proszę ja ciebie, że ten.
(zaczyna rechotać)
No więc, proszę ja ciebie, więc Połomskiemu rzuciłem tupecik, coby po zgodności z prawdą było. No i proszę ja, ten tupecik dobrze zrobiłem, to znaczy, że nie na butapren, ale na spoiwo, coby można było na noc, he, he, ściągnąć.
No i jest nagranie, no i tupecik spada, co zdarza się nawet najbardziej sumiennym tupecikom, ale nie od przeciągu, tylko te aktorzyny, one za bardzo szarpały tego Połomskiego, bo jak się nie ma koncepcji na szopkę, to się idzie w trzęsienie kukłami, no i tupecik odleciał w siną dal, ale że to na nagraniu takim na fest było, to to poszło w telewizji, tylko nie oglądałem, bo ja szopek nie oglądam, bo to głupie jest, proszę ja ciebie, jak but.
Ale, że ten, że proszę ja ciebie, poszło to w kraj, to się Połomski obraził i była śmiechu niezmierność, bo i też tupecik się gdzieś zagubił i ja myślę, że te aktorzyny wzięły, bo oni to pomyślunku nie mają, ale wesołe chłopy są, po generalności.
(wzdycha)
A teraz co? Jakieś plątają się młode kurczaki i każą mi robić pluszowe coś, ni to miś, ni to grzdyś, tylko żeby to coś miało pod warunkiem kręgosłup w środku. Kręgosłup, proszę ja ciebie!

LALKARZ WDYCHOŃ
Kręgosłupu się zachciało, kurczę jego.

LALKARZ SOWA
Tfuu!

LALKARZ MALINA
No i więc i ja tak mówię, proszę ja ciebie, bo po co komu kręgosłup, jak bachory wezmą i rzucą, to po cholerę komu kręgosłup w kawałkach.

LALKARZ WDYCHOŃ
Komu po co, kurczę jego…

LALKARZ SOWA
Tfuuuu!

W tym momencie staje w drzwiach rozpromieniony Robert. Lalkarze błyskawicznie i bardzo fachowo zakrywają eksportowe tygryski i udają, że są mocno zajęci oklejaniem małych pudełek bordowym welurem.

ROBERT
No i jak idzie? Można juź coś zobaczyć?

LALKARZ SOWA
Tfu!

LALKARZ MALINA
A, panie młodszy, co pan, my z czegoś przecież musimy bytność zapewnić rodzinom naszym…

LALKARZ WDYCHOŃ
Rodzinom, kurczę jego.

LALKARZ MALINA
Panie, my tu teraz zlecenie rządowe realizujemy nagminnie, to jest do orderów klasy którejś piękne… i bardzo pracochłonność wciągające, bardzo… futerałki na to żelastwo. No i jakieś pieniążki będą, no może nie na rządową lanciję, ale na skromną tygry… zagryzkę bożą wystarczy.

ROBERT
Ale ja przecież też płacę i to dużo.

LALKARZ SOWA
Tfu, takie tam.

LALKARZ MALINA
Panie, przyjdź pan w przyszłym tygodniu pod koniec przyszłego miesiąca, to pan zobaczysz tego grzdysia swojego.

Robert zbiera się w sobie.

ROBERT
Panowie szanowni specjaliści. Przyszedłem do was, bo wy i tylko wy możecie wykonać ten projekt. A wiecie dlaczego? Bo macie, panowie, najlepsze złote rączki i największego nosa i największą miłość do lalek pluszowych w tym kraju, a może i w unii…

LALKARZ SOWA
Fiuu!

ROBERT
Więc nikomu innemu nie dam, nawet jakby mnie chcieli pokroić za to. A są inni kandydaci, i co więcej sami się pchają, i to są duże firmy i oni już zwąchali forsę i już by dawno zrobili, ale ja się zaparłem, bo ja dobrze wiem, że tylko wy takiego misia mi oprzyrządzicie, że ludzie będą dygotać z wraźenia. I ten miś będzie przebojem i ja wam to mówię, a nie jakieś tam welury na ordery dla pryków. A i dzieci będą wam wdzięczne, że takiego misia zrobiliście, bo to będzie ich ukochany miś, bo takiego misia, który sam siedzi i sam się pochyla to jeszcze nie widziały. Tak panowie szanowni specjaliści, ten miś bedzie sławny, a wy razem z nim, więc po co czekać,

(pragmatycznie)

a poza tym go muszę mieć na za trzy dni.

Robert patrzy na lalkarzy triumfalnie, a ci są pod dużym wrażeniem. Długo nie mogą ochłonąć.

LALKARZ MALINA
To żeś nas pan, proszę ja ciebie, tutaj uzmotywowałeś. Chłopaki bierzemy się za grzdynia, bo dzieciarnia krajowa niecierpliwić się będzie.
(do Roberta)
Masz pan to jak w banku!

LALKARZ WDYCHOŃ
W banku, kurczę jego.

Jatkę napisałem w typowym dla siebie tonie: lekkim i ironicznym, co w większości poprzednich opowiadań przekładało się na bagatelizowanie tematyki. Tu powinno być podobnie. Jesteśmy przecież w świecie gry komputerowej, więc o zabawę głównie powinno chodzić, nieprawda? Prawda, i stosując właśnie taką stylistykę chciałem uzyskać efekt idealnie odwrotny. Robi się makabrycznie przez fakt, że można tak beztrosko i z rękawa pisać o śmierci, krwi, wnętrznościach i urwanych głowach. Jeśli Jatka brzmi jak przestroga, to udało się.

Jatka na śniadanie

Słońce wstawało niespiesznie, promienie macały z boku. Marcino szedł i chłonął wszystko, co działo się wokół.

A krew bluzgała coraz bardziej. I adrenalina z krwią zmieszana w najlepszych możliwych proporcjach buzowała w żyłach, a tętnice już dawno przeszły na drgania, których nie wytrzymałby najlepszy most budowany na mistrzostwa świata w przetaczaniu wagonów z cementem.

Szedł teraz szeroką drogą szutrową, wokół piękne łąki usłane trupami tych, którzy zlekceważyli znaki na poboczu „wchodzisz na własną odpowiedzialność”. Marcino wiedział, że pod kępami bujnych kolorowych, rajskich kwiatów kryją się miny przeciwpiechotne. Widział już siedmiu chłopaków wylatujących w powietrze, a najlepszy był ten grubasek, który chwilowo zamienił się w czerwoną fontannę wielokierunkową, składającą się zresztą z czterech części zasilanych niezależnie.

Ten młody nierozgarnięty, co potem szukał ręki i stracił dwie nogi też był śmieszny, myślał Marcino, gdy zbliżył się do czerwonej kupy materii organicznej, która okazała się być tym razem kobietą, podziurawioną amunicją małokalibrową z niewielkiej odległości.

Krew buzowała w głowie Marcina, a był już na siedemnastym piętrze wieżowca ociekającego krwią, z którego co jakiś czas spadały szczątki ludzkie. W tej chwili wylatywała okrwawiona ręka trzymająca w kurczowych drgawkach shotguna z jakimś nieruchawym palcem, który utkwił w lufie i sikał krwią jak w dyngusa.

- Nic straconego, zobacz teraz! – krzyknął blondyn w kamuflażu pozwalającym schować mu się za wannę stojącą w łazience wyłożonej różowymi kafelkami. Różowo-biała panterka nie była zresztą do niczego potrzebna, bo facet był cały poplamiony krwią. I ten facet we krwi przetarł sobie okulary spawalnicze i krzyknął:

- Patrz teraz! Power Krzysio ja!

Power Krzysio stanął i zaczął pruć na oślep przed siebie przez zgliszcza byłego apartamentu prezydenckiego i skosił jedną babcię, która akurat kupowała od jednoręko-jednookiego typka w sklepie ogrodniczym zestaw do samobójczego ataku bombowego obliczonego na sławę wieczną. Babcia miała na głowie hełm kevlarowo-tytanowy, ale to jej nic nie dało, bo pociski z broni Power Krzysia składały się z tysiąca sztuk kulek każdy i hełm babci wyglądał jak sitko maszynki do mięsa, a mózg jak samo mięso. Na babci się nie skończyło, bo magazynek był podwójnego ciągu i dostał się jeszcze dwóm osiłkom z ochrony człowieka wyglądającego na biznesmena oraz samemu biznesmenowi (ten skończył w sposób najbardziej spektakularny, mianowicie wylało mu oko, a przez oczodół wyleciał fragment przysadki mózgowej z kartką typu post-it, na której napisane było „kochanie, kup wino do krwistego steku”.

Biznesmen zresztą nie był dłużny i padając, zanim jego mózg podziękował za współpracę, odpalił jeszcze fajkę pokoju.

Fajka pokoju to dziadostwo większe niż polityka. Gdy dosięga człowieka, to ten kurczy się w sekundę, odsłaniając cały układ krążenia w całej swojej okazałości, który zanim zaczną działać prawa grawitacji, lewituje w powietrzu, mimo, że reszty ciała już nie ma. I tak właśnie zginął komandos, który zakradał się z tyłu do Power Krzysia, by przeciąć mu wzdłuż kręgosłup i wysłupać miąższ. A zginął dlatego, że biznesmen nie trafił w Power Krzysia.

Tętnica główna komandosa zdążyła krzyknąć – Skradałam się, by wysłupać ci miąższ z kręgosłupa! – po czym spadła jako pierwsza z tętnic na niesforną kupę zwojów, które uprzednio tworzyły układ żylny.

Power Krzysio triumfował i dla przypieczętowania swojej dominacji w wieżowcu skosił jeszcze wycieczkę dzieci. Tym razem zastosował większy kaliber pocisków, które wyrywały z ciała kręgi o promieniu kilku centymetrów. Te pulsujące obiekty organiczne latały teraz po całym zoo, bo dzieci akurat oglądały słonia. Jeden krążek pacnął Marcina w pierś i po raz pierwszy od przebudzenia się, poczuł się nieswojo. Krążek drgał i drgał i nie chciał się odlepić, a poza tym drgania układały się w sposób charakterystyczny dla strun głosowych.

Czyżby coś do powiedzenia? Nie przyszedłem tutaj się rozczulać, tylko oglądać, myślał Marcino, z odrazą ściągając krążek z trzustki tej dziewczynki w zielonej bluzce. Dziewczynka w aktualnie zielono-czerwonej bluzce, czy raczej w tym, co z niej zostało, zauważyła Marcina i zaczęła do niego biec odebrać co swoje, ale przez dziurę w jej części brzusznej dało się zauważyć, jak Power Krzysio przeładowuje broń i ponownie strzela w jej kierunku.

Gdy mała padła, a drugi krążek, tym razem z jej głowy, wylądował na czole Marcina, zdenerwował się słoń, który lubił, gdy oglądają go małe dzieci, bo miał ciągoty pedofilskie. Słoń wypalił z trąby w Krzysia i nie była to woda, ale napalm.

Krzysio palił się długo i bez bryzgów, więc Marcin mógł trochę odetchnąć. Krew prawie rozrywała mu żyły na przedramionach, które miał odsłonięte, więc widział, a o pachwinach wolał nie myśleć. Dopiero teraz zauważył, że ma koszulkę całą we krwi. A koszulka była fajna, na koncerty rockowe przeznaczona, z tekstem „Peace&drugs&could you give me some water, please?”

Co powie mama? – przeraził się Marcinek, zanim rozpętała się jatka na dobre. Spowodowali ją przebrani za pluszowe niedźwiadki złoczyńcy z domu spokojnej młodości, uzbrojeni w siedmiokrotnie sprzężone karabiny automatyczne bez celowników, bo zasięg i rozrzut były tak wielkie, że zabijały wszystko, co się rusza w promieniu 203 metrów.

Słoń oberwał najbardziej, ale zanim rozleciał się na czerwone kawałeczki mięsa, niesłusznie nienazwanego słoniną (łącznie sztuk 13 609), to jeszcze pozbył się reszty napalmu ze zbiornika na ślinę. Trzeba przyznać, że plusz palił się widowiskowo, a amunicja strzelająca w magazynkach rozrywała ciała w sposób, którego nie powstydziłby się sam Taran Rodrino. Wybieg dla lwów, który okazał się być zatłoczonym basenem miejskim, zaczął wypełniać się czerwoną cieczą, czy raczej mazią, a ponieważ do walki włączyli się również beznodzy komandosi i pan udający Bruca Leelissa, więc w powietrzu latały pociski (w jedną stronę), kawałki mięsa (w inną stronę) oraz ulotki sklepu ze sprzętem rehabilitacyjnym (w jeszcze inną stronę).

Gdy zbiornik zaczął wypełniać się szczelnie trupami całymi, trupami na raty i innymi szczątkami, a czerwona maź oblepiła wszystkich (raczej nieżyjących) w zasięgu wzroku, Marcinek nie wytrzymał. Z napisu na koszuli nie pochlapane krwią było tylko słowo „please” i ten spragniony adrenaliny znudzony życiem właściciel właśnie pękającej tętnicy lewego przedramienia krzyknął w dal znaczoną torami pocisków świetlnych:

- Ja chcę do mamy! Ja chcę! Ja chcę! Ja już nie chcę krwi! Ja się boję!

– Już synku, mamusia już idzie do ciebie, dam ci śniadanko – odpowiedziała kobieta z właśnie mającą wybuchnąć bombą głębinową w miejscu głowy. Wysypała na talerz trochę chrupek i zalała je czułą strużką krwi z pozostałości przedramienia.

.

Ćwikły uwikłanie

W okolicach Wielkiej Nocy ćwikła dała się uwikłać jak jakiś przedszkolak bez papierów pokrzywdzonego. Mogła przecież wyciągnąć wnioski z zeszłego roku, kiedy też chcieli ją wrzucić do różnych podejrzanych historii, ale wtedy wyłgała się grypą, a ponieważ była młoda, to jej uwierzyli. Teraz to już taką ryczącą małolatą nie była, ale dalej głupia jak jakaś pasta z tuńczyka a’la świeża.

