Zacznę od Setha Godina. Nie trzeba go przedstawiać. Niedawno ściągnąłem kilka jego książek z Kindle Store. Przeczytałem już The Dip, o sztuce rezygnowania w odpowiednim momencie. Teraz pochłaniam Linchpin. Książka została wydana w styczniu tego roku, jednocześnie w wydaniu papierowym i elektronicznym. Traktuje o tym, jak zmienia się rola człowiek w organizacji i co zrobić, by stać się niezastąpionym.

Może ktoś zadać pytanie: dlaczego nie poczekać na pojawienie się szeleszczącej wersji w polskim tłumaczeniu? Nie widzę powodu, skoro mogę zdobyć wiedzę w niej zawartą już teraz. Mam coraz większą potrzebę gonić to, co ucieka niż czekać na to, co wcale może nie nadejść.

W tym tygodniu kupiłem kolejną książkę Godina. Jest to Unleashing the SUPER Ideavirus. Publikacja nie jest nowa, nowością jest to, że książka została wydana jako vook. Ponieważ jakiś czas temu skończyłem czytać The Death of Bunny Munro, chciałem trochę nadrobić zaległości w poznawaniu, jak rozwija się nowoczesna książka. Warto dodać, że Ideavirus kosztuje w iTunes jedynie 99 centów.

Trochę żałuję, że wcześniej nie zorientowałem się, że Cruch it! Gary Vaynerchuka również znajduje się w księgarni Vooka. Kto jak kto, ale pierwszy showman mediów społecznościowych w książce, w której można obejrzeć klipy wideo z jego programami, wypada znacznie lepiej niż w kupionej przeze mnie wcześniej wersji z Amazona.

Również w przypadku książki Vaynerchuka, której autor przekonuje do tego, by rzucić swoją dotychczasową pracę i zająć się rozwijaniem pasji oraz zarabianiem na niej za pomocą mediów społecznościowych, ważna jest jej aktualność. Za dwa lata nie będzie miało sensu czytanie o wykorzystywaniu obecnych funkcjonalności Twittera w budowaniu więzi z odbiorcami.

No dobrze. Wszyscy znamy (lub powinniśmy znać) Godina i Vaynerchuka. Powie o tym każdy krytyk. Wystarczy sprawdzić listy bestsellerów The New York Times i można strzelać w ciemno, że się spodoba.

Ja chciałem zwrócić uwagę na dwójkę autorów, w odkryciu których nie pomógł mi żaden krytyk, a którzy piszą świetne książki. Są to autorzy współcześni, publikujący książki niezależnie (indies – więcej w tym cyklu), i żeby było ciekawiej promują jest zgodnie z receptami Vaynerchuka.

Adam Maxwell to autor kilku książek, które można ściągnąć za darmo z serwisu Feedbooks. Zacząłem właśnie czytać Dial M for Monkey. Są to krótkie, zabawne, nieco mroczne opowiadania w stylu, który bardzo mi odpowiada – bo sam podobny uprawiam.

Tak samo jest z nową książką Moxie Mezcal, Concrete Underground, która ukazała się… dzisiaj. Jej poprzednie powieści, a zwłaszcza Making Dylan Maxwell są antykorporacyjne, anarchistyczne i mocno osadzone w świecie technologii. Tego samego spodziewam się po nowej książce autorki.

Chciałbym zwrócić uwagę na ważne zjawisko. Czytelnicy coraz częściej sięgają po książki, które sami wynajdą w sieci, lub które zostały im polecone przez innych czytelników. Wcale nie muszą być to publikacje z popularnych kategorii, np. sci-fi. Wręcz odwrotnie. Web 2.0 daje możliwość odnalezienia się przez autora i czytelnika książek niszowych. Co więcej, w walce o uwagę wyrazistość staje się zaletą. Tak m.in. odkryłem literaturę Moxie Mezcal, którą autorka nazywa punk-as-fuck guerilla fiction.

Zgadzam się, do podjęcia decyzji o kupieniu książki nieznanego autora potrzebna jest odwaga. Krytyk z pisma ogólnopolskiego jej nie ma. Na szczęście coraz częściej mają ją czytelnicy.

Ja się do takich odważnych czytelników zaliczam. Dla mnie Godin, Vaynerchuk, Mezcal i Maxwell są tak samo ważni.

2. Wykonywanie czynności nie daje żadnej przyjemności.

3. Szybko chce się skończyć wykonywanie czynności.

4. A teraz Facebook albo Twitter.

Kilka dni temu w AppStore pojawiła się nowa aplikacja – Poem Flow. Jest cudownym przykładem, jak można wykorzystać nowoczesną technologię, by użytkownik mógł obcować z materią tak antytechnologiczną jak poezja.

Po otwarciu aplikacji od razu pojawia si wiersz. W pozycji pionowej sami przewijamy tekst, natomiast magia zaczyna się wtedy, gdy ustawimy telefon w poziomie. Słowa zaczynają dosłownie płynąć – pojawiają się w delikatnej animacji, pojedynczo lub w wierszach, nadając czytelnikowi rytm odbioru wiersza.

W każdej chwili można podzielić się czytanym utworem na Twitterze lub Facebooku – wysyłany jest odnośnik do strony internetowej z wizualizacją na ekranie iPhone’a. W archiwum znajdują się utwory z kilkunastu dni poprzedzających pobranie aplikacji. Kolejne wiersze można czytać za darmo przez 7 następnych dni, potem za 0,99USD można dokupić sto następnych.

Najbardziej podoba mi się to, że podobnie jak w przypadku CellStories nowe utwory pojawiają się w odstępach jednodniowych. W czasie codziennego korzystania z telefonu można wyrobić w sobie bardzo miły zwyczaj wracania do literatury, a telefon staje się jej codziennym “dostawcą”.

Więcej informacji na oficjalnej stronie Poem Flow. Aplikację można ściągnąć za darmo stąd. Pełna lista dotychczas opublikowanych utworów tutaj.

O człowieku z pasją, z której nie da się wyżyć: ma obsesję. O człowieku z pasją, z której da się wyżyć: ma fundusze.

[Jasio, który ma tę no...]

Tydzień E-Booka nabiera rozpędu. Autorzy na całym świecie łączą popularyzację książki elektronicznej z promocją własnej twórczości. Ja również przygotowałem dla was specjalnie na tę okazję konkurs z nagrodami.

Zasady

:. Zadanie konkursowe jest proste – podziel się ze znajomymi informacją o Tygodniu E-Booka. Więcej o samej inicjatywie i o tym, jak wziąć udział, znajdziesz tutaj. Napisz o tym na swoim blogu lub Facebooku. Wyślij wpis na Twittera, Blipa lub na jakikolwiek inny serwis społecznościowy (pamiętaj, żeby dodać tag #ebookweek). W komentarzach pod wpisem, który teraz czytasz, zostaw link do wspomnianej wyżej aktywności – i gotowe!
:. Konkurs trwa do 13 marca 2010, do godziny 23:59. Liczy się data i godzina pozostawienia komentarza. Prosiłbym o zalogowanie się do komentarzy za pomocą adresu mailowego, na który chcielibyście otrzymać ewentualne nagrody.
:. Następny tydzień poświęcę na wybranie laureatów. Najważniejsze kryterium: inwencja autora. Jeżeli napiszesz od siebie, co myślisz o e-bookach, o Tygodniu E-Booka lub o właśnie przeczytanej e-książce – masz szansę na nagrodę.
:. Ogłoszenie wyników: w niedzielę 21 marca 2010, o godzinie 20.00, na blogu.

Nagrody

Do wygrania jest 10 kompletów e-książek z moimi opowiadaniami absurdalnymi (opisy poniżej). W skład jednego kompletu wchodzą cztery tomy: Człowiek zwany Biurkiem, Małe bure skakadło, Pijany zagajnik oraz Rosół a priori. Łączna cena takiego kompletu w e-księgarniach wynosi ok. 40 złotych.

Nie wykluczam, że zwiększę liczbę nagród w przypadku nadspodziewanie dużej liczby wpisów/zgłoszeń wartych nagrodzenia. Laureaci otrzymają książki mailem, w postaci plików pdf.

Dodam jeszcze, że opowiadania są mniej absurdalne niż afera wokół biografii Kapuścińskiego. Staram się w nich rozbroić tematy, które każdego dnia w każdym z nas wywołują irytację, przygnębienie lub zwykły stres. Więcej opinii na temat mojej twórczości można znaleźć w dziale Opinie. Zapraszam również do zapoznania się z darmowymi fragmentami – wystarczy kliknąć “Przeczytaj fragment na Google Books”.

Człowiek zwany Biurkiem

Winda wjeżdża na 53. piętro budynku, który pięter ma 50; w kraju zaczyna obowiązywać rozporządzenie o wstrzymaniu oddechu w porze wiadomości wieczornych; rusza wielkie śledztwo w sprawie zaginionej cegłówki; każdy pracownik zakładu produkcji trumien ma śmiać się 41 minut dziennie; na rynku pojawia się szczęście w czteropaku. To tylko niektóre z 47 ironicznych, rozbrajających absurdalnym humorem opowiadań Niżeja Podpisanego.

Dodatek specjalny: Arcydzieła słowogwałtu.

Małe bure skakadło

Bezgłowy prezenter telewizyjny zostaje wyrzucony z pracy; posłowie demonstrują pod sejmem, żądając podwyżek; pracownicy naukowi grają w hokeja pałeczkami groźnego wirusa; walec drogowy, zdruzgotany partactwem robotników popełnia samobójstwo; szefowa firmy PR urządza konkurs na swoje nowe nazwisko – w nowych opowiadaniach Podpisanego absurd literacki jest pretekstem do zaskakująco trafnych obserwacji ludzkich postaw i zachowań.

Dodatek specjalny: Szef tego a tego poleca.

Pijany zagajnik

Nowe, skrzące się ironicznym humorem opowiadania na szybkie odreagowanie stresu, spowodowanego codziennymi absurdami – po trzech tygodniach śpiączki pacjent budzi się w zupełnie innym świecie; w małym miasteczku otwiera się sklep z wykształciuchami na wagę; rencista topi się w basenie przez 34 dni; prezes banku codziennie zamienia się w kartofla na dwie minuty; kierowca nie może ruszyć ze skrzyżowania, żeby nie złamać przepisów.

Dodatek specjalny: Przycinki prasowe.

Rosół a priori

Czy można wytresować jaskinię? Czy orgazm może być karalny? Czy zawiewanie szkodzi? Jak oswoić bombę w mieszkaniu w bloku? Czy przy kasie można kupić samochód? Jak pomóc człowiekowi, który jest wykropkowany? Za tymi pozornie nonsensownymi pytaniami, zadawanymi w lekkich i ironicznych opowiadaniach Podpisanego, kryją się odpowiedzi na tematy, które dręczą każdego z nas – każdego dnia.

Dodatek specjalny: Złote niepomyśli.

Ten odcinek możesz potraktować jako poradnik, który pomoże ci wystartować. Starałem się w nim zawrzeć wiedzę praktyczną zdobytą w ciągu ponad roku funkcjonowania jako uzależniony od technologii pisarz indie z Polski.

Punkt wyjścia: książka. Zakładam, że jest napisana albo w trakcie pisania, a ty masz pewność, że ją skończysz.

Własna platforma komunikacji

Chodzi o stworzenie w Internecie kanałów, dzięki którym:
:. dotrzesz do potencjalnych czytelników twojej książki,
:. potencjalni czytelnicy sami odnajdą ciebie i twoją książkę.

Blog oraz konto w jednym, dwóch serwisach społecznościowych na początek w zupełności wystarczą.

:. Blog

Do czego może służyć pisarzowi blog? Podobnie jak wydawcy nie wystarcza krótka informacja o autorze w podaniu o wydanie książki, tak czytelnikowi może nie wystarczyć notka biograficzna na czwartej stronie okładki. Blog idealnie wypełnia potrzebę poznania twórcy. Jest wirtualnym spotkaniem, co ważne odbywającym się zgodnie z wolą autora, a nie wydawcy.

Blog można wykorzystać do:
:. informowania o postępach w pisaniu książki,
:. publikowania darmowych fragmentów,
:. dzielenia się tajnikami warsztatu pracy,
:. dzielenia się przemyśleniami, inspiracjami, opiniami,
:. organizowania konkursów związanych z książką.

Jeżeli nie prowadzisz jeszcze bloga, to zapewniam, że jego założenie nie jest żadnym problemem. Najważniejszą decyzją jest wybór platformy blogowej. Polecam trzy: Posterous, Tumblr lub Wordpress.

Posterous i Tumblr idealnie nadają się do szybkiego blogowania. Są bardzo proste w obsłudze, posiadają rozbudowane funkcje społecznościowe i można dodawać wpisy na wiele sposobów (wysyłając maila, z aplikacji na komórce, itd.). Pisanie pierwszego artykułu można rozpocząć w parę minut po utworzeniu bloga.