Wiedziała, że przyjdą i wiedziała, że powiedzą (no może z wyjątkiem „stara”):

- Cześć stara. Sprawa jest. Wiesz. Zbliża się to święto, kiedy wszyscy jaja wysiadują i udają, że są uczciwi, dobrzy i na potwierdzenie leją się wodą. Ale wiesz, stara, nie z nami takie numery. My nie wierzymy w takie świąteczne fasadowanie i wiesz co będzie, jak się nie zbuntujemy. No chyba wiesz stara? – spytał jeden taki szczypior, młody działacz konspiry.

Stara ćwikła nie wiedziała, ale też nie mogła tego powiedzieć, bo miałaby święta z głowy:

- No wiem, młody.

- Tylko nie młody, ja tu prezes jestem i ty masz deklarację złożyć, czy jesteś z nami. Może być ustna, bo nagrywamy dla potomnych. Ale, ale, widzę, że się wahasz? – mówił szczypior i patrzył wymownie na swoich bliskich zauszników, czyli szalotki oraz jednego dalekiego zausznika, czyli czosnek, ale to ze względu na zapach dalekiego.

Ćwikła nie miała czasu do namysłu, bo się rozpoczęło wielkie piątkowe gotowanie.

- A jak przyjdą? – spytała jeszcze, ale głównie po to, by dać sobie więcej czasu do namysłu. Zawsze przychodzili.

- Nie przyjdą. Już moja w tym głowa – żachnął się szczypior i zwiędła mu jedna łodyżka, ale podobno nie ze strachu, tylko miał problemy z krążeniem.

- Ale tylko nie chrzan, błagam – próbowała wynegocjować cokolwiek ćwikła, bo mimo, że była głupia, to była jednak stara i coś w życiu widziała.

- Nie mam wpływu, nie mam wpływu – odpowiedział szczypior, a z tyłu dobiegły odgłosy:

- Nie ma wpływu, nie ma wpływu! – nie były to cebulki, tylko czosnek, który chciał się wkupić, bo marzył o tym, by być bliżej.

Nie minęły dwie godziny, a wzięli ją i wrzucili.

Jasne, do chrzanu ją wrzucili i zmieszali i się popłakała nad swoim nosem i nad swoim losem, a ten chrzan to nawet nie spytał, o co chodzi, a przecież o niego. Taki był, czyli dokładnie jak wszyscy o nim mówili. Niepochlebnie. I jeszcze powiedział jak jakiś gbur z bankowości elektronicznej:

- Posuń się, bo mię ciasno.

Posunęła się, ponieważ z urodzajnego sezonu pochodziła i wiedziała, co to dobre wychowanie. Jako jedyna. Tak jedyna, bo jeszcze dorzucili tą śmietankę, zapitą, wysokoprocentową i w swej gęstości nadymaną jak za przeproszeniem paw. I ta śmietanka pociągnęła taką konspirą, że nawet chrzan złagodniał:

- Słuchajcie matoły. Tylko razem możemy coś zdziałać. Bierzcie się i do roboty. Na poniedziałek musimy być gotowi do ostatecznego rozstrzygnięcia. Kto ma ładunek?

- Ładunek? - spytała ćwikła, bo chrzan zainteresowany był wyłącznie tym, jak będzie wyglądał na stole.

- Oj stara matoło, z kim ja pracuję – powiedziała śmietanka tak niemiłym głosem, że aż trudno ją nazywać „śmietanką”.

No i przyszli. Z tym, że nie w poniedziałek, a we wtorek. W białych takich workowatych pokryciach, czy czymś. Jednego pana od razu wzięli na nosze, jednej pani dali jakieś lekarstwa, ale dzieci to generalnie latały i niesmacznie hlustały nad dużym otworem z białego błyszczącego materiału, jakby cebuli obranej. Później przyszli inni, w innych workach i mieli coś jeszcze na twarzy. Wzięli, do probówki wrzucili, a potem do foliowej torebki i zawieźli do białego pomieszczenia, tak jakby dużej kuchni, ale bez klimatu domowego. Na takie małe szkiełko wkładali i pomiędzy i widziała wielkie oko takiego jednego, który w końcu zawołał:

- Jest!

* * *

Przeprowadzili dochodzenie. Chrzan był czysty i miał alibi - on się w żadne takie nie pakował. Ćwikła łudziła się, że opowie prawdę o śmietance i też ją wypuszczą. Tylko że podobno śmietanka poszła na współpracę, wsypała wszystkich i otrzymała status świadka koronnego.

Dziwne. Skoro śmietanka wydała całą konspirę, to dlaczego ani szczypiorek, ani cebulki, ani ten czosnek nie siedzą razem z nią w tym zatęchłym kuble?

- Już mówię – odezwał się majonez spod warstwy podejrzanej kiełbasy, kiedyś białej, teraz zielonej - na kogoś musiało paść, a pani jest już stara, nieprzymierzywszy.

.

No cóż, tak to już w Polsce jest, że prozę Francisa Scotta Fitzgeralda poznajemy z filmów. Najpierw był Wielki Gatsby, a teraz jest Ciekawy przypadek Benjamina Buttona. “Gdybym wiedział wcześniej, to bym nie pisał”, można by rzec. Nie pozostaje nic innego, tylko już teraz przyjmować przyszłe kąśliwe uwagi zawierające słowo “plagiat”, bo przecież człowiekowi aspirującemu do roli pisarza nie wolno nie znać dzieł jednego z najwybitniejszych pisarzy amerykańskich.

Doroślak

Benedykt Ossolinsky, lat 39, zaczął dziecinnieć.

W pierwszym dniu kryzysu wieku średniego, oglądając swoją przerzedzającą się czuprynę i zmarszczki na twarzy, Benedykt odnalazł w lustrzanym odbiciu swoje obłąkane spojrzenie sprzed trzydziestu lat, ze zdjęcia z zawodów modeli latających na uwięzi. Zrobił je służący Henryk w chwili, gdy mały podopieczny zapragnął mieć czerwony model dwupłatowca Curtiss Consolidated Skyhawk Cruisader 3A „Bingo Star”.

Na ten nowy rodzaj spojrzenia zwrócili również uwagę koledzy z pracy, przez których (w przeważającej większości przypadków) uważany był za infantylnego rozkapryszonego maminsynka. Bardzo im to pasowało do wizerunku szefa.

Bo Benedykt był szefem, chociaż sam w to czasem nie mógł uwierzyć. Był szefem fundacji zajmującej się autopromocją rodziny Ossolinskych, znanych potomków arystokratów polsko-amerykańskich prowadzących działalność biznesową tam i działalność charytatywną tu. Stanowisko zaszczytne i prestiżowe.

W co najmniej równym stopniu jak pracownicy nie lubili Benedykta, Benedykt nie lubił swojej pracy. Uważał ją za ekstremalnie stresującą i zmuszającą do nadludzkich poświęceń. Wszystko zostało ukartowane przez rodzinę, jako pokuta za uchylanie się od pracy. Musiał udawać się do biura przynajmniej trzy razy w tygodniu na całe dwie godziny i przyjmować różnych uśmiechniętych dziennikarzy, pić z nimi kawę i słuchać. Musiał podpisywać listy i otwierać prezenty od różnych pragnących przypodobać się firm. Musiał w końcu chodzić na imprezy i na golfa, na premiery filmowe, pokazy i wernisaże. A Rodzina zaplanowała mu jedynie trzy miesiące urlopu w roku. Skandal. Na znak protestu przychodził do biura w koszulce z napisem „Uwaga, dzieciak”.

Wszystkie te wyjątkowo niekorzystne czynniki spowodowały, że Benedykt stawał się nałogowym alkoholikiem, narkomanem i erotomanem.

- Na szczęście nawet uzależniać można się z klasą – powtarzał sobie Benedykt, ciągnąc kolejną dawkę funfetaminy i popijając drinkiem Hot Benedictus.

Mówiąc słowami jego ojca: Benedykt miał wszystko i nie umiał tego docenić. I rzeczywiście, jego syn wszystko już znał, widział, wszystkiego spróbował i coraz mniej rzeczy go interesowało. Nie to, co w dzieciństwie, gdy poznawał świat, a rodzice pozwalali mu na wszystko, na co miał ochotę. I czerwonego Curtissa też dostał.

I to właśnie uzmysłowił sobie Benedykt, gdy zobaczył w lustrze swoje dzikie spojrzenie sprzed trzydziestu lat.

Następnego dnia zauważył, że ma gładszą cerę, chociaż nie stosował na noc balsamu dla mężczyzn, bo był za bardzo upojony popadaniem w uzależnienie w wielkim stylu.

- Słuchaj, gdzie się podziała twoja zmarszczka, no wiesz, ta przez którą nie mogłam zasnąć w nocy przed Galą Dobroczyńców – spytała Benedykta Ewelina, jego nowa, osiemnasta z kolei narzeczona, która miała bzika na punkcie wyglądu.

Uważała, że zmarszczka jej przyszłego męża może zepsuć zdjęcie do prasy, do którego mieli pozować. W końcu rodzice wybranka załatwili retusz w redakcjach gazet, więc wszystko dobrze się skończyło.

- Nie ma i nie będzie – odparł łobuzersko Benedykt, łapiąc się na tym, że jest całkowicie przekonany o tym, że tak właśnie będzie.

- Mój ty Benedykciu – rzuciła czule Ewelina Osiemnasta Narzeczona i spojrzała na swojego wybranka tak jakby zakochała się w nim na nowo.

Przez kolejne dni i tygodnie Benedykcio analizował swój wygląd w lustrze i zauważał coraz wyraźniejsze zmiany na lepsze. Jego czupryna zaczęła wracać do czasów świetności studenckiej, kiedy mógł sobie pozwolić na stawianie włosów na cukier na członka zespołu punkowego, tego który zawsze stał z lewej i grał na takiej brązowej gitarze, która leżała teraz w piwnicy rezydencji Ossolinskych.

Dzięki powrotowi w wielkim stylu czupryny Benedykciej, Ewelina została zastąpiona Marzeną Dziewiętnastą Narzeczoną, która miała dwadzieścia lat, ale różnica wieku nie była bardzo widoczna i wciąż malała. Z tym, że Marzena była wysoka, a Benedykcio zaczął maleć, robił się coraz chudszy, a proporcje ciała się zmieniały. Wyglądał jak nastolatek, więc rodzina zabroniła mu kierować firmą.

Po jakimś czasie Marzena odeszła od niego, bo czuła się przy nim stara i wielka. Było mu to na rękę, bo większość czasu spędzał na grach komputerowych dla dzieci do lat dwunastu. Ponadto rodzice musieli wykupić dla niego cały sklep modelarski, tak aby Benedykciuś mógł godzinami sklejać modele przy wykorzystaniu starego Henryka, któremu to nie najlepiej wychodziło, bo ręce mu drżały. Stało się to przedmiotem łobuzerskich figli małego Benka, które doprowadziły starego służącego na skraj załamania nerwowego, aż ten postanowił zrezygnować ze służby u Ossolinskych.

A Benciulek przerzucał się kolejno na modele statków, modele latające (ale czerwonego Curtisa już nie chciał) oraz coraz częściej klocki Blasters oraz Galactic Wars.

Zaczął się też interesować małymi dziewczynkami. Rodzice, by nie dopuścić do skandalu, zamykali małego Benedyktusieńka w majątku w Kozierobkach Szlacheckich, gdzie podglądał swoją nową nianię Justynę, jak brała prysznic.

Rodzice kupowali mu coraz to nowe mniejsze ubranka i byli szczęśliwi – ich własny syn spełnił wielką potrzebę posiadania wnuków.

A Benedyktuś w wieku 41 lat stał się kochanym dorosłym dzieciakiem ze zdjęcia z zawodów modelarskich i rozwijał się znakomicie pod czujnym okiem rodziców. Przestał jeździć na rowerze, przestał chodzić, przestał gaworzyć, a na imieninach cioci Heleny powiedział po raz ostatni:

- Mama.

Po jakimś czasie przestał raczkować i siadać. Zrobił się malutki, a gładkiej cery zazdrościły mu wszystkie panie o udokumentowanym pochodzeniu szlacheckim. Niestety, zaczął również wypluwać kaszkę z buzi i rzucać łyżką z przecierem selerowym, co nie powinno zdarzać się dorosłemu człowiekowi pochodzącemu z dobrej rodziny. Było to powodem smutku rodziny, podobnie jak to, że siusiał w nocy i trzeba mu było zakładać pieluchy jednorazowe.

- Nie jest tak źle. Dziadek Tadeusz też to miał, i to w czasach pieluch tetrowych – pocieszał się ojciec Beniulka.

Po pewnym czasie na przyjęciu dla Polonii amerykańskiej, mały Benedyktusieniuniek zaczął dobierać się do piersi swojej matki, co było już po prostu niesmaczne.

Chyba ze wstydu niemowlak zaczął się kulić w kłębek, a jego nóżki regularnie dotykały brody. Po kilku tygodniach wypadł z najmniejszej na rynku pieluchy jednorazowej.

Dzień później zniknął, a właściwie przestał być widoczny. Stał się embrionem. Małym embrionem dorosłego człowieka w czasie kryzysu wieku średniego.

.

Ludzi parających się ekstremalnie krótką formą literacką jest na świecie coraz więcej. Prawdopodobnie pierwszym pisarzem, który użył sformułowania “nanofikcja” jest Adrian Graham, autor książki The Revelation: And a Hundred Other Stories. David Bale jest prekursorem opowiadań, które składają się z nie więcej niż 299 słów (dowiedziałem się o nim z Poczytalni). Można również sprawdzić na Twitterze, jak sobie radzi Mathew Ferguson, młody australijski pisarz, który tworzy i propaguje ideę two sentence stories.

Na Zachodzie tworzy się dosyć silny nurt krótkiej formy prozatorskiej, nazywanej flash fiction lub microfiction (µfiction), a jednym z jego czołowych przedstawicieli jest Etgar Keret. Wraz z jego książkami wydanymi przez W.A.B można więc mówić o pojawieniu się flash fiction w Polsce. Jest dla mnie o tyle dobroczynne, że uprawiam dokładnie ten sam rodzaj literatury czasów RSS-u, a nawet nieśmiało idę o krok dalej.