Jeżeli myślisz o blogu jako rozwiązaniu długookresowym, które ma być twoim głównym kanałem komunikacji, to zdecydowanie polecam Wordpressa. Jest to najpopularniejsza i najbardziej zaawansowana platforma blogowa na świecie. Panel administracyjny może na początku przerazić liczbą funkcji, ale szybko zorientujesz się, że jest bardzo sensownie wymyślony. Istotne jest też to, że jeżeli będziesz chciał przenieść blog z Wordpress.com na inny serwer, to będziesz dalej mógł wykorzystywać ten sam panel. Trzeba jedynie ściągnąć odpowiednie oprogramowanie. Najważniejszą zaletą Wordpressa jest olbrzymia liczba dodatków, dzięki którym będziesz mógł skonfigurować blog pod swoje indywidualne potrzeby.

Jeszcze jedno. Być może zastanawiasz się, czy łatwo ci będzie poradzić sobie z prowadzeniem bloga. Nie chodzi o kwestie techniczne, ale o przełamanie w sobie zwykłej obawy, że podajesz swoją twórczość na tacy – i to ludziom, których (przynajmniej  na początku) wcale nie znasz. Mogą pojawić się niepochlebne komentarze, trzeba będzie na nie szybko reagować. To nie to samo, co książka. Książka jest przepływem jednostronnym. Dopiero gdy jest już napisana i wydana, czytelnicy mogą się nad nią pozachwycać – albo poznęcać. Takie obawy można i trzeba przezwyciężyć. Sam się zdziwisz, jak szybko można się przyzwyczaić, uodpornić i nauczyć wyciągać wnioski z wartościowych komentarzy.

Jeżeli już prowadzisz blog, ale nie wykorzystywałeś go jeszcze do promowania swojej twórczości, zadaj sobie kilka pytań:
:. jaki jest jego profil i czy dodanie nowego tematu, jakim jest twórczość literacka nie spowoduje zamieszania?
:. czy obecni czytelnicy mogą i będą chcieli być dobrymi recenzentami literackimi?
:. jak wpłynie na odbiór twojej osoby informacja o nowej, nieznanej dotąd twoim czytelnikom pasji?

Jeżeli na co dzień blogujesz o aplikacjach Java, lepszym rozwiązaniem niż dodawanie zakładki “opowiadania” będzie utworzenie nowego bloga – tym razem o profilu całkowicie literackim.

:. Społeczności

Świetnym uzupełnieniem bloga jest aktywność na którejś z platform społecznościowych. Można je wykorzystać do szybkiego uaktualniania statusu, informowania o nowych wpisach na blogu, dzielenia się uwagami o swojej twórczości lub twórczości twoich ulubionych autorów. Serwisów społecznościowych jest wiele, polecam Facebooka i Twittera, ale najlepiej, żebyś sam poznał specyfikę każdego z nich i zdecydował się na jeden lub dwa – te najlepsze.

W przeciwieństwie do bloga, który jest miejscem, do którego czytelnicy będą przybywać, serwisy społecznościowe świetnie nadaje się do poszukiwania osób. Przede wszystkim możesz znaleźć czytelników zainteresowanych tematyką poruszaną przez ciebie w książce. Tu także możesz łatwo odszukasz osoby, które byłyby skłonne pomóc w doprowadzeniu publikacji do końca, np grafika, który za niewielką opłatą lub całkowicie za darmo, może przygotować okładkę książki (w przypadku e-booka jest to jpeg w średniej rozdzielczości).

Jeśli już używasz Facebooka i dobrze znasz jego możliwości, możesz stworzyć fan page albo grupę, które znakomicie sprawdzą się w roli bloga.

Przerwa na muzykę: jeden z utworów, które skomponowałem w całości na iPhonie. Przyda się do nowego trailera.

.

Darmowe fragmenty

Najpierw o tym, dlaczego nie trzeba bać się publikowania darmowych fragmentów. Jeśli nie jesteś autorem, którego książki w momencie premiery zajmują dwie półki zaraz przy wejściu do każdego Empiku w kraju, to musisz zagwarantować swoim przyszłym czytelnikom inne sposoby zapoznania się z jej treścią – a do tego najlepsze są darmowe fragmenty. Boisz się, że czytelnicy nie będą chcieli kupić książki już skonsumowanej, albo że będzie ona nielegalnie rozpowszechniana? Oczywiście należy liczyć się z ryzykiem. Jeśli opublikujesz fragment lub całą książkę w Internecie, to nie masz kontroli nad tym, kto i na jakich warunkach będzie ją udostępniał innym. Mogą przydarzyć się takie historie, ale wtedy najlepiej jest zrobić sobie listę “za” i “przeciw” i odpowiednio zareagować. Nie ma skutecznego sposobu na walkę z piractwem – i dotyczy to również wielkich wydawców.

Jakie są sposoby udostępniania darmowych fragmentów? Oto lista możliwości:
:. na blogu (np. rozdział po rozdziale, raz na tydzień o tej samej porze),
:. na portalach i forach literackich,
:. w postaci książki elektronicznej (informacje jak to zrobić, znajdziesz w cyklu Gdzie publikować),
:. link do każdej z powyższych można przesłać do społeczności.

Nadanie darmowemu fragmentowi postaci książkowej to bardzo dobry pomysł. Przygotowanie i opublikowanie książki zajmuje niewiele czasu, a jest ona lepszym narzędziem promocji niż wpis na blogu. Blog to blog, tak jak wpis łatwo stworzyć, tak łatwo usunąć. Darmowa edycja to co innego. Jest to forma skończona, do ściągnięcia. Ma okładkę, ma opis. Stawia czytającego w roli czytelnika książki.

Egzemplarze promocyjne

Jeśli nie jesteś przekonany do postaci elektronicznej, możesz pokusić się o wydrukowanie egzemplarzy promocyjnych. Oczywiście wiąże się to z kosztami, w przypadku druku – sporymi. Ale nikt nie powiedział, że nie da się wydrukować 50 egzemplarzy promocyjnych. Jest to możliwe dzięki drukowi cyfrowemu (sprawdź tutaj, jakiego rzędu jest to wydatek). Książka nie trafia do sprzedaży, więc nie musi mieć numeru ISBN ani kodu paskowego. Dodatkowe koszty, z jakimi należy się liczyć to skład i strona graficzna. Dzięki społecznościom możecie dowiedzieć się, gdzie zrobić to najtaniej.

Po co drukować egzemplarze promocyjne? Dla recenzentów. Myślę, że w Polsce jeszcze długo recenzenci nie będą skłonni oceniać książek w wersji elektronicznej. Tak więc egzemplarz recenzencki powinien mieć formę tradycyjną – choćby nawet sama książka miała ukazać się jako e-book.

Wydanie książki

Książki można publikować w postaci nowoczesnej – elektronicznej (i to, według mnie, jedynie w nowych formatach, takich jak ePub) oraz tradycyjnej, czyli drukowanej.

Jeżeli chodzi o e-książkę, to sporo już na ten temat na blogu napisałem. Dobrą stroną e-booka jest to, że nigdy nie zostanie wycofany z dystrybucji. W Amazonie można będzie wkrótce zatrzymywać dla siebie 70% ceny detalicznej. W Smashwords autor sam ustala, jaki procent chce przeznaczyć na marżę. Im jest ona większa, tym sprzedawcy mają większą chęć, by dany tytuł promować. W Polsce nie powstała jeszcze platforma dla self-publisherów, ale jak tylko to się stanie, na pewno o niej napiszę.

Z wydaniem książki w wersji drukowanej wiąże się więcej pracy, większe wydatki i więcej zachodu z dystrybucją. Przybliżony koszt wydania książki drukiem podałem w tym wpisie. Musisz założyć, że bardzo dużo czasu trzeba będzie spędzić na kontaktach z hurtowniami książkowymi. Jeżeli chodzi o potencjalne zyski ze sprzedaży, to hurtownie generalnie zatrzymują dla siebie 50% ceny detalicznej.

Posiadanie wydawcy ma jedną zaletę – zawsze można zrzucić na niego winę w sytuacji, gdy sprzedaż nie ruszyła.

Ja akurat takiej pociechy nie potrzebuję. Uznałem, że nigdy nie dowiem się, czy moje opowiadania są dobre, jeśli nie zrobię wszystkiego, co możliwe, żeby dotarły nie do setek odbiorców, ale setek tysięcy. Jest ryzyko, jest praca, jest zwątpienie. Ale świadomość, że robię wszystko po swojemu i że na koniec tylko sobie będę mógł zawdzięczać porażkę albo sukces – najlepiej motywuje mnie do pracy.

W następnym odcinku ankieta – będziesz mógł sobie szczerze odpowiedzieć na pytanie, czy chcesz zostać indie.

Polecam również serię “Gdzie publikować” :. Amazon :. Smashwords :. Feedbooks :. Scribd

Rozpoczął się Tydzień E-Booka 2010. Oficjalna informacja prasowa znajduje się tutaj, ja chciałbym dodać od siebie parę słów.

Tydzień to wystarczająco długo, by poznać wszystkie zalety e-książek. Z drugiej strony – to wystarczająco krótko, by zwłaszcza wśród osób odnoszących się do e-booków z rezerwą, nie wywołać reakcji obronnej. Przecież to tylko tydzień, dlaczego by nie dać szansy e-bookowi? Potem można wrócić do czytania książek w postaci, do jakiej jesteśmy przyzwyczajeni.

Zapraszam wszystkie osoby z otwartą głową do wzięcia udziału w Tygodniu E-Booka. Jak to zrobić? Sposobów jest wiele. Poniżej niektóre z nich. Życzę dobrej zabawy i miłej lektury!

Przeczytaj e-booka

:. Wejdź na którąkolwiek stronę z darmowymi e-bookami, sprawdź katalog, wyszukaj interesującą cię książkę i ściągnij ją na komputer lub czytaj on-line. Polecam Wolne Lektury, Internet Archive, Project Gutenberg, Scribd, Feedbooks, Smashwords a także Google Books. Więcej informacji o serwisach znajdziesz tutaj.

:. Sprawdź ofertę polskich księgarń z e-bookami, e-prasą i audiobookami, stwórz konto użytkownika, przeczytaj darmowy fragment, porównaj ceny i warunki sprzedaży. Największą ofertę mają Nexto, Bezkartek, Zixo, Virtualo oraz eClicto.

:. Subskrybuj. Serwis DailyLit pozwala na subskrybcję mailową lub w czytniku RSS. Wybierz ulubioną powieść, ustaw częstotliwość przysyłania, a e-książka odnajdzie cię sama!

Do czytania e-booków możesz również wykorzystać swój telefon. Trudne? Wcale nie (więcej opcji sprawdź tutaj):

:. Ściągnij aplikację do czytania. Jeśli masz telefon z systemem Windows Mobile, Palm, Blackberry i Symbian – jest to Mobipocket. Aldiko to program na telefony z systemem Android. Jeśli masz iPhone’a lub iPoda Touch, na pewno spodoba ci się Stanza.

:. Czytaj w przeglądarce telefonu. Serwisy, które warto sprawdzić to Cellstories (codziennie nowe opowiadanie), E-czytelnia (polski serwis z literaturą na komórki), a także mobilna wersja Google Books.

Przeczytaj o e-bookach

:. Wejdź na oficjalną stronę Read an E-Book Week - poznaj historię e-booków, przeczytaj wywiady z gośćmi, sprawdź odnośniki do stron o e-bookach.

:. Przeczytaj w Wikipedii – o tym, czym powinna być książka elektroniczna; jakie są jej zalety i wady; dowiedz się więcej o Projekcie Gutenberg lub o e-papierze.

:. Śledź wpisy z tagiem #ebookweek. Jest to oficjalny “znak rozpoznawczy” Tygodnia E-Booka. Na końcu artykułu znajdziesz listę najnowszych wpisów.

Podziel się ze znajomymi!

:. Wyślij odnośnik na Facebooka, Twittera, Blipa, Flakera – jeśli trafisz na interesujący artykuł, znajdziesz ciekawą książkę, albo odkryjesz super serwis z darmowymi e-bookami – nie zapomnij podzielić się tym ze znajomymi. Pamiętaj – dodaj tag #ebookweek, żeby innym łatwiej było odnaleźć twój wpis.

:. Utwórz wpis na blogu – napisz, co myślisz o e-książkach; o swoich wrażeniach po przeczytaniu pierwszego e-booka w życiu; o tym, jakie cechy powinna mieć książka elektroniczna, by spełniła twoje oczekiwania. Możesz również po prostu opublikować tekst informacji prasowej lub powyższą listę proponowanych aktywności.

Tydzień E-Booka to świetna okazja, by spytać tych z was, którzy już zdążyli przekonać się do e-książek, na jakim urządzeniu je czytacie. Jeśli znacie kogokolwiek, kto dał lub ma zamiar dać e-bookom szansę w tym tygodniu, prześlijcie mu odnośnik do ankiety. Fajnie będzie zebrać jak najwięcej odpowiedzi.

Urządzenia pogrupowałem w cztery kategorie:

Computer komputer stacjonarny, laptop, netbook, tablet
Phone telefon komórkowy
E-reader e-czytnik
Others inne urządzenia (np. iPod Touch, konsole)

Dla porównania, wyniki ankiety z dzisiaj rano (7 marca 2010) wyglądały następująco:

Oddanych głosów:

Komputer – 48% – 115 głosów
Telefon – 31% - 73 głosy
E-czytnik – 18% – 42 głosy
Inne – 16% - 37 głosów

Ankieta wystartowała w lipcu zeszłego roku i ze względu na profil bloga może ona być traktowana jako zestawienie międzynarodowe. Około 50% czytelników pochodzi z Polski, reszta głównie ze Stanów, ale jest również sporo wejść z Europy.