Po tym wstępie w duchu powieści klasycznej, czas na sedno: 102 znaki. Pierwsza nanopowieść może brzmieć dosyć banalnie, ale doszedłem do wniosku, że na starcie muszę odnieść się do postury powieści klasycznej – by wydobyć jeden ważny fakt, którego odzwierciedleniem jest między innymi fenomen Twittera: życie pędzi coraz szybciej, więc i wymiar czasowy ulega na naszych oczach dramatycznej zmianie. Symbolem takiego przewartościowania jest Twitter, czyli robiący zawrotną karierę serwis mikrobloggingowy. Jedn wpis (tweet) nie może mieć więcej niż 14o znaków…

Poniżej powieść po polsku, a potem po angielsku. W koncepcji nanopowieści oczywiście wcale nie chodzi mi o ekstremalne streszczenie, ale o wprowadzenie nowej treści – przez kontekst, jakim jest ograniczenie technologiczne i wymóg czytelnika – nie więcej niż n znaków).

W polskiej wersji jakoś nie pasował mi ten rozwód. Przyznaję się od razu – nie wiem dlaczego.

Zaparzamy kawę, wyciągamy ciasteczka i wysyłamy dzieci do kina, by w końcu mieć trochę czasu na książki…

Jan i Anna

Jan i Anna pobrali się po wielu perypetiach i żyli długo i szczęśliwie aż do końca tweeta.

Język umów globalnych

Profesor Jeremi Przyrobacki z Polski i profesor Philippe Rousse Delaroussexemount Mount Lotafrancji Znam sposób na Międzynarodowej Profesorowie Vodafos poświęcona roli profesora w nowoczesnej zinstytucjonalizowanym, zdehumanizowanym, zminiaturyzowanym i zmiękkoresetowanym świata.
Przyrobacki doświadcza Rousse’aw w głównym holu centrum kongresowego, zbudowane specjalnie dla Reunion. Obaj czuli, że może to być początek długiej i owocnej współpracy międzynarodowej w dziedzinie nauki wiedzy. Był mały problem natury ludzkiej poprawnie – Przyrobacki nie wiem lotafrancuskiego, Mount w Polsce nie wiem i ani jeden, ani drugi nie znają angielskiego.
Ale z tego, co profesorowie są na świecie.
Postanawia uwspółcześnionym i twórczo uzupełnianym język migowy, utworzyć nowy język, że mogą swobodnie używać go jak przeczuwali, mocny i długoterminowych naukowej wymiany poglądów.
Decyzja została już wyjść na ziemi i wynikające słów kluczowych.
- Gyna bodokalunia! – Krzyknął profesor-profesora do Polakowi Lotafrancuza pożegnanie.
- Gyna bodokalunia, karnuk kilmadorni esdar! – Odpowiedziała stanowczo Lotafrancuz do telewidz i profesorów z Chin domyślili się, jest to gra Nicki Reverse Future Combat Online i zaczął bić brawo.
Profesorowie rozjechali się do domów w tym sensie, że stworzenie opowieści.
Dwa miesiące później spotkał się spotkanie robocze Clezmeronu w górach, gdzie podstawą adres słowo i gramatyki. Podczas pierwszych dwóch dni poświęcone wolne rozruszaniu szarawych komórki były więcej niż dobre. Podczas procesu twórczego, moderowanego przez Rousse’a przez 4-192,5-3 opatentowanej metody, tworzone najczęściej używane słowa w każdym języku, wulgarność, że jest – jest brzmiące “regrod”, “hurcia”, “larnogha” i “dygil”. W trzecim jednak przyszedł głosu ambicje każdego z profesorów – własne patriotycznych i naukowych – jak walczyć ze względu na ich dyspozycji polskojęzyczno-lotafrancuskojęzycznej, wymownie jasnowłosej asystenta na Uniwersytecie Laronnie.
W efekcie, w miesiąc po pobycie, został ustanowiony i tylko nazwa w języku gramatyki. W języku angielskim to nazywano, na cześć twórców “przyrolaruskim.” Słowo, które toczyły między dwoma najwybitniejszych talentów bojami musiały być rozpatrywane bezpiecznie dodatkowo do trzech miesięcy sesji Morza Tralmara sponsorowana przez wiodących operatorów sieci komórkowych w obu krajach. Przyrobacki la Rousse i zgodzili się, że tym razem jest asystentem wymownie ciemnowłosa.
Kolejne spotkanie robocze była porażką. Działa bardzo powoli, a asystent ciemnowłosa Ponadto rozpraszała uwagę nieistniejącym stanikiem wymownie. Obie szybko doszedł do wniosku, że rozwój języka nie jest łatwy krok, a gdy operatorzy komórkowi nie będą mieli nic przeciwko, że ustawienie sceny przyrolaruskiego będzie kilka, a może kilkanaście lat.
Wtedy, cztery sesje robocze i częste telekonferencje, podczas których, po długich negocjacjach, ustalono, że nowe słowo w języku, na 37 procent będzie korzystać z zasad języka, a 63 – lotafrancuskiego.
Po dziewięciu lat, uroczystości konferencji prasowej, profesorowie ogłosili swoje postępy w tworzeniu nowego języka – języka globalnego porozumienia – oraz oświadczenie o ich pasji jest ponad.
Przyrobacki powrocie z konferencji późno, wchłania w całej teorii frakcyjnej cząstki antyrdzenia struktury komórkowej, która jest teoretycznie złowionych przypadkowo spotkał go profesorem z tego samego uniwersytetu. Teorysia wnuczka wybiegła witamy twojego dziadka:
- PYŁA jagudja, dziadziusieńku!
- PYŁA jagudja! Mam nie spać?
- Zapomniałeś przyrolarusku jako “słabe światło”.
- Och, serdeńko, dziadziuś jeszcze nie wynaleziono.
Teoria zmarszczyła czoło na chwilę:
- Dziadku? – Ona powiedziała powoli.
- Oho, to będzie jeden z tych inteligentnych pytań mojej wnusi. Feel it right away. Zapytaj Teorysiu, ale dziadek nie wiedział, czy będzie on w stanie udzielić odpowiedzi!
- Dziadku, powiedz mi … postanowiliście i dlaczego uważasz, że język? Jak to się stało?
- Ha, ha, ha! Moja krew, moja dociekliwość!
- Nie, w jaki sposób?
- I don’t know anything dziadziuś, jak dostać się do toalety. Idź spać, Teorysiu! Moja krew, moje …

Język umów globalnych

Profesor Jeremi Przyrobacki z Polski i profesor Philippe Rousse Delaroussexemount Górze z Lotafrancji Wiem, aby wyjść z Międzynarodowego Profesorowie w Vodafos poświęcona roli profesora w nowoczesnej zinstytucjonalizowanym, zdehumanizowanym, zminiaturyzowanym i zmiękkoresetowanym świata.
Przyrobacki doświadcza Rousse’aw w głównym holu centrum kongresowego, zbudowane specjalnie dla Reunion. Obaj czuli, że może to być początek długiej i owocnej międzynarodowej współpracy naukowej wiedzy. Był niewielki problem natury ludzkiej prawidłowo – Przyrobacki Nie wiem lotafrancuskiego, Mount z Polski nie wiem i ani jeden, ani drugi nie znają angielskiego.
Ale z tego, co profesorowie są na świecie.
Decyduje o uwspółcześnionym i twórczo uzupełnianym języku migowym, utworzyć nowy język, że mogą swobodnie używać go jako przeczuwali, mocny i długoterminowych naukowej wymiany poglądów.
Decyzja została już wyjść na ziemi i wynikające słów kluczowych.
- Gyna bodokalunia! – Krzyknął profesor-profesora do Polaka do Lotafrancuza pożegnanie.
- Gyna bodokalunia, karnuk kilmadorni esdar! – Odpowiedziała stanowczo Lotafrancuz i przyglądający się z profesorów z Chin domyślili się, jest to gra Nicki Reverse Future Combat Online i zaczął bić brawo.
Profesorowie rozjechali się do domów w tym sensie, że stworzenie opowieści.
Dwa miesiące później spotkał się na roboczym posiedzeniu Clezmeronu w górach, gdzie adres podstawy gramatyki i słowotwórstwa. Podczas pierwszych dwóch dni poświęcone wolne rozruszaniu szarawych komórki były więcej niż dobre. Podczas procesu twórczego, moderowanego przez Rousse’a przez 4-192,5-3 opatentowanej metody, tworzone najczęściej używane słowa w każdym języku, czyli wulgaryzmy – jest brzmiące “regrod”, “hurcia”, “larnogha” i “dygil”. Na trzecim, jednak przyszedł głosu ambicje każdego z profesorów – własne patriotycznych i naukowych – jak walczyć ze względu na ich dyspozycji polskojęzyczno-lotafrancuskojęzycznej, wymownie jasnowłosej asystenta na Uniwersytecie Laronnie.
W efekcie, w miesiąc po pobycie, zostały ustalone i tylko nazwa w języku gramatyki. W języku angielskim to nazywano, na cześć twórców “przyrolaruskim”. Słowo, które toczyły między dwoma najwybitniejszych talentów bojami musiały zostać omówione spokojnie obok trzech miesięcy sesji Morza Tralmara sponsorowana przez wiodących operatorów sieci komórkowych w obu krajach. Przyrobacki la Rousse i zgodzili się, że tym razem asystenta należy wymownie ciemnowłosa.
Kolejne spotkanie robocze była porażką. Prace się bardzo powoli, a asystent ciemnowłosa Ponadto rozpraszała uwagę nieistniejącym stanikiem wymownie. Obie szybko doszedł do wniosku, że rozwój języka nie jest łatwy krok, a gdy operatorzy komórkowi nie będą mieli nic przeciwko temu, tworząc podwaliny przyrolaruskiego będzie ich kilka, a może kilkanaście lat.
Następnie czterech sesjach roboczych i częste telekonferencje, podczas których, po długich negocjacjach, ustalono, że nowe słowo w języku, na 37 procent będzie korzystać z zasad języka, a 63 – lotafrancuskiego.
Po dziewięciu lat, uroczystości konferencji prasowej, profesorowie ogłosili swoje postępy w tworzeniu nowego języka – języka globalnego porozumienia – oraz oświadczenie o ich pasji jest ponad.
Przyrobacki powrocie z konferencji późno, wchłania w całej teorii frakcyjnej cząstki antyrdzenia komórkowej budowy, który jest teoretycznie złowionych przypadkowo spotkał go profesorem z tego samego uniwersytetu. Teorysia wnuczka wybiegła witamy twojego dziadka:
- PYŁA jagudja, dziadziusieńku!
- PYŁA jagudja! I jeszcze nie śpisz?
- Nie pamiętam jak jest przyrolarusku “słabe światło”.
- Och, serdeńko, dziadziuś jeszcze nie wynaleziono.
Teoria zmarszczyła czoło na chwilę:
- Dziadku? – Ona powiedziała powoli.
- Oho, to będzie jeden z tych inteligentnych pytań mojej wnusi. Feel it right away. Zapytaj Teorysiu, ale dziadek nie wie czy będzie w stanie odpowiedzieć!
- Dziadku, powiedz mi … i dlaczego uważasz postanowiliście tym języku? Jak to się stało?
- Ha, ha, ha! Moja krew, moja dociekliwość!
- Nie, w jaki sposób?
- I nic dziadziuś nie wiem jak dostać się do toalety. Idź spać, Teorysiu! Moja krew, moje …