Zapraszam także do sprawdzenia wyników ankiety przeprowadzonej na stronach CNET: The best way to read a book in 2010.

W ciągu ostatnich 3 lat sprzedano w Polsce ponad 3 miliony smartfonów. Poniższy artykuł napisałem z myślą o ich właścicielach, którzy być może zastanawiają się, co można zrobić, żeby na swoim urządzeniu dało się czytać książki.

Zakładam, że skoro telefon wykorzystywany jest jako odtwarzacz muzyki i wideo, konsola do gier lub mobilne biuro, to dodanie kolejnej funkcjonalności, jaką jest czytanie książek, nie powinno stanowić problemu.

Oto kilka sposobów, jak można to zrobić. Zestawienie dotyczy telefonów z systemem operacyjnym i przeglądarką.

1 :. Ściągnij aplikację

Najwięcej aplikacji dostępnych jest na iPhone’a. W iTunes AppStore istnieje odrębna kategoria, w której znajdują się rozbudowane programy do czytania, ale też cała masa książek udostępnianych jako odrębne aplikacje. Pełna lista tutaj. Ja polecam Stanzę, która w swojej ostatniej wersji jest najbardziej zaawansowanym programem tego rodzaju, dostępnym na telefon.

Jeżeli masz telefon z systemem Windows Mobile, Palm, Symbian czy BlackBerry, ściągnij darmowy program Mobipocket eBook Reader. O tym jak zainstalować program i z niego korzystać możesz przeczytać na blogu Ainunau. Z kolei Aldiko to zbierająca bardzo dobre recenzje aplikacja książkowa na telefony z systemem Android.

Możesz również skorzystać z innego klucza. Jeśli masz już konto w Amazon.com i do tej pory korzystałeś z niego, by kupować książki drukowane, możesz w każdej chwili ściągnąć na komórkę aplikację do czytania e-booków z Kindle Store. Program dostępny jest na iPhone’a oraz BlackBerry. Nie trzeba od razu książek kupować. W katalogu Kindle jest coraz więcej publikacji darmowych.

2 :. Czytaj w przeglądarce

Jeśli jesteś w zasięgu sieci wi-fi (bardzo możliwe, że zawsze, gdy jesteś w domu), to możesz również wypróbować czytanie bezpośrednio w przeglądarce mobilnej. Propozycji jest kilka.

Po pierwsze mobilna wersja Google Books. Obszerny artykuł na ten temat znajdziesz tutaj.

Propozycja, która gorąco polecam – Cellstories. Jest to serwis, który publikuje codziennie jedno opowiadanie. Wejdź w swojej przeglądarce na stronę http://www.cellstories.net. Polskim odpowiednikiem jest serwis z literaturą mobilną E-czytelnia.

Z poziomu przeglądarki mobilnej dostępny jest również serwis książkowy BookGlutton.

3 :. Prześlij link

Takie rozwiązanie stosuje od niedawna Scribd, którego zasoby były do tej pory dostępne jedynie w dużym Internecie. Pomysł jest bardzo prosty: jeśli znajdziesz interesującą cię książkę, możesz przesłać link do jej zmobilizowanej wersji – SMS-em lub mailem na swoją komórkę. Więcej informacji znajdziesz w tym artykule.

Możesz również sam mobilizować strony z tekstami literackimi. Wykorzystaj do tego narzędzie, jakim jest Google Mobilizer, a następnie prześlij link na telefon.

4 :. Subskrybuj

Używasz komórki do czytania wiadomości RSS? Masz do tego specjalną aplikację? Nie ma nic prostszego, niż do listy subskrybowanych źródeł dodać DailyLit. Jest to serwis, w którym możesz wybrać ulubioną lekturę i ustawić, w jakich odstępach czasu mają pojawiać się w twoim czytniku RSS kolejne fragmenty. Dostępna jest również subskrypcja mailowa.

Więcej o książkach mobilnych oraz polskich zasobach znajdziesz w artykułach wymienionych poniżej. Proszę również o dodawanie w komentarzach swoich propozycji aplikacji, serwisów, narzędzi – wszystkiego, co ułatwia czytanie książek na telefonie komórkowym.

Planuję serię wpisów na ten temat. Więcej informacji już niedługo, a na początek notka prasowa, którą napisałem na podstawie materiałów otrzymanych z Read an E-Book Week.

Tydzień E-Booka, 7-13 marca 2010 – najlepsza okazja, by poznać zalety książki elektronicznej

W niedzielę 7 marca rozpoczyna się Tydzień E-booka 2010, międzynarodowa akcja, której celem jest promowanie książki elektronicznej wśród czytelników, autorów i wydawców.

Najważniejszymi zaletami e-książek są: mobilność, szybkość i wygoda kupowania; atrakcyjne ceny; zwiększająca się liczba dedykowanych urządzeń; wygoda zarządzania katalogiem książkowym, duża liczba darmowych tytułów dostępnych w domenie publicznej. Wiele cennych informacji oraz odnośników można znaleźć na oficjalnej stronie akcji (http://ebookweek.com).

Według Publishers Weekly sprzedaż e-booków w USA wzrosła w 2009 roku o 176%. W Hiszpanii wzrost przekroczył 500% (wg Barcelona Reporter). Z danych firmy badawczej Forrester wynika, że w ubiegłym roku sprzedano 3 miliony e-czytników. Prognoza na rok 2010 to 6 milionów. Mimo, że Stany Zjednoczone będą nadal odgrywać wiodącą rolę, to bardzo dynamiczny rozwój zanotują Europa, Chiny, Indie i Brazylia. Analitycy z In-Stat przewidują, że w roku 2013 rynek e-booków będzie wart aż 9 miliardów dolarów.

Inicjatorką Tygodnia E-Booka jest Rita Toews, wielokrotnie nagradzana autorka powieści, a także książek dla dzieci. Partnerami akcji są m.in. The International Digital Publishing Forum – organizacja zajmująca się ustalaniem standardów i promowaniem publikacji elektronicznych; Smashwords – platforma skupiająca autorów, czytelników i wydawców zainteresowanych e-książką; światowy lider w produkcji e-papieru E-Ink Corporation; producent czytników PocketBook, a także wydawcy, autorzy i blogerzy z całego świata. Wśród oficjalnych partnerów akcji jest się również Password Incorrect – polski blog o e-bookach mobilnych i literaturze cyfrowej.

W ramach Tygodnia E-booka partnerzy akcji, autorzy, wydawcy i miłośnicy e-booków będą organizować konkursy i promocje, przeprowadzać wywiady, pisać artykuły, dzielić się informacjami w serwisach społecznościowych i organizować pokazy w bibliotekach. Gorąco zachęcamy polskich Internautów do zapoznania się z zaletami e-booków i wzięcia udziału w ich popularyzowaniu.

Do pobrania

Oficjalna informacja prasowa Read an E-Book Week 2010
Informacja prasowa: Smashwords partnerem Read and E-Book Week

Po przeczytaniu poprzedniego odcinka można dojść do wniosku: “no tak, wszystko ładnie, indie to, indie tamto. Mam się zaharować na śmierć, niech będzie, tylko ile z tego będę mieć?”. Wiadomo, że prędzej czy później każdy zadaje sobie pytanie o pieniądze. Mogę ci powiedzieć, że w wersji “małżeństwo z wydawcą”, jako nieznany pisarz nie masz co liczyć na dużą zaliczkę przed ukończeniem książki. Możesz natomiast liczyć na przygody tego rodzaju.

Wielu twórczych ludzi, po zadaniu sobie pytania “czy można na tym zarobić”, często rezygnuje z wysiłku, uznając, że jest nieopłacalny. Po co wyrywać sobie parę wieczornych godzin na promowanie książki, skoro sprzedało się dopiero czternaście egzemplarzy, a minęły już trzy tygodnie!

Ja mam odmienne podejście. Chcę po sobie coś zostawić – jak nie zostanie w ludzkich umysłach, to przynajmniej na serwerach Google. Najpierw z siebie trzeba dać, żeby potem z tego coś mieć.

Jeśli nie chodzi ci tylko i wyłącznie o pieniądze, lub nie chodzi o nie w pierwszej kolejności, przeczytaj listę korzyści, jakie odniesiesz zostając niezależnym pisarzem.

Zdobędziesz wiedzę o rynku

W czasach rodzącego się self-publishingu brak wiedzy o rynku wydawniczym to poważny błąd. Pisarz podłączony do wydawcy zdobywa ją wolniej lub nie zdobywa wcale. Po pierwsze specjalnie dużej wiedzy posiadać nie musi, bo ma go w tym przecież wyręczyć wydawca. Po drugie, nawet jeśli coś do niego dotrze, będzie to obciążone punktem widzenia wydawcy. Po trzecie wreszcie: taki pisarz uczy się przestarzałych zasad funkcjonowania rynku, które w skrócie można określić w ten sposób: wydawca-dystrybutor i cała reszta.

Czasy web 2.0, self-publishingu i pisarzy/wydawców niezależnych wymuszają szereg zmian na rynku wydawniczym. Zmierzamy w kierunku modelu: autor-czytelnik i cała reszta.

Lepiej uczyć się tego, co już ma na ciebie wpływ, niż tego, co wpływ ma jeszcze. Jako autor zdobędziesz podstawową wiedzą o tym, co dla ciebie, a nie wydawcy, jest najważniejsze. Warto pamiętać, że realia zmieniają się w coraz szybszym tempie. Takie zwykle trzymanie ręki na pulsie to dobra rzecz.

Powiększysz dorobek

W świecie 1.0 dorobkiem jest recenzja w Newsweeku, notka o książce w katalogu Empiku, nominacja do środowiskowej nagrody literackiej. W świecie 2.0 dorobkiem jest recenzja znanego blogera, komentarze w serwisie książkowym, liczba pobrań darmowego fragmentu czy liczba fanów na Facebooku.

Musimy zdać sobie sprawę z tego, że Internet daje użytkownikowi mnóstwo narzędzi powiadamiania świata o swoich preferencjach i wyborach. Świat analogowy opierał się na rekomendacjach nielicznych – dziennikarzy, krytyków. Świat cyfrowy opiera się na sumie i skali rekomendacji wielu użytkowników.

Wróćmy teraz do tego, o czym pisałem wcześniej: wydawca woli twórców z dorobkiem. Wyobraź sobie dwie sytuacje:

1 :. Wysyłasz książkę do recenzenta lub wydawcy – jedynie z twoim opisem
2 :. Wysyłasz tę samą książkę – z opisem, informacją, że została pobrana kilka tysięcy razy i opiniami czytelników.

Jak myślisz, która wersja ma większe szanse wzbudzić zainteresowanie? Do tej pory moje książki zostały pobrane z rożnych serwisów ponad 25 tysięcy razy. Całkiem nieźle, jeśli weźmie się pod uwagę, że są to opowiadania, o których jeszcze trzy lata temu jedno z wydawnictw odpisywało w mailu “nikt teraz nie czyta opowiadań”.

Poznasz czytelnika

“Napisz kryminał plus mroczne uliczki, no powiedzmy Przemyśla, ludzie to kupią” – taka wiedza o czytelniku przekazana przez wydawcę to stanowczo za mało.

Jako pisarz niezależny, będący w kontakcie z czytelnikami książki na każdym etapie jej istnienia, możesz poznać ich opinie bezpośrednio, nie wrzucone do żadnej maszyny generującej wynik statystyczny. Już sam fakt, że w czynny sposób poszukujesz wiedzy o wszystkim, co związane jest z twoją książką, spowoduje przypływ opinii – zupełnie przeciwnie niż gdybyś zamknął się na odludziu i pisał tak, jak każe ci serce i wydawca.

Jestem pewien, że prędzej czy później dojdziesz do wniosku, żeby zacząć angażować czytelników w proces powstawania książki. Opublikujesz na blogu rozdział z prośbą o ocenę. Stworzysz na Facebooku ankietę, w której twoi znajomi będą mogli zdecydować, która wersja okładki jest lepsza. Zorganizujesz konkurs na najlepszy tytuł.

Wyobraź sobie teraz, że masz napisać notkę o książce. O ile łatwiej będzie to zrobić wiedząc, co jest ważne dla czytelników bloga, którzy zapoznali się z jej darmowymi fragmentami.

Będziesz lepiej radzić sobie z krytyką

Bezpośredni kontakt z odbiorcą bywa rujnujący. Celowo nie napisałem “czytelnikiem”, bo trzeba przyjąć założenie, że twoja aktywność w Internecie będzie spotykała się z aktywnością ludzi, którzy nigdy nie będą mieli zamiaru przeczytać twojej książki, za to mają akurat komuś ochotę dokopać, a najłatwiej zrobić to w komentarzach jako anonim.