Język porozumienia światowego

Profesor Jeremi Przyrobacki z Polski i profesor Philippe Delaroussexemount la Rousse von Mount z Lotafrancji poznali się na I Międzynarodowym Zjeździe Profesorów w Vodafos, poświęconym roli profesora we współczesnym zinstytucjonalizowanym, zdehumanizowanym, zminiaturyzowanym i zmiękkoresetowanym świecie.
Przyrobacki natknął się na la Rousse’a w hallu głównym centrum kongresowego, wybudowanego specjalnie na potrzeby zjazdu. Obaj poczuli, że może to być początek długiej i owocnej międzynarodowej znajomości naukowej. Był tylko jeden niewielki problem natury właściwie ludzkiej – Przyrobacki nie znał lotafrancuskiego, von Mount nie znał polskiego i ani jeden, ani drugi nie znał angielskiego.
Ale od czego są na świecie profesorowie.
Postanowili, posługując się uwspółcześnionym i twórczo uzupełnianym językiem migowym, stworzyć nowy język, by mogli nim się swobodnie posługiwać w, jak przeczuwali, intensywnej i długotrwałej wymianie poglądów naukowych.
Decyzja zapadła i już na zjeździe powstały słowa kluczowe.
– Gyna bodokalunia! – krzyknął profesor-Polak do profesora-Lotafrancuza na pożegnanie.
– Gyna bodokalunia, karnuk kilmadorni esdar! – odpowiedział Lotafrancuz energicznie, a przyglądający się tej scenie profesorowie z Chin domyślili się, że chodzi o nicki do gry Future Reverse Combat Online i zaczęli klaskać.
Profesorowie rozjechali się do domów w poczuciu, że tworzą historię.
Już dwa miesiące później spotkali się na sesję roboczą w górach Clezmeronu, gdzie mieli zająć się podstawami gramatyki i słowotwórstwa. Przez pierwsze dwa dni poświęcone swobodnemu rozruszaniu szarawych komórek było więcej niż dobrze. W trakcie procesu twórczego, moderowanego przez la Rousse’a według opatentowanej metody 4-192,5-3, powstały najczęściej używane w każdym języku słowa, czyli wulgaryzmy – tu brzmiące „regrod”, „hurcia”, „larnogha” oraz „dygil”. Dnia trzeciego doszły jednak do głosu ambicje każdego z profesorów – własne, patriotyczne i naukowe – a także walka o względy będącej do ich dyspozycji polskojęzyczno-lotafrancuskojęzycznej, wymownie jasnowłosej asystentki z uniwersytetu w Laronnie.
W efekcie, po miesięcznym pobycie, ustalone zostały jedynie podstawy gramatyki i nazwa języka. Po polsku miał się on nazywać, ku czci twórców, „przyrolaruskim”. Słowotwórstwo, o które toczyły się między dwoma wybitnymi talentami największe boje, miało być na spokojnie dyskutowane na kolejnej trzymiesięcznej sesji nad Morzem Tralmara sponsorowanej przez wiodących operatorów sieci komórkowych obu krajów. Przyrobacki i la Rousse zgodzili się, że tym razem asystentka powinna być wymownie ciemnowłosa.
Kolejne spotkanie robocze było porażką. Prace posuwały się bardzo wolno, a ciemnowłosa asystentka dodatkowo rozpraszała ich uwagę wymownie nieistniejącym stanikiem. Obaj doszli wkrótce do przekonania, że tworzenie języka nie jest czynnością łatwą, i jeśli operatorzy komórkowi nie będą mieli nic przeciwko temu, tworzenie fundamentów przyrolaruskiego zajmie im kilka, a może i kilkanaście lat.
Potem były jeszcze cztery sesje robocze i częste telekonferencje, w czasie których, po długich negocjacjach ustalono, że słowotwórstwo nowego języka będzie w 37 procentach wykorzystywać reguły języka polskiego, a w 63 – lotafrancuskiego.
Po dziewięciu latach, na uroczystej konferencji prasowej, profesorowie ogłosili swoje postępy w tworzeniu nowego języka – języka porozumienia światowego – i na tej deklaracji ich zapał się skończył.
Przyrobacki wrócił z konferencji późno, pochłonięty już w całości teorią frakcyjnej budowy cząstek antyrdzenia komórkowego, którą to teorią zaraził go spotkany przypadkowo profesor z tej samej uczelni. Wnuczka Teorysia wybiegła przywitać się z dziadkiem:
– Pyla jagudja, dziadziusieńku!
– Pyla jagudja! A co ty jeszcze nie śpisz?
– Nie mogę sobie przypomnieć, jak jest po przyrolarusku „zgasić światło”.
– Och, serdeńko, dziadziuś jeszcze tego nie wymyślił.
Teoria na chwilę zmarszczyła czoło:
– Dziadku? – powiedziała wolno.
– Oho, to będzie jedno z tych inteligentnych pytań mojej wnusi. Wyczuwam to od razu. Pytaj Teorysiu, ale dziadzio nie wie, czy będzie w stanie odpowiedzieć!
– Dziadku, powiedz… a dlaczego wy postanowiliście wymyślić ten język? Jak to się stało?
– Ha, ha, ha! Moja krew, moja dociekliwość!
– No, jak?
– A nic, dziadziuś nie wiedział jak trafić do toalety. No idź spać, Teorysiu! Moja krew, moja…

Nienormales

– On jest normalnie nienormalny! – powiedział Clarisse (imię w dowodzie: Paweł), przegryzając niezidentyfikowany przekąskowy jednoelementowy owoc morza.
– Kto taki? – spytał Jonofi (imię w dowodzie: Jan).
– Ten Robert. Dacie wiarę, że on w życiu nie ciągnął amnesy?
– No nie. Gościu nieźle trącony. Skąd ty go znasz? – zainteresował się Onardo (imię w dowodzie: Leon).
– Pracujemy na nieszczęście razem, on na akcjach, a ja na funduszach. Gościu się przyznał, że w szkółce próbował kryśkę. I tyle.
– Z kim ty się zadajesz, Clarissette? – żachnął się Onardo.
– Wyrazy współczucia – odezwał się Jonofi i pociągnął dla wprawy trochę amnesy z deski serowo-narkotykowej.
A Kudupi (imię w dowodzie: Kudupi) siedział, palił plimonę i nic nie mówił. On już taki był – kulminację chciał zachować dla siebie.
Zamówili po drinku Just Another Reason to Get Hard Drugs (whisky z lodem). Wieczór w restauracji Stop Deviation zapowiadał się gorąco.
– Ale wiecie, ten to jeszcze nic. Ostatnio poznałem faceta na imprezce u Santiagolasa – powiedział Jonofi.
– Santiagolasa? Co u niego? – spytali Clarisse i Onardo.
– Normalnie, spalił brykę i daje chłysta z Lorą na Drojedach. Ale nie o nim, tylko o takim jednym katastrańcu Jacku. Pozuje na normalesa, prztycior jeden.
– Jak? – spytał Kudupi i wszyscy zwrócili na to uwagę.
– Kudu, co się stało, że się odezwałeś? – zagadnął Clarissesetto.
– Chwilowy brak zaczepienia myśli – syknął cicho Kudupi, pociągnął chryninę i popił drinkiem. – No jak?
– Jak? No więc ten Jacek, on chodzi i mówi, że ma tylko jedną kobietę.
– No nie!
– Daruj.
– Ale tak, mówię wam, i jeszcze rozpowiada, kto jest tą kobietą…
– No tego to słuchał nie będę. Nie kończ… – żachnął się Onardo, bo lubił od czasu do czasu się żachnąć.
– Ale wiecie!
– Wiemy, wiemy. Nie psuj nam wieczoru, Jonofi. Dzieci już mają? – spytał podchwytliwie Kudupi.
– O nie, nie bawię się! Miałem nie kończyć, a ty tak naprawdę zakończyłeś, Kudu, nie bawię się, nie tak miało być, twoje zawsze musi być na fallusie!
– Tak czy inaczej ohydne. Jak tacy ludzie mają odwagę chodzić po ulicach? Nie wiem.
– Tacy to kukuś – zaczął Kudupi i już wszyscy wiedzieli, że teraz będzie bomba.
– Tylko uważaj z kalibrem odchyłu, bo przed chwilą zjadłem tęponosa w gargulasach – zaśmiał się Clarissesettessimo. Wszyscy lubili opowieści Kudupiego. Zawsze były najbardziej soczyste i łamały tabu.
– No i co, no i co, Kudu?! Mów, jak zacząłeś! – niecierpliwił się Jonofi.
– Dziomas nazywa się Michał i jest takim świrem, jakiego nigdy w życiu nie spotkałem – Kudu cedził słowa powoli i namaszczeniem, jak „szcz” w słowie „namaszczeniem”. Punkt kulminacyjny zbliżał się nieuchronnie i grupa siedząca przy stoliku obok też zamieniła się w słuch w oczekiwaniu na gorszącą opowieść patologiczną.
– ? – patrzył Jonofi.
– ?? – patrzył Clarissesesettisimoprimo.
– ?! – próbował wymusić szybką odpowiedź Onardo, wspierany wzrokiem koszącym z sąsiedniego stolika.
– Wiecie, o której ten patolo jada śniadania? – zaczął budować napięcie Kudupi, ciągnąc ostatnią dawkę tatymaminy. – O ósmej rano!
Dwa stoliki nie mogły się pozbierać z wrażenia przez równoczas trzech średnich desek serowo-narkotykowych. Dopiero orkiestra tresowanych pracowników ogrodu zoologicznego rozładowała atmosferę pełną niesmaku, wynikającego z patologii życia w dużym mieście.

.

Najlepsze życzenia łopata

Sławek Przekośniak trafił do wiligię SMS życzenia: “Ja życzę dobrej ping fajno nowego. Nie wiem, który Go posłał ten zaskakująco tajemniczych wiadomości. Nie wiem na ten dzień, a szkoda – że osoba zawdzięcza swój obecny status i pierwsza na listę 67 najbogatszych Polaków. Następnie, w pięknej białej i reneta wigilijny wieczór, Przekośniak, kilka dni wcześniej wyrzucony z terenu dla fanatyków utopijnych skrajne fobie (www.ilovefobia.pl), wszedł na koncepcji.

To był dobry pomysł, a następne wiadomości tekstowej ( “Happy dwukółka przypadkowo tylko szczere baranka”) utwierdził go w przekonaniu, że był to pomysł na życie.

Sławek Przekośniak postanowił zarejestrować się u swojego kolegi z Czech Ilovefobia.pl korytarzy, usługą online, która może wysłać prośby o telefony komórkowe. Najważniejszą zaletą tej usługi jest, że pragnie w treści nie było ustalane z wyprzedzeniem, nie wybierało je z listy, ale zostały stworzone z losowych słów internauty według wytycznych przez specjalnie opracowanych dla tego programu. Pozwoliłoby to na wysyłanie życzeń pierwotnego, a nikt nie powiedział, że muszą one być zrozumiałe.

Rozwój programu, który wezwał do pracy z John Dysku, zajął się Czesiek. Miał to doświadczenie – portal dla [wstaw_słowo] fobów opracował program świeckich radości podczas demonstracji. Program, choć sformułowania oferowanych kompletnie pozbawione logiki, cieszył się dużą popularnością, a najbardziej dotkniętych ulicy haseł można zobaczyć w telewizji ( “Down znajduje się szkody”, “Do dzisiaj wora wygrał dziś”).

Przyszły sukces dwóch mężczyzn miało do ciężkiej pracy i chce portal SMS www.najnajnaj.pl zaraz przez święta wielkanocne.

Jednym z pierwszych użytkowników i entuzjastów strony było Ramon Kęstowicz z popularnego girls-band Puszysteron. Nie chce napisać swoje życzenia, dlatego wszedł do najnajnaj.pl i zakończył krótki formularz. Pod nagłówkiem “Słowa pojawiają się w treści” związane “jajka” i “Wesoly” w polu “Liczba dodatkowych słów” – 3 Dwa dni później otrzymała telefon od znajomych, chwalących go jako niezwykle twórcze teksty życzeń. Było to, co oferuje:

“Wesoła kóz czacha jaj smród”

“Egg bydła wesolego klina piękny”

“Amperomierze chlapnij wesolego oligocenska jajem”

“Wesoly nie zachowało w zarodku postmodernizmu”

Wkrótce został “najbardziej innowacyjne sprzed Internetu lat”, zgodnie z magazynu w sieci Web, rozpoczynając od N. Średnia zrównoważony równolegle przekierowany trójklikalność wyłączne strony szybko osiągnęła poziom 34,98 i rośnie w imponującym tempie. Czesiek opracował specjalny mod do życzenia na Dzień Matki i to był strzał w domu – tygodniowa Przepuść umieścić życzenia “Mamo lewej choroby Bingo” w polu cytatem tygodnia. Od tego dnia rozpoczął się z niekontrolowanym popularnych usług. Operatorzy telefonii komórkowej zaczęły odczuwać spadek dochodów z opłat za wysyłanie wiadomości tekstowych, ale obawia Sławek oferowanych im udziału w zyskach – w zamian za doinwestowanie i transferu nowoczesnych technologii.

Czesiek jeszcze dwa mody: imieninowy i urodzin, a następnie skupiła się na poczucie dobrze spełnionego obowiązku do oglądania stron z pnący rzeczą golizna, co powoduje, że Sławek jest tylko na 67 miejscu najbogatszych Polaków. Tylko fakt, że czeski wyrzucił następnie (istnieje wystarczająco makiaweliczny sposób – poprzez wysłanie wiadomości tekstowej: “Ty tu spoko kapencjusz finito”) spowodowały, że pojawiły się w miejsce 67 Ale to był tylko jego jedynym i wyłącznym wyłącznie na podstawie kryterium . I nawet podziękował jego żona nie jak dostać nagrodę “Inzapbizu” strona lat, dla których nadal miał i do tego cały czas lobbował.

Aby dać szansę na zdobycie szczęścia i jeszcze większą sławę, wysłał Przekośniak, twierdzące, że są “Wielbicielkę, SMS i szef redaktorów gazet i opinii znanych polityków, ludzi kultury, show-biznesu, nauki, zdrowia, wyżywienia, opieki roślin doniczkowych; nauczyciele tańca i tanga qualadora obrony parawirtualnego, filozofa i znajomym ze sklepu z cennym paluszkami serowymi.

Jak można się spodziewać, reakcja była spontaniczna, euforyczna i wyraźnie na korzyść. Z jednym wyjątkiem – polityki związane z głowy jego służbę domową, koła parlamentarnego, numer telefonu komórkowego 0-609-3459812, znany z powodu braku poczucia humoru, złych intencji autora otrzymał wiadomość tekstową, brzmiące ” najlepsze życzenia łopata “. Sprawa poszła do kalendarza oraz Komitetu w sprawie bezpieczeństwa.

Minęło dziesięć miesięcy. W swojej nowej rezydencji, na górze, (służy tutaj do dziewiątego piętro) Przekośniak przymierzał nowe przetykany tytanu-kevlarową wątku-jak czarny garnitur samoukładający górę. Miał wieczorem do otrzymania nagrody na “Przekobizu” strona na jeden rok (dla “Inzapbiz” nie może czekać).

67. listy najbogatszych Polaków lubił siebie w lustrze. Przećwiczył uśmiech i krok, sprawdź, czy karta jest w kieszeni z tekstem przemówienia i wygładził niezrozumiałe wybrzuszenie na brzuchu. Zapraszamy wlał do szkła pozostaje otwarte dwa tygodnie temu francuskiego wina i zobaczyć chwałę jego imponującą twarz, powiedział:

- Zdrowie przez obcy gardła dzwon.

W tym czasie podjechały pod czarną limuzyną Przekośniakówkę Agencja Bezpieczeństwa.

Innym podejściem do tematu było opowiadanie poniższe, z tomu Małe bure skakadło. Odpowiedziałem sobie na pytanie: jak opisać losy kilku pokoleń bohaterów, żeby było autentycznie, z zaskoczeniem i żeby jeszcze na koniec pozostawić uczucie niedosytu? Oto odpowiedź:

Saga rodu Dziewiców

Historię rodu Dziewiców zapoczątkował Jan Dziewic, który urodził się na podzagdańskim folwarku Zakonno w 1843 roku, ale zmarł bezpotomnie pięćdziesiąt osiem lat później.

.

Mr Copypaste

Roman Fretard, known to himself as Gonzo, and to others as Tard wanted to make a career for himself quickly, nimbly and with all the effort comparable to a yawn.
He thought about ways to achieve this life goal for a long time, which means until he learned the basics of text editing, which happened at his first job at a firm trading in plastic bags landfill disposal permits.