Niektóre opinie będą zachęcały do dalszej pracy. Niektóre przeciwnie. Oczywiście te drugie pomogą znacznie bardziej – trzeba je tylko oswoić. Im częściej spotkasz się z krytycznymi uwagami, tym łatwiej będzie ci ocenić wartość każdej z nich. Odróżnić pusty przytyk od wartościowej wskazówki. Wiem, że ta część pracy będzie najtrudniejsza, sam ciągle nie radzę sobie z komentarzami, które jednym zdaniem burzą cały mój dorobek, ale takie jest właśnie życie 2.0. Lepiej już teraz się do niego przyzwyczajać.

W następnym artykule podzielę się radami jak wydać książkę i pozwolić czytelnikom odnaleźć ją w sieci.

Polecam również serię “Gdzie publikować” :. Amazon :. Smashwords :. Feedbooks :. Scribd

Jeśli wejdziesz na komputerze na stronę książki w Scribd, nad oknem z publikacją w pasku narzędziowym pojawił się nowy przycisk: Mobile.

Po kliknięciu otwiera się okno w którym można wybrać urządzenie, na które chcemy wysłać… właśnie – nie książkę, ale odnośnik do jej mobilnej wersji.

Liczba urządzeń na liście jest zaskakująco duża:
:. smartfony z systemami: iPhone OS, BlackBerry, Android, Windows Mobile
:. czytniki: Kindle, Nook, Onyx, Cool-er, JetBook, Irex, eSlick

Po wybraniu urządzenia wybieramy rodzaj pliku (pdf albo txt) oraz sposób dostarczenia wiadomości z odnośnikiem (SMS lub e-mail).

Ja wpisałem numer telefonu i dosłownie po chwili otrzymałem SMS z linkiem do strony. Po kliknięciu automatycznie przechodzę do przeglądarki, w której znajduje się tekst książki. Dobra wiadomość – są polskie znaki. Tekst wygląda przyzwoicie, chociaż czcionka mogłaby być czytelniejsza.

Kliknij, by powiększyć

Nowa usługa dotyczy książek (zarówno darmowych, jak i płatnych), które opublikowane są na licencji Creative Commons, a ich autorzy włączyli opcję umożliwiającą użytkownikom pobieranie. Więcej informacji można znaleźć na blogu Scribd.

:. Komentarz

Rozwiązanie bardzo mi się podoba. Jest niesamowicie proste, a przede wszystkim wymyślone pod użytkowników serwisu, dla których urządzeniem startowym jest komputer. Nie mogę skończyć książki teraz? Nic prostszego, wysyłam odnośnik na komórkę i mam lekturę jutro rano w autobusie.

Jednym z potencjalnych zastosowań (bardzo bym się cieszył) jest dzielenie się odnośnikami “via mobile” w społecznościach mobilnych (Twitter, Facebook). Nie zdziwiłbym się, gdyby niedługo w zakładce Share, pojawiła się opcja: wersja na komputer/wersja na komórkę.

Co prawda od jakiegoś czasu istnieje wersja mobilna serwisu, ale traktować ją można póki co jak wyszukiwarkę książek. Ale dopiero teraz widać, jak wielkie plany związane z mobilnym czytaniem ma Scribd. Co ciekawe serwis, dzięki jednemu dobrze wymyślonemu narzędziu stał się największym katalogiem publikacji mobilnych na świecie, deklasując jednym ruchem Google Books. A to nie koniec. W ciągu kilku tygodni mają pojawić się aplikacje na iPhone’a i Androida.

Sporo czasu minęło od poprzedniego artykułu. Ale też sporo wydarzyło się na rynku czytników, co doprowadziło to zasadniczej zmiany moich oczekiwań. Niektórzy wiedzą już z Twittera, na które urządzenie się zdecydowałem. Nie jest to żadne z wymienionych powyżej. Może niejeden na moim miejscu udawałby, że ciągle jest zainteresowany eClicto albo Nookiem i napisał jeszcze dwa zaplanowane artykuły w serii, żeby tylko zwiększyć liczbę odwiedzin. Ja tak nie umiem.

Zamiast udawać, wolę opisać krok po kroku, co, w jakim czasie i dlaczego wpłynęło na wybór. Na swoim przykładzie chcę pokazać, jak szybko zmienia się sytuacja na rynku e-czytników – i jaki ma wpływ na decyzje zakupowe. Tym bardziej, że starzeją się nie tylko urządzenia, ale i modele dystrybucji treści.

Treść

Gdy rozpoczynałem serię, pod koniec października, w Polsce robiło się wokół e-czytników gorąco. Po pierwsze z powodu Kindle, którego międzynarodową wersję można było oficjalnie zamawiać z Polski. Po drugie w związku ze zbliżająca się w grudniu premierą eClicto. Wielu ludziom wydawało się wtedy, że kupienie czytnika będzie uzasadnione dostępnością książek, w tym również książek po polsku.

Jestem jednym z tych, którzy zamierzali kupić e-czytnik, żeby czytać książki, a nie walczyć z ich konwersją. Dlatego w tamtym okresie jedynym według mnie sensownym rozwiązaniem było urządzenie powiązane z e-księgarnią – stąd taki a nie inny dobór czytników.

Nie ukrywam, że bardzo liczyłem na eClicto, które miało realne szanse na wywołanie w Polsce skokowego wzrostu zainteresowania e-bookami. Pierwszym sygnałem, że tak się może nie stać, była lista tytułów w ramach pakietu startowego. Jedynie 10% można było uznać za nowości. Reszta pochodziła z domeny publicznej – z czego połowa po angielsku. Tu zapaliła się lampka: może wcale nie być tak różowo. I faktycznie nie było. Po starcie platformy, w sklepie było około 800 książek, z czego nie wszystkie dostępne na czytnik.

W tamtym czasie uświadomiłem sobie, że nie jestem typem czytelnika dla zamkniętej platformy jaką jest eClicto. Nie mam dużo czasu na czytanie książek, jest to średnio godzina dziennie. Ponieważ mam dosyć specyficzne zainteresowania (opowiadania, najchętniej absurd), więc nie znalazłem w eClicto ani jednego tytułu, który chciałbym kupić. Doszedłem do wniosku, że nie mogę ograniczać się do oferty e-księgarni, w której pojawiają się nieliczne nowości. Uznałem , że jest stanowczo za wcześnie, by decydować się na czytnik ze względu na ofertę polskich tytułów. Książek musiałoby być kilkanaście, kilkadziesiąt tysięcy, żebym wśród nich znalazł kilka dla siebie.

Wniosek: nie ograniczać się do polskich książek

Ponieważ i tak coraz więcej czytam po angielsku, więc odcięcie od zasobów polskich nie będzie bardzo bolesne. Jeżeli chodzi o tytuły anglojęzyczne, to w grudniu można było ściągać książki jedynie na Kindle. Liczyłem jednak, że wkrótce dołączy reszta e-księgarń. Zacząłem porównywać oferty sklepów. Tu jest książka, a tu nie ma, tu jest taniej, a tu drożej. Najlepiej by było, gdyby dało się czytać na jednym urządzeniu książki kupowane w wielu sklepach.

Taki model już w październiku się kształtował, a to za sprawą systemu zabezpieczenia plików ePub, jakie oferuje dystrybutorom treści Adobe. Cool-er, Sony i Nook obsługiwały lub miały obsługiwać książki z tym zabezpieczeniem. Tak więc, przynajmniej w teorii można się było spodziewać sytuacji, w której dało się czytać na Cool-erze książkę kupioną w Sony EBook Store.

Wniosek: nie ograniczać się do oferty jednego sklepu

Teraz komentarz. Systemy zamknięte według mnie nie przetrwają. Z jednej strony jest Amazon i eClicto, w środku Adobe ze współpracującymi księgarniami, a w ciągu kilku tygodni wejdzie Google Editions, który będzie sprzedawać książki wszędzie, wszystkim i na wszystkie urządzenia.

Już widać wyraźne sygnały, że Amazon steruje na wolne wody. Nie chodzi tylko o dystrybucję książek poza USA. Bardzo prawdopodobne jest również dołączenie ePubu do listy obsługiwanych formatów. Dzięki temu użytkownicy Kindle nie będą już musieli dokonywać konwersji z formatu ePub. Książek w tym formacie (głównie za sprawą Google) jest znacznie więcej niż w mobi.

Urządzenie

Jak uwolnić urządzenie od jednej księgarni? Najlepiej, by miało przeglądarkę. I wtedy na horyzoncie pojawił się Onyx Boox 60, o którym przeczytałem na blogu Moje Lektury. Wprawdzie czytnik jest o połowę droższy niż eClicto, ale ma i ekran dotykowy i co najważniejsze – przeglądarkę.

Onyx zmusił mnie do zastanowienia się nad zasadnością przeglądarki w e-czytniku. Czy warto dopłacić kilkaset złotych? Każdy ma swoje preferencje. W moim przypadku duża część z tego, co czytam, to informacje z Google Readera. Można to robić na komputerze, ale znacznie wygodniej byłoby czytać prasę na czytniku. Jedno urządzenie, dające dostęp do biblioteczki oraz najświeższych informacji – to miałoby sens. Zresztą tak właśnie wykorzystuję iPhone’a.

Wniosek: musi być przeglądarka

Na początku stycznia odbyły się targi CES, które wprowadziły chyba największy zamęt. Pojawiły się zapowiedzi nowych czytników i nowych technologii. To oczywiście wywołało masę pytań. Czy warto kupować czytnik teraz? Czy 6 cali wystarczy? Czy poczekać na e-czytnik z przeglądarką, wi-fi i 3G w cenie eClicto? Czy poczekać na czytnik z kolorowym ekranem? A może jednak zdecydować się na urządzenie dwuekranowe? A może po prostu kupić tablet? Jest i kolor i przeglądarka (oraz wiele innych funkcji, których żaden e-czytnik nie ma). E-papier nigdy nie był dla mnie kryterium numer jeden. Nie czytam książek po kilka godzin dziennie, więc nie zakładam problemów ze wzrokiem.

Wniosek: e-papier niekoniecznie

W czasie targów CES uświadomiłem sobie również, że sytuacja rozwija się dynamiczniej, niż ktokolwiek by przypuszczał. Z jednej strony modele, które tanieją na potęgę, a z drugiej fantastyczne zapowiedzi, które zmuszają to decyzji: poczekać czy nie. Nie trzeba daleko szukać. Cool-er, wprowadzony w połowie zeszłego roku w porównaniu z modelami wprowadzanymi lub zapowiadanymi jest już mocno przestarzały. Stąd wizja, że po paru miesiącach może mocno brakować we własnym czytniku cech, które są w danej chwili na rynku standardem. Nie chciałbym kupić urządzenia, które po jakimś czasie staje się ograniczeniem, bo nie zapewnia konsumpcji informacji w aktualnie najlepszy sposób.

Wniosek: musi być możliwość rozwijania “ekosysystemu”

Mam na myśli możliwość dostosowania urządzenia do zmieniającej się sytuacji na rynku. Ekosystem Kindle wychodzi poza USA i niedługo przywita się z ePubem. To dalej za mało w porównaniu z ekosystemem iPhone/AppStore. Gdy pojawi się nowość, pozwalająca korzystać z Internetu w nowy sposób, to niedługo potem pojawia się w AppStore aplikacja służąca do jego obsługi. Dzięki temu iPhone, który ma już półtora roku, jest ciągle nowoczesnym urządzeniem, również czytnikiem.

I już wiadomo, o czym napiszę teraz. iPad. W powodzi różnego rodzaju pogłosek, a niektóre z nich mówiły, że tablet będzie miał MacOS, ulżyło mi, gdy dowiedziałem się że będzie to gigantyczny iPhone. Coś, co przez wielu traktowane jest jako wada, dla mnie jest zaletą. 

Najważniejsze jest to, że Steve Jobs dał wyraźny sygnał, że Apple ma zamiar zająć się e-bookami i e-prasą. Spowoduje to duże zainteresowanie dostawców treści i w AppStore pojawiać się będą co chwila aplikacje lub aktualizacje z nowymi funkcjonalnościami, dzięki którym urządzenie nie zestarzeje się w pół roku.

Wattpad zdążył już ogłosić, że przygotowuje wersję serwisu optymalizowaną na iPada, ale prawdziwy przedsmak tego, jak będzie wyglądało konsumowanie e-treści na iPadzie daje demonstracja elektronicznej wersji Wired…

Przez pół roku czytałem o e-czytnikach, czekałem i nie mogłem podjąć decyzji. Teraz już nie czekam, kupuję iPada. Więcej o jego zaletach jako czytnika napisałem tutaj.

Bez względu na to, na jaki czytnik się zdecydujesz, już teraz możesz ściągnąć w preferowanym przez siebie formacie mobilnym Hasło niepoprawne, moją bezpłatną książkę z 25 opowiadaniami tech-absurdalnymi. Zostały one specjalnie dobrane dla entuzjastów nowych technologii. Lekkie i pozbawione mentorskiego tonu, opowiadają o naszym uzależnieniu od gadżetów, Internetu i nieprzerwanego strumienia nowości.