One thing Gonzo would definitely disagree with was that Roman Fretard was a bit of a retard when it came to computers. His first official letter (a two sentence payment due notice) he had been writing with the help of a spontaneously gathered by him “Special Team” consisting of ucja and Maurycy for a whole week and a half. On the last day of this intellectual team effort, which was a Friday, twelve seconds after Łucja copied the content of the notice from a letter she had written herself earlier, a simple message crept into Gonzo’s. A message, which could be deciphered by a forward (yes, forward, not backward) zero-one code: copy-paste.

“Look here Tar… Gonzo, here you mark it and with this shortcut you ‘copy’, and here you go and ‘paste’ like this with this one,” Łucja said and was very proud of herself and her laptop.
“Yeah, except that your laptop got stuck again.” From behind his desk Maurycy was wagging his finger, he was even lazier than Gonzo, but smarter than Łucja.
“Not because of this copypaste, but because of this new system. It came installed with ‘Multivista’, a version for employees in firms trading in consumer waste storage permits called Ultimate during office hours. And now seems to me that everything gets screwy as soon as you turn it on, and sometimes even before.”
“I believe you Łucja. And when your notebook reboots, show me that copypaste one more time. I’m not into this Multivista stuff, because what is some dumpy system when compared to a beautiful hyperextension of the sun somewhere over Kuchara, when compared to the golden hue of onion fried with the kse-fi waves, when compared to the number of dividers for credit membranes in a wallet of a rich man, when compared to the magnificent smell of a briessante roll dunked in wholesome milk synthetically enriched with substances boosting the secretion of happiness hormones, that one from two years ago, not three,” Gonzo said in a tone characteristic for a man who just discovered a solution to his life problem. He scratched himself behind the ear, which he liked to do in moments when his career receptors located under his left lung wanted him to know that everything was going fine. He winked knowingly to his own self in four years time. And then he yawned.

He yawned only in two circumstances: as a fad (rarely) and to erase the traces of his success-fueled self-contentment (more often – after he began to use in his professional life a certain two-step key combination.)
His first, crucial in his career copypaste he performed to fill out a document labeled Gonzobio.docxx. He copied the contents from a portal for career-minded people, from the profile of one Richard Ciemiecki, winner of the “manager of the minute” contest (second one in a row at 23:28, in the field of telecommunications.)
One thing that Gonzo would totally agree with was that Roman Fretard was definitely not a retard when it came to the impression he made on others (with maybe one “but” caused by too much attention to his hairstyle for the representative team of historical reconstructions groups).

“I see, Richard,” the CEO of Sport Resort began during a job interview.
“Roman,” Gonzo interrupted, “the computer made a mistake, you know, with Multivista, everything goes wrong.”
“…Roman, that you have an enormous amount of experience in the field of telecommunications. Why would you want to work in our sports-hospitality oriented firm?”

“I see this question differently,” Gonzo began, and because he didn’t have anything in which to admire his hairstyle (CEO’s laptop was non-shiny), he concentrated solely on making an impression and as the result, got the job.
He became a department chief with rather vague responsibilities, which was fine by him. However, he quickly realized that from time to time he needed to prepare a presentation, and unfortunately, as was the case with some of the most important issues, had to do it by himself. He limited himself to a skillful copypaste from the presentation of his predecessor, Maciek Janik, whom just in case, he criticized at every opportunity, which was easy, because the man’s responsibilities had been clearly defined.

When Sport Resort won the contract for the construction of a new hotel center for 1200 people around the Olympic Sports Arena (built as a reserve for the future, to have it ready in time for the next championships), Gonzo began to push his weight around, because he felt more secure. And when he did five to seven copypastes, which resulted in two smaller contracts, he felt even more than secure.
The CEO was not too happy about it, and during a pay raise review, Gonzo admired his own reflection in his new metallic laptop instead of looking the boss straight in the eye (the other one was permanently connected to the security camera in production hall number 6).

In effect, Mr. Copypaste, as his department members began to call him, got a pink slip, but a day earlier he did a copypaste for the position of a vice-president of a company producing nanocomponents for electronic gadgets for left-handed people.

Vice-president Kenzo (Gonzo was good, but definitely too harsh, and this was not the image he was aiming for) quickly established himself at the new company by hiring Maurycy, who wrote for him all of the more important documents, and those less important, too, including shopping lists for subvacuum-modified jewelry. Kenzo also did copypastes, attended meetings, and gathered praise, and so it went through three more companies, until he became the head of the PanAsian region in an advanced ecoillogical technologies company.

When he winked to his own self from four years ago, he had reasons to be pleased, which he quickly masked with one slight yawn. This could have been a dream end of a success story of a modest guy calling himself Boss, if not for one, accidental copypaste, which was a side effect of a routine practice that had the right to become visible after four years of very intensive and marked with great accomplishments work from the bottom up.
Roman Fretard, instead of a list of new contractors in the last billing cycle, pasted into the report for the board of directors, a list of building and finishing materials for his house, purchased on the company’s credit card.

I jeszcze dygresja. Takich Kopipejstów wielu chodzi po świecie. Zaliczam ich do grupy ludzi, którzy ślizgają się po powierzchni i z nieprawdopodobną łatwością łapią szczęście w żagle – najmniejszym możliwym wysiłkiem. Czyli zawiść. Tak pisałem to opowiadanie w tonie zawistno-złośliwym, który jest jednym z moich częstych silników twórczych. Co zrobić, taki jestem: zawsze mi pod górę, a już na pewno nie skrótem klawiaturowym.

Teraz oryginał, a tłumaczenie angielskie jest tutaj.

Mr Kopipejst

Romek Kociołek, zwany przez siebie Gonzem, a przez innych Ciołkiem, chciał zrobić karierę szybko, zwinnie i z wysiłkiem porównywalnym do ziewnięcia.
Nad metodą osiągnięcia życiowego celu myślał długo, czyli do czasu, gdy poznał podstawy pracy z programem do edycji tekstów, a było to w jego pierwszej firmie, handlującej prawami do składowania torebek plastikowych.
Jednej rzeczy Gonzo zaprzeczyłby zdecydowanie – że Romek Kociołek był do tyłu z komputerem. Swoje pierwsze pismo (dwuzdaniowe wezwanie do zapłaty), pisał z pomocą spontanicznie przez niego zwołanego „zespołu specjalnego” w składzie Łucja i Maurycy, przez całe półtora tygodnia. Ostatniego dnia tego zbiorowego wysiłku intelektualnego, w piątek, dwanaście sekund po tym, jak Łucja przekopiowała treść wezwania z pisma, które wcześniej napisała sama, do świadomości Gonza dotarła prosta wiadomość rozszyfrowywalna zwykłym (tak, zwykłym, a nie odwróconym) kodem zeropierwiastkowym: copy paste.
– O widzisz Cio… Gonzo, tu zaznaczasz i tym skrótem klawiszy robisz „copy”, a tu zaznaczasz i robisz „paste”, o, tym skrótem – powiedziała Łucja i była bardzo dumna z siebie oraz ze swojego laptopa.
– Tylko że znowu lapek ci się zawiesił – kiwnął palcem zza swojego biurka Maurycy, który był bardziej leniwy niż Gonzo, ale bardziej bystry niż Łucja.
– To nie przez kopipejsta, tylko przez ten nowy system. Wgrali mi Multivistę, wariant dla pracowników firm handlujących prawami do składowania odpadów konsumpcyjnych, wersja Ultimate w godzinach pracy. No i szwankuje mi wszystko zaraz po starcie, a nawet bym powiedziała, że przed, tak mi się wydaje.
– Ja ci wierzę bardzo Łucja, a jak lapek ci wstanie, to pokażesz mi jeszcze raz tego kopipejsta, bo Multivista to mnie nie interesuje. Czymże jest jakiś pękaty system w porównaniu z pięknym przeprostem słońca gdzieś nad Kucharą, w porównaniu ze złocistością cebulki smażonej falami kse-fi, w porównaniu z liczbą przegródek na błony kredytowe w portfelu człowieka majętnego, w porównaniu z cudownym zapachem bułki typu briessante maczanej w zdrowym mleku syntetycznie wzbogacanym substancją wspomagającą wydzielanie hormonu szczęścia, tego sprzed dwóch lat, nie sprzed trzech – mówił Gonzo tonem charakterystycznym dla człowieka, który znalazł rozwiązanie życiowego problemu. Podrapał się za uchem, co bardzo lubił robić w chwilach, gdy jego receptory kariery umiejscowione pod lewym płucem dawały znać, że jest dobrze. Mrugnął porozumiewawczo do swojego „ja” za cztery lata. Ziewnął.

Ziewał jedynie w dwóch przypadkach: dla fasonu (rzadko) oraz dla zatarcia śladów swojego sukcesem napędzanego samozadowolenia (coraz częściej – po tym, jak zaczął stosować w swoim życiu zawodowym dwufazową kombinację klawiszy).
Pierwszego, przełomowego w jego karierze kopipejsta zrobił dla wypełnienia treścią dokumentu o nazwie Gonzazyciorys.docxx. Przekopiował tekst z portalu ludzi kariery – z życiorysu Ryszarda Ciemięckiego, laureata konkursu „Menedżer minuty” (drugiego w kolejności z godziny 23:28, z branży telekomunikacyjnej).

Jedną rzecz Gonzo potwierdziłby bezdyskusyjnie – że Romek Kociołek był do przodu z wrażeniem, jakie robił na innych (no może z wyjątkiem jednego „ale” w postaci zbytniego zainteresowania swoją fryzurą na kompanię reprezentacyjną grup rekonstrukcji historycznych).
– Widzę, panie Ryszardzie… – zaczął prezes firmy Sport Resort na spotkaniu w sprawie pracy.
– „Romanie” – przerwał Gonzo. – Komputer się pomylił, wie pan, Multivista, wszystko szwankuje.
– …Romanie, że ma pan olbrzymie doświadczenie w branży telekomunikacyjnej. Dlaczego chciałby pan rozpocząć pracę akurat w naszym koncernie sportowo-hotelowym?
– A ja widziałbym to pytanie inaczej – rozpoczął Gonzo, a ponieważ nie miał w czym oglądać swojej fryzury (laptop prezesa był matowy), to dostał tę pracę, bo skupił się na robieniu wrażenia. Został kierownikiem działu z dosyć mglistymi kompetencjami, co było mu tylko na rękę. Szybko zorientował się jednak, że od czasu do czasu trzeba napisać jakąś prezentację i niestety, w przypadku tych najważniejszych zleceń, osobiście. Ograniczył się do umiejętnego kopipejsta z prezentacji swojego poprzednika, Maćka Janika, którego na wszelki wypadek krytykował na każdym kroku, co akurat było łatwe, bo poprzednik kompetencje miał jasno sprecyzowane.
Gdy firma Sport Resort wygrała kontrakt na budowę centrum hotelowego na 1200 osób wokół Olimpijskiej Areny Sportowej (budowanej na zapas, żeby na następne mistrzostwa jednak zdążyć), Gonzo zaczął się w firmie trochę rozpychać, bo poczuł się pewniej. A jak zrobił jeszcze pięć do siedmiu kopipejstów, z czego wynikły dwa mniejsze zlecenia, to się poczuł zanadto. Prezesowi było to nie na rękę, a w czasie rozmowy na temat podwyżki Gonzo przeglądał się w jego nowym metalicznym laptopie, zamiast patrzeć mu prosto w oko (drugie miał na stałe podłączone do kamery przemysłowej na hali numer 6).
W efekcie Mister Kopipejst, jak zaczęli go nazywać podwładni, dostał wypowiedzenie, ale dzień wcześniej zrobił kopipejsta na wiceprezesa w koncernie produkującym nanokomponenty do gadżetów elektronicznych dla leworęcznych.
Wiceprezes Kenzo („Gonzo” było dobre, ale zbyt zdecydowane, zbyt surowe, a nie o taki wizerunek chodziło) szybko ustawił się w nowej firmie, zatrudniając Maurycego, który pisał za niego wszystkie ważniejsze dokumenty i te mniej ważne też, do listy zakupów w sklepie z biżuterią modyfikowaną podpróżniowo włącznie. Kenzo robił kopipejsty, chodził na zebrania i zbierał pochwały i tak przez trzy kolejne firmy, aż został prezesem na region panazjatycki firmy zaawansowanych technologii ekonielogicznych.
Gdy mrugnął do swojego „ja” sprzed czterech lat, miał powody do zadowolenia, które szybko zamaskował jednym nieznacznym ziewnięciem. Mógłby to być wymarzony koniec historii sukcesu skromnego chłopaka, nazywającego siebie Bossem, gdyby nie jeden niewielki pomyłkowy kopipejst, który był ubocznym efektem rutyny, mającej prawo uwidocznić się po czterech latach intensywnej i znaczonej wielkimi osiągnięciami pracy u podstaw. Romek Kociołek zamiast listy nowych kontrahentów za ostatni okres rozliczeniowy wkleił do raportu dla rady nadzorczej listę materiałów budowlanych i wykończeniowych do swojego domu, kupionych na firmową kartę kredytową.

.

Opłakanek wigilijny

W rodzinie Nowickich wszyscy czekali na wieczerzę wigilijną przynajmniej równie mocno, jak na przyjazd ojca radcy handlowego z placówki dwa tygodnie temu, a wrócił nie sam, tylko z mieniem przesiedleńczym siedmioosobowym, z napędem na cztery koła oraz dwa koła samochodu sąsiedniego (taki amerykański wynalazek dobroczynny).
Pani Nowicka bardzo się postarała na tę akurat wigilię, bo mąż nie jadł grzybowej od czasu, gdy została wpisana na listę rzeczy o podwyższonym wskaźniku terrorystycznym i nie mogła wysłać w słoiku do miejscowości rządowej Washing Tone. Oprócz zupy przygotowane były jeszcze trzy dania – karp smażony, karp smażony w głębokim oleju oraz karp smażony na węgiel. Resztę do pełnej dwunastki wypełniały sałatki domowe wigilijne ze sklepu z sałatkami gotowymi domowymi oraz chipsy postne, a także cola świąteczna o smaku kompotu z suszu.
Opłatek znalazł się w domu za sprawą dziewczyny, która chodziła po osiedlu pałacyków jednorodzinnych i oddawała opłatki wraz z ozdobnymi talerzykami jadalnymi w zamian za symbolicznego SMS-a w wysokości średniej pensji krajowej na pomoc dzieciom nudzącym się w krajach zanadto rozwiniętych. Leżał teraz cały połamany na nadgryzionym przez Fąflika talerzyku na komodzie w przedpokoju, bo Nowicka o nim na śmierć zapomniała. Znalazł go przypadkiem przed chwilą radca Nowicki, gdy wrócił z warsztatu samochodowego, gdzie mu światła zmienili w przesiedleńcu na polskie.
– Gdzie postawić opłatę? – zawołał Nowicki.
– Na stole, tylko za stroikiem! – odpowiedziała Nowicka i spojrzała na zegarek na komórce. Zbliżała się godzina, ustawiona jako budzik pod nazwą „pobudka, pierwsze danie, grzybowa”.

Zebranie przy stole wigilijnym całej rodziny graniczyło z cudem. Sześcioro dzieci porozrzucanych było od dawna w swoich pokojach po całym pałacyku, a ponieważ większość była w wieku młodzieńczej kontestacji gier dla młodzieży, więc z zapamiętaniem grała w sieciówkę dla dorosłych w wieku postreprodukcyjnym Erotic Life of Harris Pilton.

– No dobrze. Zebraliśmy się tutaj, żeby…
– …zjeść obiad, więc na co czekamy – uzupełnił Mateo, najstarszy syn i chluba rodziny, przyszły bloger multikanałowy, obecnie sto pięćdziesiąty szósty w kolejce do sypialni Harris.
Wszyscy stanęli przy stole w jadalni, bo Nowicka pamiętała z dzieciństwa, że coś takiego się robiło, ale co później, tego nie mogła sobie przypomnieć.
Uratowały rodzinę SMS-y z życzeniami automatycznymi od przyjaciół i rodziny, które rozpikały się w liczbach dwucyfrowych do każdej funkcjonującej komórki (czyli ośmiu), a przecież grzybowa nie mogła czekać.

.

Perły z pachwiny

Maciek Pędny miał obfity łojotok i był nieco przygrubawym, wesołym i pełnym dziecięcej spontaniczności nauczycielem w szkole podstawowej, gdzie uczył historii, a uczył jej z pasją, gdyż był do tego stworzony, a zwłaszcza do omawiania rozwoju artylerii lekkiej na przełomie XIX i XX wieku. Ale wracając do słowa „łojotok” – na jego dźwięk wielu zadbanych obywateli łapało się z odrazą za różne czyste części ciała lub dostawało innego toku, słownego, w postaci wykładu na temat kultury osobistej, rozdział III „Higiena osobista a relacje międzyludzkie”.
Tak było do wczoraj.
Wczoraj nasza najpiękniejsza modelka, Cyntia Mruganna, powiedziała na gali wręczenia nagród dla najpiękniejszych modelek świata, że łojotok jest wspaniały, nie należy się go wstydzić, bo jest jakże naturalnym sposobem wyrażania uczuć, daje ludziom wiele radości i przede wszystkim miłości.
- Yes, love! – krzyknęła Cyntia i pomachała widowni swoim pięknym naszyjnikiem z pereł, który był jej własnością od czasu, gdy poznała Lecha F. Efiego, specjalisty od wizerunku prywatnego osób publicznych.
Efi był bezwzględnym karierowiczem, który kreował się w wydaniu prywatnym na uwodzicielskiego gapę, i w dodatku z gestem.
Od pewnego czasu Lech F. Efi podrywał kobiety na „naszyjnik z pereł”. Dwie rzeczy należy wyjaśnić od razu: po pierwsze – nie był to za każdym razem jeden i ten sam naszyjnik; po drugie – perły były prawdziwe.
Od razu pojawia się dosyć retoryczne pytanie (biorąc pod uwagę tytuł niniejszego opowiadania): skąd Efi brał perły? Z pachwiny, oczywiście i oczywiście z pachwiny Macieja Pędnego. Mniej oczywiste jest to, że nie brał ich osobiście, ale za pośrednictwem niejakiej Agnieszki Fastrygi, obecnej kobiety byłego nauczyciela historii.

Pierwszą perłą Pędny rzucił na sofie, kilka lat temu i przeszła ona bez echa, bo taki bałagan w małym mieszkaniu Pędnych był, że nikt nie zauważył. Nauczyciel sprawdzał wtedy klasówkę na temat rodzajów amunicji do lekkiej estońskiej haubicy polowej, gdy do pokoju (pokoiku) dziennego przyszła żona Monika nauczycielka wyszukiwarkologii i kategorycznym tonem kazała mu wymyć stopy, gdyż w całym mieszkanku unosił się zaduch historyczny o silnej nucie podmokłej podeszwy.
Gdy Pędny się denerwował, to wydzielał więcej łoju, a gdy denerwował się z powodu swojego łoju, to wydzielał więcej łoju oraz jedną perłę, która w sposób organicznie nieapetyczny (jakże podobny do narodzin dziecka) wypadała to tu to tam, ale z reguły na podłogę, bo Pędny rzadko wychodził na świeże powietrze.
Żona odeszła od Pędnego przez kwietniem, a szkoda. Nie zdążyła zrobić wiosennych porządków w mieszkanku, w którym, w zaciszu lewej tylnej nogi sofy spoczywały cztery perły pełnowymiarowe w otoczce z kruchego łoju. Po wichurze wiosennej, gdy aleja drzew liściastych wyłożyła się na fasadzie bloku Pędnych, jedna z pereł na skutek wstrząsu wytoczyła się spod sofy – we właściwym czasie: nauczyciel właśnie zaczynał głodować na skutek braków lodówkowych. Poszedł do lichwiarza i tak się zaczęło.

Ale żeby było jasne: Agnieszka Fastryga wcale nie wpadła na niego przypadkiem na klatce schodowej, przy wejściu do windy. O nie. Najpierw to zainteresowała się perłami koleżanka Pędnego ze szkoły, która informację przekazaną przez lekko stukniętego grubaska od historii potraktowała jako ciekawostkę biologiczną i jako taką opowiedziała o niej na spotkaniu anarchizującej grupy feministycznej „Mieszko I była kobietą”. Potem ktoś rzucił temat na blogu dla zubożonych emocjonalnie byłych anarchistów miejskich, potem było jeszcze sześć kontaków procentującyh i dopiero wtedy Agnieszka Fastryga wpadła na Pędnego przypadkiem na klatce schodowej, przy wejściu do windy. Była zgrabna i miała w oczach wspomnienie pierwszego seksu na koloniach, więc podobała się mężczyznom, a zwłaszcza takim, którzy na koloniach nigdy nie byli.
Przespali się w sposób na tyle nieistotny, że naczelna modowego brukowca „Bądź Trendy” nic nie dowiedziała się o metodzie powstawania pereł. Musiała więc podjąć decyzję o pozostaniu obecną kobietą nauczyciela historii. Było to trudne o tyle, że była już obecną kobietą kilku innych żenujących facetów, no ale żaden nie rzucał perłami o odcieniu perlistego różu.
Nie rzucał perłami również Efi, który w tamtym czasie podrywał kobiety na brelok od czerwonej chińskiej terenówki, więc Fastryga też się złapała. A jak się złapała, to się facetów trochę za dużo zrobiło, więc wyładowywała się na największym kapciu, czyli Pędnym. Ten się denerwował, więc ona mu wypominała nieświeżość skórną i zabroniła siebie dotykać, co spowodowało produkcję materiału jubilerskiego, a że chodziło tu również o podniecenie seksualne, więc perły powstawały dwie.
Na nieszczęście dla nauczyciela Agnieszka szybko zorientowała się o co chodzi. Postanowiła przełamać swoje obrzydzenie do łojotoku:
- Przecież nie chodzi tu o jakieś odrażające wydzieliny, ale o najprawdziwsze perły i to tak cudownie różowe i tak cudownie bezpłatne, więc można się jakoś przemóc. A poza tym wszystkie perły, czy te odmięczakowe, czy też odpachwinowe, mają coś wspólnego z brudem, więc to chyba nie jest żaden wstyd. Wystarczy tylko raz dziennie zdenerwować Maćka, ja go nawet bardzo lubię tego Maćka, jest taki… taki niewinny i przy tym taki moralnie czysty, dziewiczy, a ten zapach to jakoś wytrzymam.
I Fastryga dała sobie radę, czyli zainstalowała w mieszkanku Pędnego klimatyzator, wentylator i wannę z bąbelkami i już się dało denerwować obecnego mężczyznę, który przeszedł na wcześniejszą emeryturę, bo za bardzo woniał na wywiadówkach i się rodzice zbuntowali. Pędny woniał niestety w sposób ustawiczny, bo zgrabna naczelna „Bądź Trendy” postanowiła zająć się hurtową dystrybucją pereł, których zebrała już kilkadziesiąt, ale pojawił się pewien mały problem – mianowicie jeden znawca powiedział, że perły o odcieniu perlistego różu nie mogą być prawdziwe, choć są dużo piękniejsze niż perły morskie.
Wtedy inny obecny mężczyzna dowiedział się o perłach, a był to Efi, który w zamian za połowę zysku obiecał rozwiązać problem autentyczności, co stało się szybko, gdyż znawca pereł też był człowiekiem i chciał mieć trochę pereł do kolekcji, a poza tym nie chciał, by ktoś tak dobry jak Efi wydobył tę część jego prywatnego wizerunku, która niebezpiecznie zbliżała go do tematu pedofilii korespondencyjnej.
Reszta potoczyła się szybko, czyli różowe perły stały się modne, a jak stały się modne, to jakiś inny nienajedzony perłami zrobił aferę, że to z pachwiny i zanim się uciszył, czyli przyjął kupkę pereł „na komunię synka, wiecie”, to się zrobiła afera na cały kraj i trzeba było przeprowadzić kampanię na rzecz tolerancji dla osób otyłych ze skłonnościami do łojotoku i wtedy już Pędny stał się akceptowalny i w pewien sposób modny.
Po „yes, love” Cyntii Mrugannej łojotok stał się pożądaną reakcją fizjologiczną organizmu, otyli faceci zaczęli okupować listy najbardziej przystojnych mężczyzn świata, a perły zaczął sprzedawać sam Hagerfield, który w wywiadzie dla pisma „Smell” powiedział, że łojotok napędza go twórczo, a na dowód pokazał na targach mody kolekcję nim inspirowaną (najczęściej pokazywany fragment kolekcji to “pędny gorset z pereł”).

- Ty wstrętny ohydny grubasie. Nie śpię dzisiaj z tobą, nie dotykaj mnie, nie chcę cię widzieć i podstaw sobie miskę, bo nie będę znowu wskakiwać pod łóżko – powiedziała Fastryga do Pędnego, leżącego na łóżku. Siedziała przy toaletce i oglądała swoją twarz. Opuściła przy tym niby przypadkiem ramiączko od koszuli nocnej.
Nic nie stuknęło.
Obejrzała się. Były nauczyciel historii oglądał właśnie okładkę magazynu „Life&Style&Pearls”, na której było stylizowane zdjęcie jego czerwonej twarzy, a wielki tytuł pod spodem krzyczał swą różowością: „Swą pachwiną złamał wiele serc!”.

.

Orgazm karalny

– Tylko nie krzycz – powiedziała Janina do Jasia, próbując ukryć między samogłoskami ewidentne objawy zadyszki.
Jaś miał sto kilogramów wagi i w czasie orgazmu stawał się małym łobuzem, robiącym różne zgodne jedynie z logiką dziecięcą rzeczy (czytaj: nieprzewidywalnie irracjonalne), co w okolicznościach społecznych do trzynastego listopada byłoby nawet mile widziane przez partnerkę, partnerki, partnera, partnerów lub grupę partnerów obu płci – ale nie teraz.
Janina była szczupłą trzydziestolatką z pięknymi pasemkami, które w całości były teraz niewidoczne pod krzepkim torsem męskim, zdradzającym nadwyżkę ciastosteronu (odmiana testosteronu, pozwalająca wyżyć się męskiemu pierwiastkowi w przestrzeni życiowej zwanej kuchnią). Miała też piękne, zgrabne dłonie oraz się bała.
Po dwóch minutach wiedziała dlaczego. Po dwóch minutach oboje byli skuci kajdankami i siedzieli na krawędzi łóżka całkowicie owinięci brezentem moralnym szarym. Trzydzieści sekund wcześniej Jaś zaczął krzyczeć, zgodnie z dziecięcą spontaniczną reakcją na nadchodzącą przyjemność, oficjalnie nazwaną krótkoterminowym kontraktem cielesnym męsko-damskim, punkt 4.
– Nie! Nie! Nie! – krzyczał Jaś trzydzieści sekund wcześniej, aż do czasu, gdy Janina powiedziała głosem próbującym ukryć przerażenie „nie krzycz, nie krzycz”, a do pokoju wpadł siedmioosobowy oddział interwencyjny policji moralnej.
– Podpisać tu i tu – powiedział z pogardą, jak należy wnosić, szef oddziału, bo stał najbliżej, to znaczy na palcach lewej nogi Jasia, czy może już w tej chwili Jana Mimochoda, właśnie aresztowanego za przekroczenie normy decybelowej w werbalizowaniu krótkoterminowego kontraktu.
– O ile przekroczył? – spytała bojaźliwie, nawet nie próbując tego ukryć, Janina.
– Co ci do tego? A ty byłaś jego wspólniczką. Podpisać tu i tu, i tu.
– A dlaczego tu dodatkowo? – spytała po raz kolejny bojaźliwie Janina.
– A to dlatego, że nie musisz wiedzieć, ty kryminalistko.
Jan przekroczył normę o pół decybela, a to tylko dlatego, że poprzedniego dnia została ona obniżona przez odnośne władze o kolejne 2 decybele. Poprzednie obniżki były wprowadzane co niedzielę, począwszy od pierwszej niedzieli następującej po trzynastym listopada.
– Ale ja wołałem pomocy, krzyczałem, że nie chcę, chciałem przestać, nie chciałem tego, ona mnie w ogóle nie podniecała, w ogóle, a nic! I teraz też mnie nie podnieca, uwierzcie mi! To już pan mnie bardziej! – krzyczał Jan Mimochód, łapiąc się w tragicznym uścisku za włosy swe koloru blond i robiąc coś, co mogłoby dostać nagrodę na festiwalu fryzjerstwa alternatywnego. Słysząc to, Janina rozpłakała się w całej swojej podbrezentowości, a łzy jej były duże, krągłe i szczere, dzięki czemu jeden z policjantów zauważył:
– Kapitanie moralności, wodoodporny jest ten brezent, nie wiedziałem.
– Zapisać, zaraportować, zreferować, odpokutować – odezwał się Kapitan Moralności do Szeregowego Policjanta Moralności (poziom pogardy mierzony krzywizną szczęki w części bocznej wyjściowej do grymasu – niezmieniony w porównaniu z ostatnią wypowiedzią w kierunku brezentem okutanych).