Pisarz niezależny w znaczeniu, jakiego używam w tym cyklu to synonim pisarza 2.0. Jest osobą, która wydaje książki, a w szczególności e-książki, bez pośrednictwa wydawnictwa. Nie potrzebuje również pośredników, by dotrzeć do czytelnika. Jest to możliwe dzięki Internetowi, który pozwala na publikowanie praktycznie bez żadnych kosztów. Składają się na to w dużym uproszczeniu trzy czynniki:

książka w formie elektronicznej :. do opublikowania książki w nowoczesnym formacie nie jest potrzebne studio graficzne, nie ma potrzeby przygotowania książki do druku, odchodzą koszty samego druku. Wystarczy plik tekstowy oraz jpeg z okładką. Należy założyć konto i w kilku krokach książka znajduje się w katalogu
platformy dla self-publisherów :. tak właśnie można publikować w Amazonie, Feedbooks, Smashwords i innych serwisach, których na rynku pojawia się coraz więcej. Wprowadzony plik konwertowany jest na do odpowiednich formatów, np. ePub czy mobi. W takich formatach można czytać e-booki na komórkach lub czytnikach
media społecznościowe :. dzięki Facebookowi i mikroblogom takim jak Twitter można dotrzeć do potencjalnych czytelników i przyciągnąć ich do strony z informacjami o książce – czy to w katalogu serwisu, w którym jest opublikowana, czy na blogu autora.

Oczywiście można się zastanawiać, czy pisarz, który wydaje oprócz e-booków również książki drukowane, to indie czy nie. Albo czy ktoś, kto część książek wydaje samodzielnie, a część nie. Dla mnie dużo ważniejsze od takich rozgraniczeń są cechy jakie indies posiadają (lub posiadać powinni):

Wszechstronność

Podobnie jak czytelnik staje się w świecie 2.0 recenzentem i współtwórcą książki, pisarz również przyjmuje nowe role – często bardzo wiele. Nie chodzi tylko o to, że sam wydaje książkę i w związku z tym wykonuje zadania redaktora, korektora czy grafika. Po opublikowaniu książki rozpoczyna się dla pisarza niezależnego drugi, bardzo ważny etap – pisania o książce.

W przypadku autora związanego z wydawcą, jego praca często kończy się na oddaniu tekstu do wydawnictwa, które zajmuje się dystrybucją i promocją. Oczywiście czasem od autorów wymaga się uczestniczenia w spotkaniach, targach, itd. Coraz częściej również, czy to samodzielnie czy za pośrednictwem wydawcy, zaznaczają swoją obecność w Internecie.

To, co dla pisarza 1.0 jest zajęciem dodatkowym, dla indie jest koniecznością. Zostają blogerami, działają na Twitterze, zakładają grupy na Facebooku albo społeczności w Ning, aktywnie działają w Fictionaut, Filed by Author czy The Authonomy. To ile zadań weźmie na siebie pisarz zależy od osobistych preferencji, oceny możliwości oraz samozaparcia. Warto zaznaczyć, że taka wszechstronna aktywność jest możliwa z prostej przyczyny – nic nie kosztuje.

Ktoś powie, że można robić wiele rzeczy jednocześnie, i w żadnej nie być dobrym. Moje podejście jest inne. Jeśli wejdziesz do jakiejkolwiek księgarni, łatwo odnajdziesz w niej książki, w których czcionka ma wielkość 7 punktów i do tego dziwaczny kształt. Sam wtedy dojdziesz to wniosku, że można specjalizować się w jednej rzeczy i też nie być w niej dobrym. Nie ma większej różnicy między pisarzem, który jest złym dtp-owcem ale się stara, a dobrym dtp-owcem, który się nie stara.

Przykład :. Pierwszą osobą, która przychodzi mi na myśl jest Adrian Graham (funkcjonuje w sieci jako Small Stories). Pisze książki; projektuje ich okładki; publikuje na każdej możliwej platformie; udziela się w społecznościach; przygotowuje opowiadania w wersji audio (świetne 3 Minute Stories tworzone w Audioboo); łączy pisanie z rozwijaniem innych umiejętności, np. fotografowaniem.

Przerwa na muzykę: jeden z utworów, które skomponowałem w całości na iPhonie. Przyda się do nowego trailera.

.

Proaktywność

Pisarz współpracujący z wydawcą ma zadanie napisać książkę i nie musi interesować się niczym innym. Postawa wygodna, ale ograniczająca. Pisarz niezależny nie ma innej możliwości, tylko działać. Za te działania ponosi odpowiedzialność. Nie czeka na cud, na szczęśliwy zbieg okoliczności. Stara się szczęściu pomóc.

Oczywiście taka postawa może tobie nie odpowiadać. Codziennie trzeba podejmować decyzje, które mogą mieć duży wpływ na losy książki. Z drugiej strony, w swojej książce co chwila każesz bohaterom podejmować decyzje. Jako indie sam jesteś bohaterem swojej historii. Nie daj jej opowiadać ludziom, dla których często jesteś postacią ze zdjęcia z czwartej strony okładki.

Autorzy niezależni często podejmują odważne decyzje po to, by zwrócić na siebie uwagę opinii publicznej. Jeden z ciekawszych przykładów poniżej.

Przykład :. Projekt 3D1D (3 Days 1 Dispatch). Jego autor ukrywający się pod pseudonimem MCM postanowił poddać testowi swoje możliwości twórcze i wytrzymałość fizyczną – i napisać powieść w 3 dni. Obliczył, że będzie w stanie pracować 17 godzin dziennie. Na specjalnej stronie publikował kolejne rozdziały, a czytelnicy na bieżąco komentowali akcję.

Kreatywność

Najwspanialszą cechą pisarzy niezależnych jest kreatywność. Nie mają pieniędzy na wielką premierę w salonach prasowych, nie stać ich na zorganizowanie okazałego spotkania z dziennikarzami, po którym można przy lampce wina zrobić dobre wrażenie. Nie mają środków na realizację trailera książkowego. Co pozostaje? Kreatywność.

Każdy człowiek dysponuje sumą pasji, doświadczeń i umiejętności, które pozwalają mu odpowiedzieć na dwa pytania: “co chciałbym zrobić?” oraz “czy jestem w stanie to zrobić?”. Indies swoją kreatywność lokują w twórczości – oraz w sposobach jej promocji.

Przykłady :. Dwóch studentów zaczyna pisać 140-znakowe streszczenia światowej literatury. Są zabawną interpretacją znanych dzieł, ale najważniejsze – można je publikować na Twitterze. Niedługo potem zostaje wydana książka • David Nygren pisze pierwsze na świecie opowiadanie w excelu (tak, arkusz kalkulacyjny). Narracja prowadzona jest w kolumnach. W pierwszej narrator obiektywny, w czterech kolejnych – myśli czwórki bohaterów • Żeby daleko nie szukać – sam tworzę one picture stories. Historie powstają w całości na iPhonie. Najpierw zdjęcie i jego obróbka, potem tekst, a premierą jest tweet bezpośrednio z telefonu.

Ekspansywność

Pisarze niezależni szukają okazji, trampoliny, która pozwoli im szybko dotrzeć do nowych czytelników. Nie ma to nic wspólnego z wycofanym geniuszem, który generalnie pije wódkę i od czasu do czasu zabiera się za napisanie wiersza, który to wiersz będąc jeszcze w formie białej kartki, już jest arcydziełem.

Treść w czasach Internetu rozchodzi się na zasadzie minesweepera. Z miliona informacji rozpowszechniają się nieliczne. Dlatego wiedza o tym, co może chwycić, połączona z ekspansywnym przynosi takie efekty, jak ten opisany poniżej.

Przykład :. Znowu Adrian Graham. Tym razem jest to jego projekt literacki w oparciu o Google Wave. W czasach, gdy Wave było dostępny na zaproszenia, kilkadziesiąt osób zostało włączonych do współtworzenia pisanego przez niego opowiadania Bathrobe Guru. Jednocześnie autor sprawdzał, czy daje się publikować treść z wave’a na którejś z platform dla self-publisherów. Dało się w Feedbooks. Następnego dnia po ukończeniu opowiadania, ukazało się ono jako książka.

Otwartość

Każdy pisarz niezależny prędzej czy później dochodzi do wniosku, że nie ma nic lepszego niż otwartość. Przez wielu ludzi książka odbierana jest przez oko kalejdoskopu, w którym w licznych kawałkach błąka się autor. Niech lepiej będzie sobą. Wiem, że może być trudno. Sam jestem introwertykiem i za każdym razem, gdy piszę o swoich osobistych doświadczeniach mam obawę, czy dobrze robię.

Pisarz ze wspomaganiem wydawniczym ma tę przewagę, że może być wykreowany – czasem na kogoś zupełnie innego, niż jest w rzeczywistości. Czy masz tyle pieniędzy, żeby być kimś innym? Lepiej jest być autentycznym. Jak jest dobrze – pisać, że jest dobrze. Jak jest źle – pisać, że jest źle. Nie masz żadnej gwarancji, że czytelnik polubi w tobie kogoś innego, ale masz szansę, że polubi cię takim, jakim naprawdę jesteś.

Przykład :. Joe Konrath, autor blogu A Newbie’s Guide to Self Publishing. Autor nie ma nic do ukrycia. Opisuje wszystkie swoje doświadczenia związane z samodzielnym publikowaniem książek. Nie unika podawania takich informacji jak liczba sprzedanych książek w Amazonie i zyski ze sprzedaży.

Solidarność

Pisarze niezależni świadomie rezygnują z pomocy wydawców. Zdani są sami na siebie. Dlatego jedną z bardziej wyrazistych cech ruchu indie jest chęć dzielenia się wiedzą i potrzeba wzajemnego wsparcia. Autorzy dzielą się w sieciach społecznościowych linkami do artykułów poradnikowych, sami je piszą na swoich blogach.

Przykłady :. Bradley Robb pisze opowiadania, ale prowadzi również blog dla pisarzy Fiction Matters – jeden z lepszych, jakie znam • April Hamilton prowadzi blog dla indie autorów pod nazwą Publetariat, jest propagatorką samodzielnego publikowania książek, prowadzi również blog autorski – co nie przeszkadza jej pisać świetnych opowiadań • Najlepszym przykładem współdziałania są autorzy tworzący grupę Year Zero Writers. Prowadzą wspólny blog, wydają antologie, wspierają się nawzajem na Twitterze, wspólnie rozpowszechniają informacje o swoich osiągnięciach.

W następnym odcinku – dlaczego warto zostać pisarzem niezależnym.

Polecam również serię “Gdzie publikować” :. Amazon :. Smashwords :. Feedbooks :. Scribd

Kliknij i zobacz więcej

Nigdy się ze mną nie kontaktowali, opublikowali moją książkę bez mojej zgody, życzą sobie za nią 15 dolarów, i żeby było ciekawiej, uważają, że prawa autorskie należą w pełni do nich. Tu jest odnośnik do książki, mam nadzieję, że niedługo przestanie działać.

Nigdy wcześniej nie czytałem o procederze, którego padłem ofiarą. A polega on na tym, że ktoś ściągnął Password Incorrect z jednego z serwisów, w którym książka jest za darmo. Na podstawie treści wprowadzenia zawęziłem liczbę miejsc do dwóch: Manybooks albo Wattpad. Potem ten ktoś opublikował książkę w identyczny sposób, jak ja wcześniej swoje dwie, czyli za pośrednictwem systemu Kindle DTP. Co więcej, książka pojawia się jako inna edycja mojej publikacji o tym samym tytule, a ponieważ okładka znana jest z innych serwisów, to może da się znaleźć jakiegoś naiwnego Amerykanina, który zanim się zastanowi, już klika w Buy now with 1-Click.

Od stycznia system self-publishingowy Amazona został udostępniony autorom spoza USA i bardzo możliwe, że taki proceder jest tego efektem. Publikować może każdy i trudno wszystkich skontrolować. Niektórzy liczą na to, że autor spoza Stanów może się nie zorientować, nie zainteresować lub bać spytać. Pewnie Sugar Land jest gościem, który też nie mieszka w USA, więc nie dość, że ciężko go namierzyć, to bardzo ciężko będzie go ścigać. Wydawnictwo-duch.

Tak czy inaczej przeprowadzę dochodzenie i będzie chciał usunąć książkę “wydawnictwa” Sugar Land z oferty Amazona. Dam znać, jak sprawy się mają.

Krótki komentarz. Pirat to ten, kto kradnie czyjąś własność. Do tej pory, jeśli chodziło o prawa autorskie mieliśmy do czynienia z piratami “czytelnikami”. Taki pirat kradł, żeby zaoszczędzić. Tu jest dokładnie na odwrót. Pirat “wydawca” kradnie, żeby zarobić.

Nowe idzie, niestety.

Rzecz nieprawdopodobnie inspirująca. A jeszcze bardziej inspiruje to, że w niedługim czasie, by uzyskać taki efekt nie będzie potrzebna ani lampka, ani komputer.

W tej części cyklu chciałbym podać przyczyny, dla których poszukiwanie wydawców jest błędem.

Pisarze rozsyłają do agentów i wydawców tzw. query letters. W Internecie można znaleźć wiele porad, jak taką propozycję przygotować. W Polsce próby zwrócenia uwagi sprowadzają się do napisania krótszego lub dłuższego maila.