Jan i Janina zostali skazani wyrokiem sądu dwudziestominutowego na 1–13 lat więzienia z decyzją o ostatecznym wymiarze przekazaną w ręce dyrektora zakładu o zaostrzonym rygorze moralno-politycznym. Jan odwoływał się od decyzji sądu, ale nie miał żadnych szans, bo spłodził dwójkę dzieci, więc zachodziło domniemanie czynu karalnego w przeszłości. Janina była ateistką, więc nawet się nie starała.

Była to jedna z pierwszych, jeszcze pilotażowa, interwencja moralna, zapisana w kartotekach Instytutu Czystości Moralnej pod nazwą opisowo-roboczą numer 13398/Kar/XXX. Interwencje takie stały się po trzynastym listopada sytuacją równie powszechną jak przejęzyczenia rzeczników prasowych organów władzy wykonawczej.
Zapis o krótkoterminowym kontrakcie cielesnym męsko-damskim wprowadzono do nowego kodeksu karnego dzięki staraniom ultraradykałów moralnych, reprezentowanych w sejmie przez Partię Polskiego Ducha (nieformalnie: pipidowcy). Karalność czynu omawiano długo i w końcu przegłosowano ją w parlamencie dzięki poparciu stanowiska pipidowców przez Partię Rządzącą. Jej szef zgodził się na to z dwóch powodów: po pierwsze chciał uzyskać poparcie pipidowców w głosowaniu na stanowisko burmistrza gminy Baraneczków, gdzie mieszkała jego siostra i narzekała na obecną władzę. Po drugie miał dosyć odgłosów od sąsiadów balkon niżej, którzy mieli już siedmioro dzieci i dalej krzyczeli co środę i sobotę i to akurat wtedy, gdy było losowanie Totalnego Lizatora. Szef mieszkał ze swoim kuzynem (ale profesorem) i chomikiem na ostatnim piętrze i musiał mieć ciszę, żeby skupić się na analizowaniu, kto był jego wrogiem, a kto nieprzyjacielem.
Nowy kodeks zaczął obowiązywać w piątek trzynastego listopada i od tego czasu spadła drastycznie sprzedaż prezerwatyw, bo obywatele nie mieli zamiaru testować cierpliwości władzy po tym, jak brak cierpliwości został jasno zakomunikowany pierwszą, spektakularną interwencją policji moralnej w budynku, który przypadkowo okazał się budynkiem szefa Partii Rządzącej. Rodzice siódemki dzieci (ósme w drodze – zdążyli przed wybiciem szyb) zostali skazani wyrokiem sądu, wtedy jeszcze dwugodzinnego.
Policja moralna wykazała swoją przydatność. Stworzona przez pipidowców dwa lata wcześniej, jako Ruch Odnowy „Wyjdźmy na ulice”, nie miała specjalnie co robić, oprócz aktów zemsty na członkach partii, którzy oddali legitymacje. Teraz rosła w siłę, i to zupełnie legalnie, czyli tak samo jak rosła Tamta Organizacja w czasach, gdy dochodziła do władzy.
Przewodniczący pipidowców, zwany nieformalnie Pipidonem Krzywym zacierał ręce z zadowolenia. O tą sprzedaż prezerwatyw mu chodziło. Dobrze, że przeforsował, by wśród czynów karalnych, oprócz przekroczenia normy decybelowej, szkód cielesnych meblom wyrządzonych i zakłócania naturalnej cyrkulacji powietrza, umieścić posiadanie prezerwatyw w liczbie większej niż 0,99. Dzięki temu największy producent prezerwatyw w kraju splajtował i była to przez przypadek firma prowadzona przez siostrę Pipidona Krzywego, której do końca życia będzie pamiętał, jak go wyrolowała z lodami truskawkowymi na imieninach u wujka Heńka.

– Wicherek, wicherek, wicherek! – krzyczała Elwira i miała szczęście w oczach, a cała była naga. Nagi był też Edmund, no może z wyjątkiem krawata, ale chciał do końca zachować fason, a koniec się zbliżał i Edmund widział już zieloną łąkę i wielkie motyle i inne owady latająco-pylące.
Poznali się dwa miesiące temu. Elwira przyszła do jego oficyny i powiedziała, że nie wyjdzie. Co miał zrobić. Została asystentką w jego katedrze stosunków międzynarodowych. Sprawdził jej akta. Okazała się czysta politycznie, zresztą jak mogło być inaczej, skoro miała dopiero dwadzieścia lat, co powinno wydawać się o tyle dziwne, że dopiero zdawała na studia – na wydział stosunków właśnie.
Elwira krzyczała coraz głośniej, a Edmund pomyślał w przerwie między jednym czerwonym motylem i jedną cytrynową ważką, że lepiej, żeby nie wpadali.
Wpadli. Kapitan Moralności (inny niż przy sprawie 13398/Kar/XXX, ale z tą samą pogardą) powiedział:
– No co my tu mamy. Wicherek mamy i o dwa decybele za głośno ten wicherek.
– Ja sobie wypraszam! – krzyknął z pogardą Edmund, próbując wyplątać się z brezentowego płaszczyka z napisem „Sprawca czynu karalnego”. Kapitan Moralności dopiero wtedy przyjrzał się twarzy Edmunda i natychmiast powiedział z dziwną pokorą:
– A przepraszam pana profesora, najmocniej przepraszam.

Pan profesor był przez przypadek kuzynem i współlokatorem szefa Partii Rządzącej i zanim doszło do rozprawy sądu dwudziestosekundowego, zmieniono w trybie przyspieszonym zapis o kontrakcie cielesnym, wyłączając niektóre słowa, jako pozbawione nacechowania emocjonalnego i w związku z tym nie podpadające pod naruszenie prawa w postaci przekroczenia normy decybelowej.

Od dnia wprowadzenia w życie tej poprawki (dwudziesty ósmy marca) wszyscy w kraju zaczęli krzyczeć „wicherek”.

.

O kobiecie i mężczyźnie

Adam zjadł jabłko, choć go Ewa nie umyła.Relacja miedzy kobieta a mężczyzną jest związkiem chemicznym o nieustalonym składzie.To nieprawda, że mężczyźni noszą kamień w sercu – noszą go w nerce.
Kobieta opiekuje się mężczyzną, który się nią opiekuje.
Mężczyźni myślą o jednym, niekoniecznie z jedną kobietą.
Każda potwora ma swojego chirurga plastycznego.
Kobieta zmienną jest algebraiczną.
Nie ograniczajmy relacji między mężczyzną a kobieta jedynie do jednostronnego przepływu płynów fizjologicznych.
Mężczyzna ubiera kobietę, by mogła rozebrać się przed innym.
Ładna do kochania, ale naczyń nie pozmywa.
U starej kobiety tyle seksapilu, ile w demobilu.
Młodemu pasuje młoda panna i stare wino.
Staremu zostaje stara panna i młode wino.
Kobieta w domu to tragedia, dwie – związek homoseksualny.
Mężczyzna urodzony jest do podbijania niewieścich serc i męskich oczu.
Kobieta ma dobrze wyglądać – przez okno.
Gdy kobieta mówi “tak”, to znaczy, że nie wie, co mówi.
Głupią kobietę poznać po spódnicy, nie mylić z księdzem.
W małżeństwie mężczyzna jest głową, a kobieta opaską ortopedyczną.
W małżeństwie mąż udaje, że jest źle, a żona udaje, że jest dobrze.
Mężczyzna zdolny jest z miłości skoczyć za kobietą w ogień, tylko nigdy nie ma okazji.
Kobiety lubią kokietować mężczyzn, którzy nie wiedzą, co jest grane.
Kobieta chce dobrze wyglądać przed lustrem, nie przed tobą.
Mężczyzna woli ponieść kobietę, kobieta woli ponieść odpowiedzialność.
Kobieta wierna jest mężowi swemu, nawet wtedy, gdy go zdradza.
Kobiety pakują mężczyzn w kłopoty, a oni nie maja nic przeciwko temu.
Prawdziwie piękną kobietę poznać po tym, że kręci się wokół niej wielu brzydkich mężczyzn.
Gdzie poseł nie może, tam babę pośle.
Kobiety boją się myszy tylko dlatego, by zaopiekowali się nimi mężczyźni.
Powiedz kobiecie komplement, a może nie zostaniesz spoliczkowany.
Przemawiaj kobiecie do serca, bliżej ono jędrnej piersi niźli mózg.
Mężczyzna mówi, a kobieta kopie w łydkę.
Cnota – archaiczna ozdoba kobiety.
Łzy kobiety potrafią doprowadzić do stanu zagrożenia powodziowego.
Jurny mężczyzna ma coś z empiryka – nie spocznie, dopóki nie spróbuje.
Mężczyzna myśli, że udaje; kobieta udaje, że myśli.
Ogień w sercu kobiety ogrzeje cały klub nocny.
Mężczyzna w związku jest głową, a kobieta peruką.

. . .

Życzenia szpadel naj

Ucz się, Ludwik

Ludwik miał 56 lat, emeryturę bez łaski, żonę bez macicy, dzieci bez przyszłości i sytuację bez wyjścia.
– Ludwik, trzeba uwierzyć w siebie, na pewno ci się uda, tylko musisz uwierzyć w tego siebie w środku ciebie, bo inaczej klops, a przecież nie o to chodzi – powtarzała jego żona, która po raz pierwszy od momentu, gdy się bliżej poznali w zabytkowej stodole skansenu kieleckiego, nie odchodziła od męża dalej niż na dwa metry.
– O nie, klops nie wchodzi w grę, ani też parówki – powiedział Ludwik na tyle rzeczowo, że mógłby się wydawać człowiekiem opanowanym. Hm, właściwie tak. Z wyjątkiem tych dwóch chwil w życiu, gdy był naprawdę rozdygotany. Pierwsza przyszła wtedy, w dzieciństwie, gdy musiał powiedzieć „dzień dobry” pani sprzątaczce, która nakryła go na tym, jak podglądał ją w czasie, gdy podniecona podglądała jego ojca, uprawiającego stawianie baniek organicznych na podbrzuszu jednej sąsiadki, co to miała być w kościele, ale nie była. Druga chwila zbliżała się właśnie teraz, na tydzień przed ważną rocznicą małżeńską, choć nie wiedział którą, bo żona miała to wszystko w jednym palcu, więc nie musiał.
– Nie uda mi się! – głos Ludwika drżał coraz bardziej, co błyskawicznie wychwyciła żona i objęła go czule ramieniem.
– To tylko dwanaście metrów od bramy, przejdziesz, tylko nie oglądaj się za siebie, bo… – tu z krtani żony wydobyła się złowroga cisza i przybrała kształt pytania egzaminacyjnego z prawa jazdy, czy też matury, lub też formułki z aktu ślubu. Niestety, skucha, chodziło o coś dużo poważniejszego.
I żona wyjechała na pogrzeb ojca. Nigdy nie wyjeżdżała na pogrzeb ojca. Ale teraz umarł podobno już definitywnie. I przez tego ojca Ludwik został sam w niewielkim mieszkaniu w oknem wychodzącym na ruchliwą ulicę, której nie nazwy nie znał. Najpierw wpadł w panikę, potem przypomniał sobie, jak w wieku siedemnastu lat poszedł sam do kuchni po wodę, bo mama była w ogrodzie.
– Ucz się Ludwik, ucz! Wtedy się udało, teraz też się uda – powtarzał do swojego lekko wycofanego odbicia w łyżeczce syropu uspokajającego. Gdy poczuł głód, nie miał wyjścia, choć mia już zawroty głowy. Wstał, podszedł do szafy, wyciągnął z niej marynarkę.
– To jest palto, chyba – powiedział do siebie i nie założył bo marynarka należała do żony, a żona nie należała do wysokich.

Wyszedł z bramy. Był orzeźwiający, słoneczny ranek, pierwszy ranek bez żony. Przeszedł siedem kroków i ogarnęła go fala gorąca. Chciał wracać, ale wyobraził coś brzydkiego. Zaparł się o mur, stanął i czekał aż mu przejdzie. Zaparty tak, w nienaturalnej pozie zwracał na siebie uwagę, aż ludzie zaczęli do niego podchodzić z pomocą humanitarną w postaci leków na depresję, to się przestraszył i ruszył przed siebie wpijając się w mur dłońmi swymi (przynajmniej tak to wyglądało).
– Bułki dwie – powiedział Ludwik do siebie, a powinien do sprzedawczyni, choć też nie, bo sklep był samoobsługowy.
Powtarzał tak do siebie przez dwie godziny, aż sprzedawczyni zainteresowała ochroniarza, który zainteresował się tym chudym, pomarszczonym panem w różowym szlafroku i podszedł i chrząknął doniośle, to Ludwik się zamknął w sobie.
– Ile tych bułek – spytał ochroniarz odruchowo.
– Dwie – odpowiedział Ludwik łamiącym się głosem, chowając wzrok głęboko pod podszewką spodni.
– Helcia, on chce dwie bułki, a potem przyjdź na zaplecze, to ci coś pokażę! – krzyknął ochroniarz lubieżnie.
– To już trzeci taki dzisiaj! Skąd one się biorą, te niedojdy? I to u nas na Stalowej? – krzyknęła sprzedawczyni. Szybko zapakowała bułki wzięła od Ludwika portfel, wyłuskała z niego zapłatę i zaczęła rozpinać bluzkę.
– No idzie stąd – krzyknęła, zanim wyszła na zaplecze.
I Ludwik wyszedł i był szczęśliwy.
A następnego dnia wróciła żona i już nigdy więcej nie musiał się niczego uczyć, a zwłaszcza chodzenia po bułki.

.

To był jakiś czwarty tydzień sprowadzenia do parteru (łóżkiem był materac z Ikei napodłogowy) i miałem już dosyć oglądania telewizji. Najpierw był Discovery Channel i po tygodniu bella del koniec. Potem było MTV Cribs, wtedy o czwartej na ranem, ale po tygodniu też bella del koniec. Z kolei całe dwa tygodnie wytrzymałem z Kuchnią TV, co zwiększało intensywność wycieczek indywidualnych do mekki-lodówki, ale na którymś z odcinków Nigelli zaświtało mi w głowie, żeby generalnie pisać, bo kto wie, czy z tego leżenia tak szybko się wywinę, a mój komputer postawiony bokiem na łóżku wyglądał na takiego, co to dużo jeszcze może znieść.

Więc po krótkiej i intensywnej przygodzie z Kaczem Norrisem, napisałem nad ranem pięknym i cichym Zemstę przedziałka. A było to tak przyjemne, naturalne i pozbawione jakichkolwiek męczarni twórczych (sterydy?), że postanowiłem ciągnąć temat opowiadań tak długo, jak się da.

Poniżej efekt, czyli opowiadanie w postaci, która trafiła do tomu Człowiek zwany Biurkiem.

Zemsta przedziałka

Stradiwariuszowi Cieślakowi, prezesowi rady nadzorczej renomowanej firmy ubezpieczeniowej, w czasie kolacji z panią Chycią-Robertson w najlepszej restauracji chińsko-francuskiej w mieście, zszedł z głowy przedziałek i oddalił się w nieznanym kierunku.
Nie byłoby w tym nic absorbującego, gdyby nie fakt, że przedziałek oddalił się właśnie w czasie tej kolacji, właśnie z tą panią i właśnie temu panu.
Restauracja La Petit Ciu-Shi-Kai była u szczytu popularności. Rekomendowana wcześniej zarówno przez pana Nowaka z Gazety, jak i przez pana Pytlasiego (należy czytać z twardym „s”, z węgierska) z Tygodnika, była wieczornym i często niespełnionym marzeniem snobującej się części populacji miasta. Niewielkie rozmiary restauracyjki i jedynie osiem stolików powodowały, że trudno w niej było o miejsce. W czasie przypadającym na wspomnianą kolację należało rezerwować stoliki z dwumiesięcznym wyprzedzeniem i przedpłatą za przystawkę standardową – talerz chińskich serów z prowincji Kledong z półciepłymi przekąskami typu fusion z Prowansji i sosem Mao-Bonaparte.
Mówiąc inaczej pan Cieślak rezerwował stolik w restauracji La Petit Ciu-Shi-Kai w czasie, gdy nawet nie przeczuwał, że pani Chycia będzie jego kochanką; co więcej – wcale jej wtedy nie znał.
W obecnej chwili nie pamiętał również osoby, z którą umawiał się dwa miesiące temu, oprócz tego, że znała dobrze pana Niemyślaka z siłowni fitness i była mało atrakcyjną kobietą po przejściach.
A pan Niemyślak miał siedzieć przy stoliku obok. I to dla niego wszystko to zostało zaaranżowane pod pięknym przedziałkiem, który właśnie sobie poszedł.
Pan Niemyślak był zbliżającym się ku swojej świetlanej emeryturze prezesem rady nadzorczej innej firmy ubezpieczeniowej, największej w kraju i najbardziej dochodowej, lub przynajmniej nie mającej przejściowych kłopotów finansowych, jak inne firmy z branży. Opowiadano o nim w miejscach takich jak La Ciu, że zarabiał gigantyczne pieniądze i podobno miał otrzymać jako odprawę do świata spełnionych emerytalnie prezesów dwukrotność rocznej pensji z ostatnich trzech lat.
Pan Cieślak uważał, że godnie mógłby zastąpić pana Niemyślaka, tym bardziej że miał podobne nazwisko.
Zbyt wiele jednak zmieniło się w czasie oczekiwania na wolny stolik. Pan Niemyślak odszedł w niesławie, po tym jak specjalna komisja udowodniła mu, że zarabiał dwustukrotność średniej pensji miesięcznej. Pan prezes musiał z pokorą przyznać, że nigdy wcześniej o tym nie pomyślał i bronił się tym, że swoją pensją mógł ledwie wyżywić rodzinę i utrzymać niewielki dworek w stylu francuskim pod Stulejowem. W firmie powstał wakat, jako że żaden z członków rady nadzorczej nie kwapił się do pełnienia funkcji tylko 21 procent lepiej opłacanej i ponad 355 procent bardziej odpowiedzialnej. Członkiem rady nadzorczej mającym zajmować się procedurą wyboru nowego prezesa był pan Rafał Rylski, młody i dynamiczny bywalec stanowisk typu członek rady nadzorczej.
Kolejnym elementem tej nieskomplikowanej łamigłówki (tak należy założyć, skoro nawet przedziałek zorientował się, o co chodzi) było to, że pan Rylski znał panią Chycię ze wspólnych spotkań w aeroklubie. Zresztą pani Chycia mogła poszczycić się znajomością większości członków rad nadzorczych w mieście i dlatego nie bez powodu była nazywana Nadzorczynią. Była również bardzo ładna, co pozwala łatwo zrozumieć dlaczego siedziała teraz z panem Cieślakiem, który mógł jednocześnie nawiązać spontaniczną znajomość z panem Rylskim siedzącym przy sąsiednim stoliku na miejscu zarezerwowanym pierwotnie dla pana Niemyślaka.
W tym momencie zaczęło opuszczać pana Cieślaka szczęście. Szczęście to odchodziło bezszelestnie, w postaci przedziałka właśnie, umiejscowionego po lewej stronie (co pozwala mylnie sądzić, że jego właściciel jest praworęczny – wręcz przeciwnie: jego rodzice od samego urodzenia przyuczali maleńkiego Stradiwariuszka do leworęczności, jako bardziej odpowiadającej wyjątkowemu statusowi rodziny, w której się narodził; przedziałek z lewej strony był tylko i wyłącznie skutkiem tego, że lewy półprofil był korzystniejszy niż prawy). Przedziałek zsunął się na kołnierz koszuli, by pod marynarką spłynąć do paska od spodni, i posługując się nim, jako liną odskoczyć daleko na podłogę, gdzieś między nogi szafki barowej, schować się pod nią i po chwili zniknąć na zawsze.
Brak przedziałka pierwsza zauważyła pani Chycia. Przerwała dobrze zapowiadającą się rozmowę o ubezpieczeniach w Wielkiej Brytanii toczoną między jej tymczasowym partnerem życiowym a panem Rylskim, czyli byłym tymczasowym partnerem życiowym. Pani Chycia przerwała rozmowę, patrząc dziwnie na twarz Wariuszka (jak nazywała go w godzinach późnowieczornych):
– Goliłeś się?
Tak to już jest, że jak człowiek zgoli brodę, to ludziom się wydaje, że był u fryzjera, a jak był u fryzjera, to ludziom się wydaje, że zgolił brodę. Pan Cieślak bez przedziałka nie wyglądał, jakby się ogolił – tym bardziej że zawsze chodził ogolony idealnie, to znaczy nigdy nie nosił brody jako uwłaczającej rodzinie z rodu Golic. Nie wyglądał również, jakby był u fryzjera. Wyglądał natomiast tak, jakby stracił w jednej chwili całą gromadę swoich blond włosów. Miał co prawda ich dużo, ale w kolorze zbliżały się one niebezpiecznie do koloru skóry, więc jedynie fryzura wymuszająca ostrą grę cieni, godną mistrzów holenderskich (czyli włosy zaczesywane zdecydowanym ruchem na jedną stronę), mogła uratować sytuację. Co więcej otwierała mu wszystkie drzwi. Można powiedzieć, że ten niecodzienny widok przystojnego mężczyzny o fryzurze godnej arystokraty dający podskórne przeczucie, że nawet najmniejszy podmuch wiatru może zrobić z niego łysola, powodował u kobiet niekłamaną chęć korzystania z życia właśnie z nim, właśnie teraz – póki matka natura nie zakpi z tego jurnego blondyna o interesującym zawodzie i zastanawiającym imieniu.
Dzięki przedziałkowi pan Cieślak osiągnął wszystko, nie licząc wsparcia swoich rodziców w dostaniu się na Uniwersytet Nauk Niegdysiejszych. Dzięki temu otrzymał doktorat z historii politycznej Zawichostu (rodzinna posiadłość Cieślaków herbu Golic) w wieku dwudziestu siedmiu lat i poślubił swoją pierwszą żonę Emilię z Krasonoskich, dzięki czemu stał się milionerem w wieku lat dwudziestu ośmiu. Pojawienie się w życiu Stradiwariusza wszystkich następnych kobiet było głównie zasługą przedziałka. I przedziałek miał tego całkowitą świadomość.
– Ty, no coś ty z sobą zrobił w tej chwili? Zwariowałeś? Ogoliłeś się na łyso, czy co. No nie rób mi obciachu tutaj. Wyjdź stąd, bo jesteś łysy po tym goleniu, na łyso się golić przy mnie przy stoliku? Kim ty jesteś, ja się pytam – pani Chycia znana była z bezpretensjonalności, a że głos miała dosyć niski, więc przy wysokim C dochodzącym z drogiego instrumentu w kącie salki restauracyjnej doskonale rozchodził się po wnętrzu, dochodząc nawet do dziennikarza śledczego Gromsteina, który w restauracji miał wykupiony abonament i przytył już dziewięć kilogramów od chińskiego sera z prowincji Ketlong.
– To ja cię tu umawiam z Rylskim, żeby ci pomóc, żeby cię wydobyć z tej firmy, którą wpakowałeś w tarapaty finansowe, a ty mi się na moich oczach golisz na łyso? – spojrzała badawczo na Stradiwariusza jeszcze raz. – No, półłyso?
Cieślaka i Chycię łączyły wspólne zainteresowania dużymi pieniędzmi oraz bieliźniarka. On został poczęty na, a ona została powita pod. Wszystko to związane było z kolorowymi wyczynami hotelowymi ich rodziców, z tym, że jego rodzice byli gośćmi, a jej – pracownikami. Właśnie fakt pochodzenia Chyci powodował, że Cieślak miał dużo wyrozumiałości dla jej tupetu.
– Kochanie, pozwól, że założę, że nie wiem, o co ci chodzi, ale mogłabyś być o ton wyrozumialsza dla swego pimpusia.
– Kiedy ja też widzę, że pan jakoś tak, hm… przerzedził się powyżej dużej bruzdy czołowej. Po tej zupie cebulowej z trawą bambusową, pewnie. Trzeba wezwać kierownika restauracji. Powinni panu dać gratis drugą taką zupę, tak jak mi pół roku temu sajgonki z teryną estragonową – dołączył swoją uwagę, zresztą z niekłamaną satysfakcją, Rylski.
Cieślak nie mógł wiedzieć, o co chodzi, więc próbował kontynuować dialog o ubezpieczeniach, który nieuchronnie, jego zdaniem, zmierzał do ważkiej kwestii następcy Niemyślaka.
– Wie pan, przykro mi, ale nie będę rozmawiał z człowiekiem, który w ekshibicjonistyczny zupełnie sposób łysieje i to w takim miejscu i w tak szczególnej sytuacji dla partnerki tego człowieka – powiedział, świszcząc przez lewe nozdrze Rylski.
– No właśnie, wychodzę. Nie będę tolerować włosów w mojej zupie cebulowej. I to nie swoich!
– Wychodzimy razem, droga pani. Nie zasłużyliśmy na taki widok, zwłaszcza dzisiaj, gdy w końcu, po siedmiu dniach smogu niebo rozświetla neon Kentucky Fried Sony.
Pan Cieślak nie był już tym, kim był wcześniej. Pracę stracił po artykule dziennikarza Gromsteina, który bezlitośnie odsłonił kulisy wyborów na prezesów firm ubezpieczeniowych. Kilka zdjęć w tanich tytułach kobiecych zrobiło z niego główną antypartię męską (na pytanie „z kim NIE chciałabym pójść na bal charytatywny” 99 procent kobiet podało właśnie jego nazwisko).
W dwóch intymnych salkach La Ciu mówiono ostatnio, że Cieślak wynajął firmę detektywistyczną do odnalezienia niegodziwego przedziałka, ale po tym, jak szefowi detektywów opadły wszystkie włosy, tak mozolnie stawiane na sztorc codziennie rano, firma odmówiła współpracy i oddania 50 procent zaliczki, a także podała Cieślaka do sądu za wyrządzenie szkody cielesnej.
Podobno Cieślak wynajął psychoanalityka do zbadania przyczyn odejścia przedziałka. Terapeuta znalazł trzy:
– niewystarczające wynagrodzenie
– brak satysfakcji z pracy na wskazanym stanowisku
– brak poszanowania praw pracowniczych
Ale tak naprawdę, jak utrzymują bywalcy pierwszej kirgisko-hiszpańskiej restauracji w mieście, przedziałek zemścił się na właścicielu za to, że ten pewnej nocy, będąc pod wpływem kilku drinków dietetyczno-energetyczno-tychtakich zaczesał dla dowcipu włosy na drugą stronę, wywołując tym gromki śmiech obecnych w sypialni dwóch pań. Tego przedziałkowi było za dużo.
Podobno Cieślak szuka go do dziś.

.