Przykład z własnego podwórka. Jako właściciel wydawnictwa Indigo, pod szyldem którego wydałem cztery tomy swoich opowiadań absurdalnych, bardzo często otrzymuję propozycje wydania książki. Korespondencja tego rodzaju jest bardzo intensywna, ale tylko niewielka część autorów zapoznała się z bardzo specyficznym profilem wydawnictwa, jakim jest literatura absurdu. Tak więc otrzymuję propozycje wydania powieści historycznych, poradników dla samotnych matek i tomików wierszy miłosnych. Ci, którzy zorientowali się że Indigo absurdem stoi, wykonali pewną pracę, fakt, i dodali w masowo wysyłanym mailu zdanie typu “też bardzo lubię absurd” – po czym dołączyli: powieść historyczną, poradnik dla samotnych matek i zbiorek wierszy miłosnych.

Wyczuwasz pogardliwą nutę? Bardzo dobrze, na tym mi najbardziej zależy. Chcę tylko powiedzieć, żeby nie liczyć na takich aroganckich jak ja panów z wydawnictwa, którzy reagują mieszanką obojętności (brak odpowiedzi lub autoresponder) i copy&paste (“dziękuję, ale mamy zamkniętą listę tytułów”).

Poniżej przedstawiam listę powodów, dla których poszukiwanie wydawnictwa to nie jest dobry trop. W skrócie: wydawcy stawiają na pewniaki i ograniczają ryzyko do minimum. Mają wiedzą o tym co się sprzedaje, niekoniecznie o tym, co może się sprzedawać.

:. Wydawcy nie mają czasu

Pamiętaj, że jesteś jednym z setek ludzi, którzy codziennie pukają do drzwi wydawnictw. To, czy zostaniesz zauważony jest w dużej mierze dziełem przypadku. Oczywiście najskuteczniej jest mieć w wydawnictwie wuja lub kumpla, wtedy sprawy szybko nabierają kolorów “Tańca z gwiazdami”. Ale gdybyś był w takiej sytuacji, to pewnie nie czytałbyś tego artykułu. Ludzie odpowiedzialni w wydawnictwie za poszukiwanie nowych twórców wolą wybrać łatwiejszą metodę niż mozolne czytanie każdego nadesłanego tekstu. Tu kluczem jest dorobek.

:. Wydawcy wolą twórców z dorobkiem

Poprzednia książka, która okazała się bestsellerem, nagroda w konkursie literackim, przychylna recenzja w renomowanym piśmie literackim, rekomendacja znanej osoby. Wydawcy najchętniej wybierają sprawdzone rozwiązania. Pisarz z dorobkiem jest o niebo lepszy niż pisarz bez dorobku. Jeśli na twoim koncie jest “jedynie” świetna powieść, to jest to stanowczo za mało. O tym, że powieść jest świetna wydawca nie wie, a czytać mu się nie chce, bo nie masz dorobku. Koło się zamyka – i jest to koło z rodzaju tych najbardziej absurdalnych.

:. Wydawcy wolą sprawdzone gatunki

Są dwa warianty rozwoju wypadków:

A. Masz własny styl, ulubioną tematykę, chcesz się ich trzymać. Przygotowałeś idealny według ciebie opis książki. Jako twórca masz oryginalne podejście i nowatorski styl. Hmmm, no tak, ale czy to chwyci – zastanawia się wydawca. Przecież ludzie najchętniej sięgają po to, co już dobrze znają. Może to i jest super i tak dalej, ale ryzyko jest za duże. Może za parę lat.

B. Piszesz “literaturę na podobieństwo”, czyli tworzysz powieści w stylu Krajewskiego lub połączenie Kalicińskiej z Masłowską. Sam z własnej woli wrzucasz siebie do szuflady, oznaczonej plakietką “tu są pieniądze”. Trop może i racjonalny, ale już pewnie na etapie tworzenia koncepcji książki musisz zrezygnować z oryginalności. Oczywiście twoje szanse wzrastają, może nawet o parę procent. Jedyna wątpliwość, jaką może mieć wydawca to: “no tak, on pisze jak Krajewski, ale Krajewskim to on nie jest, a ludzie Krajewskiego kupują i tylko Krajewskiego”.

Na koniec kilka przykładów.

1 :. Przeminęło z wiatrem Margaret Mitchell było odrzucane przez wydawców 38 razy (sic!).

2 :. Stephen King po trzydziestokrotnym odrzuceniu przez wydawców Carrie, wyrzucił powieść do kosza i pewnie nigdy byśmy jej nie przeczytali, gdyby nie jego żona Tabitha.

3 :. Dublińczycy Jamesa Joyce’a – 22 razy.

4 :. Jane Rowling miała więcej szczęścia – odeszła z kwitkiem pod nazwą Harry Potter jedynie osiem razy. Najbardziej irytuje mnie to, że pan w wydawnictwie, które w końcu powieść wydało, nazywa siebie “odkrywcą Jane Rowling”. To, że ktoś zrobił to, co było jego obowiązkiem, to nie powód, by przypisywać sobie cechy, jakich się nie posiada. Jane Rowling odkryła siebie sama. I musiała mieć dużo determinacji, by zostało to dostrzeżone przez wydawców.

Polecam również serię “Gdzie publikować” :. Amazon :. Smashwords :. Feedbooks :. Scribd

Koledzy wypili przepisowe pięć biegów wódki czystej importowanej o smaku prezerwatywowej truskawki i wsiedli do samochodu.

Chlebota prowadził jak Łowczyc. Na dwudziestym siódmym kilometrze stracił panowanie nad kierownicą. Samochód wpadł w poślizg i przejechał na drugi pas.

– Spokojnie! Mam immunitet! – krzyknął Chlebota pewnym głosem, próbując zapanować nad samochodem.

Zanim to mu się udało, jadący z naprzeciwka autobus z więźniami obozu pracy w Szydłówku, by uniknąć zderzenia, zjechał na pobocze, uderzając w pomnik przyrody Bolesław Prosty. Spotkanie z drzewem było na tyle silne, że autobus eksplodował. W powietrzu zaczęły fruwać różne szczątki.

Koledzy posła przyglądali się temu z podziwem i niedowierzaniem. Spojrzał też i Chlebota, co spowodowało, że znowu stracił panowanie nad samochodem i zmusił czerwonego funkwagena do wjechania na stojącą na poboczu wyzywająco ubraną panią sprzedającą jagody.

Była dwudziesta trzecia minuta zakładu i prawie na pewno było też wiadomo, że Chlebota go przegrał. Ze zdenerwowania wjechał na jadącego z naprzeciwka motocyklistę. Cały przód był zgnieciony i przestała działać elektryka w samochodzie, bo radiowideoodtwarzacz wyłączył się podczas emisji filmu Dziewczęta z Zagłębia Rurki.

– Kurrrrrr!… – krzyknął poirytowany poseł.

– Ale immunitet masz?

– Mam. Starczy dla was wszystkich, ha, ha, ha! – śmiał się poseł stylem opozycyjnym.

W tym czasie na przednią szybę spadła kromka chleba z masłem, którą w momencie zderzenia z Bolesławem Prostym jadł więzień nr 4781. Kromka uruchomiła automatyczny mechanizm wycieraczek, co spowodowało małe spięcie elektryczne.

Samochód posła Chleboty wyleciał w powietrze.

– Ale immunitet masz? – zawołała głowa któregoś kolegi do jednorękiego korpusu posła ziemi szczęśliwickiej.

– Mam! Starczy dla nas wszystkich… raz, dwa, trzy, cztery… trzydziestu sześciu – rzucił trochę mniej pewnie, w tej chwili już pozbawiony ręki, korpus posła Chleboty.

Maj 2006

Zapraszam do przeczytania serii artykułów, w których będę zachęcał do samodzielnego publikowania książek. Bardzo możliwe, że cykl powstał zbyt wcześnie i że wcale nie będzie zapotrzebowania na wiedzę, którą chcę się podzielić. Uznałem jednak, że to, co teraz może być potraktowane jak zwykła anarchia, za parę miesięcy będzie uznane za wartościowy materiał. Z drugiej strony ruch indie właśnie teraz przeżywa swój rozkwit, więc nie ma powodu czekać.

Najpierw o tym, dla kogo ten cykl nie został napisany (tak, jest to celowa demitologizacja postaci pisarza):

:. Jeśli twoim marzeniem jest być pisarzem spoczynkowym w powyciąganym szarym swetrze i gierkowskich denkach, któremu przeznaczone jest wylądować za młodu w więzieniu, szpitalu psychiatrycznym albo na cmentarzu, możesz przestać czytać już teraz.

:. Jeśli wydaje ci się, że jako pisarz masz komfort, by skupić się tylko i wyłącznie na pisaniu, i że możesz być ponad całą tą maskaradą związaną z wydaniem książki i jej promowaniem – możesz przestać czytać w tej chwili.

:. Jeśli nie masz absolutnie żadnych wątpliwości, że twoje dzieła są epokowe, noblowskie lub po prostu genialne i że prędzej czy późnej wydawcy będą w grupkach meldować się u drzwi twojego mieszkania urządzonego w stylu “pisarz po przejściach” – możesz przestać czytać.

:. Jeżeli uważasz, że samodzielne wydawanie książek to obciach i zwykłe odzieranie postaci pisarza z magii materializowanej dymem papierosowym i okresami niemocy twórczej – daj sobie spokój i zajmij się kolejną wysyłką konspektu twojej trzeciej powieści do tych samych wydawnictw co poprzednio (pytanie tylko, gdzie tu magia).

Jeśli jeszcze czytasz, witam cię serdecznie. Masz zamiar zrealizować swojego marzenie o książce i nie boisz się zrobić tego od nowa? Ten cykl powinien ci się przydać. W pięciu kolejnych częściach opiszę:

:. Dlaczego poszukiwanie wydawców jest błędem
:. Jakie cechy ma pisarz niezależny
:. Dlaczego warto nim zostać
:. Jak rozpocząć, czyli lista porad
:. Test “Czy jestem indie?”

Kolejne artykuły będę publikował co niedzielę. Pierwszy już za chwilę. Korzystajcie, póki czas. W najbliższym czasie nie planuję kolejnych wpisów poradnikowych dla pisarzy. Chcę skupić się na promowaniu wydanych niedawno w Amazonie książek, a także tworzeniu #1picstory.

Polecam również serię “Gdzie publikować” :. Amazon :. Smashwords :. Feedbooks :. Scribd

Wszyscy zadają sobie pytanie, czy iPad będzie hitem, jak przepowiedzieli znawcy tematu pracujący w Apple, czy fiaskiem, jak przepowiedzieli znawcy tematu w Apple nie pracujący. Ja uważam, że przynajmniej jeżeli chodzi o książki, iPad doskonale da sobie radę. Powody poniżej.

Aplikacje z AppStore

Gdyby iPad został wprowadzony na rynek w tej chwili, byłby urządzeniem zapewniającym dostęp do największych zasobów książkowych. Chodzi nie tylko o liczbę książek, ale również o liczbę źródeł, z których można je ściągać/kupować.

Wcale nie byłby do tego potrzebny tak często i gęsto opisywany teraz przez analityków system iBooks (program) / iBookstore (księgarnia). Wystarczyłyby dostępne obecnie w AppStore aplikacje do czytania książek.

Uwaga: nie biorę pod uwagę pojedynczych książek wydanych w formie aplikacji. Są ich tysiące, jeśli nie dziesiątki tysięcy.

Spośród kilkunastu darmowych programów już teraz wartych przetestowania, wymienię trzy:
:. Stanza (link do AppStore) – 100 tysięcy książek, katalogi m.in. Project Gutenberg, Feedbooks, Smashwords, Fictionwise, O’Reilly Media, Munseys
:. Kindle for iPhone (link do AppStore) – książki z Kindle Store – prawie 300 tysięcy tytułów dostępnych w Polsce. Dodam, że od niedawna Amazon umożliwia publikowanie książek  self-publisherom spoza Stanów – również w innych niż angielski językach. Wkrótce na liście powinien pojawić się język polski
:. B&N Ereader (link do AppStore) – książki z Barnes&Noble, co prawda do kupienia jedynie w Stanach, ale darmowe fragmenty można ściągać do woli.

Jeśli nic się nie zmieni, iPad będzie jedynym urządzeniem przenośnym, zapewniającym dostęp do kilku e-księgarni. A wystarczy, że pojawi się w AppStore program, który czyta pliki zabezpieczone przez Adobe (warto sprawdzać nowe wersje Txtr) i lista księgarni wzrośnie w ciągu geometrycznym.

Oczywiście wszystko jest w rękach Apple. Jak bardzo będzie chciał ograniczyć obecność konkurencji iBooks w swoim sklepie z programami? Czy będzie chciał się ich pozbyć? Jest to teoretycznie możliwe, pamiętajmy, że zawsze można zarzucić niewygodnej aplikacji duplikowanie funkcji programów “bazowych” – a takim będzie przecież iBooks. A może Apple wprowadzi nowy wymóg techniczny lub prawny, który będzie nie do pokonania przez konkurentów? Możliwości jest sporo i ze wszystkimi trzeba się liczyć. Ruchy w tym kierunku niestety już się rozpoczęły. W nowej wersji Stanzy (2.1) usunięto możliwość przegrywania książek przez USB.

Mam nadzieję, że sprawy potoczą się w przeciwnym kierunku. Liczę na to, że Apple pozwoli książce rozkwitnąć, również za sprawą aplikacji firm trzecich. Całkowicie wystarczy zarezerwowanie dla  iBooks zestawu funkcji posiadanych przez programy applowskie, a nie posiadanych przez całą resztę z AppStore.

W zależności od tego, co zrobi S.Jobs & Co. ten punkt programu należy dodać do 4 lub odjąć od 5 (taka retoryczna figura iPadowa).

Przeglądarka

Wokół iPada powstanie cały ekosystem nowych aplikacji, to pewne. W części dotyczącej książek, nawet jeśli się nie da wprowadzić do AppStore (lub trzeba się będzie stamtąd wyprowadzić), zawsze można postarać się o wyglądającą jak aplikacja stronę internetową, a więc obsługiwaną przez przeglądarkę. Tutaj możliwości powinny być znacznie większe, nie wspominając o wygodnym sposobie płacenia bez wychodzenia ze sklepu.

Dobrym przykładem jest strona katalogu z darmowymi e-bookami Manybooks.net. Wystarczy na nią wejść przez Safari i kliknąć w ikonę “iPhone view”.

Oczywiście od razu pojawia się pytanie: jak (i czy w ogóle) optymalizować wygląd pod ekran tableta? Pewnie wielu głowi się już nad odpowiedzią. Tak naprawdę nie wiadomo, w jakim trybie powinna być wyświetlana na nim treść: mobilnym, standardowym, czy optymalizowanym?

Ale najważniejsze jest przed nami: już za parę miesięcy poznamy Google Editions, czyli e-księgarnię spod znaku Google. Będziemy do niej mieć dostęp z jakiejkolwiek przeglądarki internetowej, a więc także iPadowej.

Muszę przyznać, że subkonto Google z kupionymi w Editions książkami, dostępnymi z każdego urządzenia, bardzo mi odpowiada. Pytanie, jak daleko Google postara się optymalizować wygląd księgarni i półki z książkami do urządzeń typu tablet. Podejrzewam, że daleko, skoro tablet Google już w drodze.

I na koniec dygresja: bardzo możliwe, że za parę miesięcy posiadanie urządzenia nie gwarantującego dostępu do GE będzie dużym minusem.

Łatwy dostęp do książek

Obojętnie w jakiej konfiguracji, iPad będzie zapewniał bardzo szeroki dostęp do księgozbiorów. Czy to za pomocą aplikacji z AppStore, czy to przez przeglądarkę – będzie można kupować książki z różnych źródeł. Wi-fi będzie w iPadzie standardem, a już narzekamy, że bez 3G się nie obejdzie, a przecież trzeba będzie dopłacić ponad 100 dolarów.

Z drugiej strony większość czytników nawet wi-fi nie posiada. Co więcej, żeby otworzyć na czytniku książkę spoza sklepu (na przykład darmowe pozycje z Project Gutenberg), trzeba nieźle się natrudzić. Co z tego, że Nook ma dostęp do miliona książek z Google Books, skoro w ofercie B&N znajduje się ich kilkadziesiąt? Trzeba będzie nauczyć się przegrywać, wgrywać, kopiować, itd.

W iPadzie tego nie będzie. Do obsługi każdego sklepu będzie służyła inna aplikacja – ot, cała historia.

Oczywiście kompletowanie książek w jednej formie (jednej aplikacji) będzie niemożliwe. Z mojego doświadczenia: nie jest to żadnym utrudnieniem. Mam ponad sto książek w Stanzie, i po kilkanaście w Kindle, Kobo i Wattpad. Nie czuję bólu egzystencjalnego związanego z tym, że książki są porozrzucane w różnych miejscach. To tak jak w domu, półka tu, półka tam, a większość w regale z książkami (tak, mam regał z książkami).

Łączność ze światem

Poprzedni punkt to check-in. Teraz trochę o check-out.

Być może się mylę, ale czytanie książek ewoluuje od czynności obliczonej na całkowite odizolowanie do czynności, w czasie której możliwość natychmiastowego kontaktu staje się bardzo ważna.

Mówię o sprawdzaniu poczty i nowych komentarzy na blogu. Mówię o parominutowych skokach na Twittera, Facebooka, Blipa. Takie krótkie przerwy pozwalają wrócić do lektury uspokojonym (“nic nie dzieje się beze mnie”). Dlaczego miałbym używać do tego drugiego urządzenia, jak mogę taki przeskok wykonać za pomocą zmiany aplikacji? iPhone to ma. iPad będzie to miał.

Mówię też o możliwości dzielenia się treścią książki w każdej chwili, a nie wtedy, gdy będzie to możliwe. Wysyłanie cytatu na Twittera jest możliwe w Stanzie. Wysyłanie sygnału “czytam książkę” jest możliwe w Wattpad.

Czasy social media wywołują w nas potrzebę ciągłego uaktualniania swojego statusu. Ciągłego i możliwie najszybszego. Urządzenie, które to gwarantuje ma według mnie dużą przewagę nad jakimkolwiek czytnikiem.

Przyjemność czytania

Specjalnie użyłem słowa “przyjemność” a nie “komfort”. Komfort czytania to fraza nierozerwalnie związana z e-papierem. Nie męczy oczu. Pewnie, bardzo bym chciał mieć e-papier, a najlepiej kolorowy i żeby nie odświeżał się tak długo jak mój blog w czasach, gdy wpakowałem w niego setkę pluginów. Problem w tym, że taki e-papier jeszcze nie powstał.

Zamiast szarego, można powiedzieć dietetycznego komfortu, pozostaje konsumować życie w pełni, w kolorze (niech zgadnę, konsumpcja mało komu kojarzy się ze zdrowym stylem życia). Niech więc iPod jarzy, ja się nie boję o oczy. Nie oglądam na tyle długo telewizji i nie gram na tyle namiętnie w gry, żeby potem mówić, że absolutnie nie ma mowy, żebym wziął do ręki książkę w LCD.

Konsumpcja w pełni. To można o iPadzie powiedzieć już teraz. Te parę slajdów w czasie prezentacji Apple pokazuje, jak wiele jeszcze można zrobić, by czytanie na ekranie było przyjemne.

Żeby było ciekawiej, iBooks wcale nie tworzy jakiegoś nowego standardu w przybliżaniu przyjemności czytania e-booka do przyjemności czytania książki papierowej. Wśród aplikacji jest np. Eucalyptus, który ma wszystko to, co Jobs pokazał o iBooks – półkę z książkami, fakturę papieru, przewracanie stron, piękną szeryfową (i czytelną) czcionkę.

Bardzo możliwe, że przy całej swojej prostocie i widowiskowości działania iPad wywoła przychylność radykalnych przeciwników książki elektronicznej. Zobaczą w nim cechy, których nie widzieli w Kindle (bo się nie dało), albo uważali za dziwaczne w iPhonie (jak można na takim małym ekranie). A teraz jest we właściwej wielkości i tak nieprzyzwoicie łatwo.

Zdaję sobie sprawę z zaślepienia wynikającego z faktu, że w czytniku chciałbym zobaczyć przynajmniej takie funkcje, jakie są w urządzeniu, które w zamierzeniu twórców wcale do czytania służyć nie miało (iPhone). Stety albo i nie, ale te cechy w największym nagromadzeniu odnajduję w iPadzie. Jestem #ipadready – co wcale nie znaczy, że go kupię. Jest za drogi, jak na urządzenie dublujące w skali 4:1 to, co mogę wyciągnąć z iPhone’a.

A co Wy myślicie? iPad ma szansę? Sprawdzi się jako czytnik? Zapraszam do podzielenia się własnymi opiniami.

Tak się składa, że iPad zdążył już wywołać wojnę na szczycie. I to tę najmniej spodziewaną, bo dotyczącą tematu, który Steve Jobs omijał z daleka od czasu, gdy wypowiedział legendarne “ludzie przestają czytać”.

Macmillan, wielkie amerykańskie wydawnictwo, jedno z “listy 5″ (czyli tych, które nawiązały współpracę z Apple), w dzień po prezentacji Jobsa, zażądało od Amazona zmiany warunków umowy – na te podobne do oferowanych przez Apple. W odpowiedzi amerykański gigant w jednej chwili wycofał książki wydawnictwa z oferty.

Podział zysków ze sprzedaży w iBookstore (księgarnia Apple) zakłada 70% dla wydawcy. Ma być też inna niż w Amazonie struktura cen, bez narzuconego górnego poziomu 9,99USD. Nie jest to wielka rewolucja. Sam Amazon od połowy roku wprowadzi możliwość wyboru warunków współpracy. Jedna z opcji zakładać będzie podział 70/30. Z kolei startujący w najbliższych miesiącach Google Editions ma oferować wydawcom 63% zysków i całkowity wpływ na wysokość ceny.

Po bliższym przyjrzeniu iBooks/iBookstore wypada blado w porównaniu z Amazonem lub Google Editions. Ładny interfejs aplikacji (półki z książkami podobne do znajdującego się w AppStore programu Classics) nie wystarczy. Oferta ograniczona do kilku amerykańskich wydawnictw, sprzedaż w momencie premiery jedynie na terytorium USA i model zamknięty na podobieństwo Amazona nie zachęcają czytelników. Standardem będzie format ePub (o jak dobrze), ale zabezpieczany po swojemu czyli za pomocą systemu FairPlay (o jak niedobrze).

Skąd więc to całe zamieszanie? Dlaczego iBookstore, a nie któryś z innych powstających systemów sprzedaży (chociażby Skiff)? Wydawcy wiedzą więcej niż czytelnicy. Nie wiedzą wszystkiego, ale wystarczająco dużo, żeby uznać iBookstore za przeciwwagę dla Amazona. Być może dowiedzieli się, że jeśli chcą, by ich książki były czytane na iPadzie, muszą je umieścić w iBookstore, bo inne aplikacje zostaną usunięte. Być może znają takie szczegóły ekspansji e-księgarskiego ekosystemu Apple, które pozwalają im zlekceważyć wszystkie krytyczne uwagi pod adresem iPada. Przecież sam fakt, że Steve Jobs zwrócił się w kierunku książek nie wystarczy. Podobnie jak nie wystarczy sukces iTunes.

Biorąc pod uwagę poruszenie wśród wydawnictw w Stanach oraz reakcję Amazona (zgodził się na warunki Macmillana) można sądzić, że książkowa aplikacja iPada to coś znacznie poważniejszego, niż komukolwiek mogłoby się wydawać.

Dygresja: jeżeli chodzi o książki, to dla mnie iPad jest w 10% tak dobry jak iBooks, a w 90% tak dobry jak aplikacje z AppStore do ich ściągania i czytania. Dlatego nie chciałbym, żeby rozwój tego pierwszego odbywał się kosztem tych drugich.

PS. Wczoraj pojawiła się nowa wersja Stanzy – 2.1. W opisie czytamy: Removed the ability to share books via USB as required by Apple. Oby to nie był zły znak.

:. możliwość czytania plików w formatach ePub, mobi, eReader, pdf, doc, html
:. dostęp do księgarni Amazona, Barnes&Noble, Fictionwise, O-Reilly, Munseys, Smashwords i wielu innych
:. dostęp do darmowych księgozbiorów Project Gutenberg, Feedbooks i Google Books
:. łączność wi-fi oraz 3G
:. przeglądarka internetowa
:. kolorowy ekran
:. co najważniejsze – dostęp do ponad 160 tysięcy innych aplikacji, które sprawiają, że jest urządzeniem dużo wszechstronniejszym niż inne czytniki.

Urządzenie, o którym dzisiaj piszę zostało wyprodukowane przez Apple i jest to… iPhone.

Od paru tygodni chciałem o tym napisać, wybrałem sobie akurat dzień premiery iPada. Wszyscy właśnie piszą teksty o tablecie i o jego potencjalnym wpływie na rynek e-książki. Najczęściej pojawiają się słowa game changer. Dla mnie game changerem jest iPhone. W Polsce jest ponad 400 tysięcy tych urządzeń. Zamiana każdego z nich w pełnoprawny czytnik nic nie kosztuje, wystarczy ściągnąć jedną z darmowych aplikacji. Na podstawie liczby pobrań mojej książki (3300 razy), można powiedzieć, że przynajmniej 3 tysiące iPhonów w Polsce wykorzystywanych jest jako czytniki. Nie pomylę się chyba jak powiem, że najpopularniejszy czytnik e-książek w Polsce nie ma nic wspólnego ani z Amazonem ani z Kolporterem.

O cenie nie wspominam, bo jeden powie, że to najtańszy czytnik w Polsce i będzie miał rację, a drugi, że najdroższy – i też będzie miał rację. Oczywiście wszyscy narzekają na jakość ekranu. Dla większości jest to wymówka, bo umówmy się, że ci, którzy najgłośniej na ekran narzekają, nie siadają i nie czytają Dukaja za jednym zamachem. Komuś, kto chce przeczytać pod wieczór jeden rozdział, albo wykorzystać chwilę w kolejce do lekarza, iPhone w zupełności wystarczy.

A teraz powody, dla których iPhone jest najlepszy:

Aplikacje do czytania

Na początek pytanie: który e-czytnik zapewnia dostęp do konkurencyjnych formatów i w dodatku zabezpieczonych, jakimi są ePub i mobi? A iPhone daje. W przeciwieństwie do urządzeń dedykowanych czytaniu (mamy system operacyjny i koniec, nic poza tym), iPhone jest tak dobry jak aplikacja, którą sobie wybierzemy.

Programów jest kilkanaście. Najpopularniejsza jest Stanza (opis wersji 2.0 tutaj). W wewnętrznym katalogu jest ponad 100 tysięcy książek, w tym darmowe z Project Gutenberg i Feedbooks. Jest Kindle, dzięki któremu można wybierać spośród prawie 300 tysięcy e-książek z Amazona. Jest aplikacja obsługująca Barnes&Noble. Można powiedzieć, że mamy połączenie Kindle z Nookiem i dowolnie wybraną kombinacją kilku innych czytników. Z innych programów warte polecenia są Wattpad, Kobo, eReader i BookShelf.

Co ważne, niedługo w AppStore pojawi się nowa wersja programu Txtr, która będzie w stanie czytać książki z zabezpieczeniem Adobe. A to oznacza, że w zasięgu iPhona znajdą się publikacje z każdej polskiej e-księgarni, która używa Adobe Content Server (na pewno Virtualo).

Przeglądarka internetowa

Pierwszą rzeczą, która zniechęciła mnie do e-czytników był brak przeglądarki (nie mówię o tej ułomnej wersji na Kindle). Czytam bardzo dużo, jeśli nie najwięcej, w Google Readerze. Czytnik RSS-ów to w moim przypadku jazda obowiązkowa. W AppStore jest kilka bardzo dobrych programów. Ja używam, i gorąco polecam MobileRSS.

Ale jest też jeszcze jedna zaleta przeglądarki. Wiele serwisów książkowych jest już optymalizowanych na urządzenia mobilne. Oczywiście najważniejszy jest Google Books. Za parę miesięcy Google wprowadzi e-księgarnię pod nazwą Editions. Dostęp – z każdej przeglądarki. Znając googlowego bzika na punkcie mobilności, kupowanie i czytanie książek z GE nie powinno być problemem.

Wygoda

Chodzi o wi-fi i o 3G. Amazon chwali się, że ściągnięcie książki trwa 60 sekund. Pobranie książki z eClicto zajmuje 10 minut i trzeba do tego wykorzystać kabel. Pobranie książki na Stanzę – 10 sekund i to bez żadnych ceregieli.

Cała reszta

W przypadku większości e-czytników cała reszta to czarno-białe obrazki i możliwość słuchania muzyki. Cała reszta u iPhone’a to 160 tysięcy aplikacji.

Jeśli kupiłbym jeden z dostępnych na rynku eReaderów, musiałbym zrezygnować z wielu funkcji, którymi rozpieścił mnie iPhone. Skłaniam się ku temu, żeby kupić urządzenie, które będzie miało przynajmniej tak dużo zalet jak obecne. I to urządzenie będzie dostępne za 60 dni.

Wczoraj, w czasie konferencji Digital Book World swoją prezentację miała Amanda Edwards, przedstawicielka Google Editions. Artykuł podsumowujący konferencję napiszę za parę dni, ale nowe przedsięwzięcie Google zasługuje na szczególną uwagę i oddzielny wpis.

Dla (jeszcze) niewtajemniczonych – Google Editions ma być platformą sprzedaży książek elektronicznych, która ma ruszyć w pierwszej połowie tego roku. W zapowiedziach z października dowiedzieliśmy się, że system ma być radykalnie otwarty, a gigant, można już w tej chwili powiedzieć książkowy, miał plan nawiązać współpracę z możliwie największą liczbą wydawców oraz dystrybutorów treści. Na początek w “e-googlarni” miało znaleźć się około 500 tysięcy książek. Zakładamy podział zysków: 63% dla wydawcy, reszta dla Google. Inne e-księgarnie będą miały możliwość włączenia książek z GE do swojej oferty. Wtedy zyski będą rozkładały się następująco: 55% dla sprzedawcy, 45% dla wydawcy, minimalna prowizja dla Google.

Zapowiedzi te, oraz świadomość rozmachu, z jakim system zostanie wprowadzony zmusiła konkurencję do działania. Stojący całkowicie po drugiej stronie Amazon (system radykalnie zamknięty), wprowadza nowe zasady podziału zysków (w skrócie: jest również opcja 70% dla wydawcy), wprowadza się na rynki zagraniczne oraz rezygnuje z obowiązkowego DRM-u. Mocno promuje również sprzedaż partnerską. Sam jako pisarz publikujący książki w Amazonie, uczestniczę również w programie partnerskim (patrz zakładka Store na tym blogu). Z kolei Barnes&Noble oraz Sony przechodzą na zabezpieczenia Adobe, co w efekcie będzie pozwalać na wymienność książek między użytkownikami każdej e-księgarni z tym zabezpieczeniem.

Czy Google Editions ma do zaproponowania coś więcej? Oczywiście, że tak. Przede wszystkim zrewolucjonizuje myślenie o tym gdzie można czytać kupione książki. W jednym zdaniu: koniec przywiązania książki do księgarni i do urządzenia.

Amanda Edwards powiedziała jedną ważną rzecz:

We’d like to make it so that books can be bought anywhere and read anywhere.

Oznacza to ni mniej ni więcej tylko to, że książka kupiona w Google będzie mogła być czytana na każdym urządzeniu wyposażonym w przeglądarkę internetową. Półka z książkami będzie dostępna w chmurze, podobnie jak inne usługi, z naszego konta Google. Ale uwaga, wcale nie oznacza to, że książki trzeba będzie czytać on-line. Niedawno wprowadzono możliwość zapisywania plików z Google Docs na dysku – podobnie będzie z książkami. Wtedy będzie można je ściągnąć na komórkę lub np. czytnik nie mający dostępu do internetu.

Można się spodziewać, że e-booki z Google będą sprzedawane w formacie ePub. Można się również spodziewać szeregu funkcjonalności z Google Books. Liczę na to, że książki wprowadzone do Google Books będzie można zacząć sprzedawać za pomocą Editions. Wszystkie pozycje mojego wydawnictwa już tam są i nie będę miał nic przeciwko kolejnej, bardzo wygodnej możliwości ich sprzedaży. Można się spodziewać reklam. Podejrzewam, że kolejne e-księgarnie zaczną jedna po drugiej oferować książki z GE, a wtedy konkurencja będzie musiała jednym kliknięciem przełączyć się na otwartość.

W ciekawych czasach żyjemy. Sytuacja zmienia się z miesiąca na miesiąc. Ale wszystko idzie w bardzo dobrym kierunku. Ciekaw jestem, co dzisiaj światu pokaże Steve Jobs i czy jego tablet faktycznie będzie pomyślany jako idealne urządzenie do czytania książek.

Więcej informacji o Google Editions można znaleźć w artykule Craiga Morgana Teichera w eBookNewser, a także w artykule z PC World. Zapraszam również do śledzenia prezentacji w kolejnym dniu Digital Book World. Lista tagów na Twitterze znajduje się tutaj. Prezentacja na żywo tutaj (od 15.00)

Obecnie w Polsce zrobiło się gorąco wokół urządzeń dedykowanych czytaniu książek (sam mocno zaangażowałem się w poszukiwanie optymalnego dla mnie urządzenia). Głównie jest to zasługa duetu eClicto/Kindle. Pojawił się również Onyx Boox 60, na świecie cięgi zbiera Nook. Każde z tych urządzeń to poważny wydatek.

Dlatego może warto, aby użytkownicy iPhone’a zanim zdecydują się na kupienie urządzenia dedykowanego czytaniu, pomyśleli o tym, że w tę samą funkcję mogą wyposażyć swoje ukochane urządzenie – i to za pomocą jednego darmowego pobrania z AppStore. Z argumentem, że na tak małym ekranie nie da się nic przeczytać oczywiście się nie zgadzam. Jak można używać sobie w symulatorach lotu, przeglądać Internet, filmy oglądać, a nawet muzę robić (jak w moim przypadku) – to i czytać można, zwłaszcza, że wszystkie służące do tego aplikacje dają możliwość powiększania czcionki do wielkości nagłówkowej.

Przegląd funkcji

Stanza jest najbardziej rozbudowaną aplikacją do czytania książek dostępną na iPhone’a i iPoda Touch. Lista zalet jest długa, a w kolejnych aktualizacjach pojawiały się nowe, przydatne funkcje.

:. Katalog książek – wbudowany katalog zawiera ponad 100 tysięcy tytułów zarówno płatnych jaki darmowych. Więcej informacji na ten temat w dalszej części artykułu.

:. Zarządzanie biblioteką – książki można sortować według tytułu i autora. Istnieje możliwość tworzenia kolekcji. Nowością wersji 2.0 jest ikona z zaznaczeniem, jaka część książki została przeczytana. Oczywiście pokazane są okładki książek. W widoku poziomym przewijanie tytułów bardzo przypomina nawigację z iTunes. Dostęp do ostatniej czytanej książki jest bardzo łatwy – z poziomu menu głównego (zakładka Now Reading).

:. Czytanie – opcji jest bardzo dużo: dostęp do spisu treści; słownik; edycja informacji o książce; podgląd stopnia zaawansowania czytania książki; tryb nocny (białe litery, czarne tło); przeszukiwanie treści książki; widok pionowy i poziomy z opcją zablokowania rotacji ekranu; możliwość zmiany wielkości czcionki i jej kroju; możliwość wyboru motywu tła; możliwość dzielenia się zaznaczonym fragmentem tekstu (Facebook, Twitter, mail); notatki; zakładki.

:. Formaty – ePub i eReader.

Jak ściągać książki

Są trzy sposoby:

:. Bezpośrednio z katalogu wewnątrz aplikacji – znajduje się on w zakładce Get Books/Catalog. Wśród e-księgarni są Fictionwise, O’Reilly, BooksOnBoard i Smashwords. Darmowe źródła obejmują Feedbooks, Project Gutenberg oraz darmowe fragmenty/tytuły z m.in. Random House, Harlequin, Munseys i BookGlutton. W przypadku książek darmowych wystarczy kliknąć w książkę, pojawia się Book Info z ikoną Download. Pobranie następuje natychmiast i zajmuje kilka, kilkanaście sekund. Jeśli tytuł kupujemy, musimy niestety wyjść z aplikacji, dokonać zapłaty w przeglądarce, a pobranie książki kieruje nas z powrotem do Stanzy.

:. Wpisanie pełnego adresu pliku -  książki, które nie znajdują się w katalogu Stanzy można ściągać w prosty sposób. W zakładce Get Books przejdź do Downloads, kliknij w “+” i wpisz pełny adres pliku (z końcówką .epub lub .ereader). Przykład na jednym ze zdjęć.

:. Za pomocą Stanza Desktop – aplikacja, dostępna na komputery PC i Mac, oprócz tego, że jest dosyć toporna, ma dwie zalety: pozwala na wgrywanie książek do iPhone’a (trzeba mieć wi-fi), oraz pozwala na zamianę formatów na czytany przez iPhonową Stanzę ePub. Jeśli ktoś lubi się pobawić, może ściągnąć desktopową Stanzę stąd.

Polskie zasoby

Od zeszłego roku, gdy pisałem o Stanzie po raz pierwszy, sytuacja znacznie się poprawiła. Wtedy dostępnych było kilkanaście tytułów. Teraz jest ich kilkaset.

:. Bezkartek – lista ponad stu darmowych tytułów, głównie z domeny publicznej, znajduje się tutaj.

:. Feedbooks - rozwijana przeze mnie inicjatywa publikowania przez polskich pisarzy książek w tym serwisie po roku spowodowała, że polskich książek jest około 60, w tym darmowe fragmenty najnowszych publikacji Wydawnictwa Nowy Świat. Lista tytułów tutaj.

:. Wolne Lektury – serwis od jakiegoś czasu zapowiada udostępnienie 2700 polskich książek z domeny publicznej w formacie ePub. O krokach w tym kierunku świadczy np. fakt, że wśród darmowych książek w pakiecie powitalnym eClicto znalazły się właśnie pozycje z Wolnych Lektur. Uprzedzam, w księgarni eClicto książki, nawet darmowe są zabezpieczone, dlatego można je czytać jedynie na czytniku albo w menedżerze eClicto na komputerze. Przed chwilą sprawdziłem, czy w Wolnych Lekturach coś ruszyło z ePubem. Przejrzałem kilkadziesiąt książek, żadna nie jest dostępna w ePubie. Wyszukiwania po rodzaju pliku niestety nie ma. Nic to, trzeba – i warto – czekać.

Cena

Aplikacja darmowa.  Odnośnik do AppStore tutaj.

Amazon

Opis :. Do tej pory jedynym serwisem, przez który pisarz spoza USA mógł samodzielnie publikować i sprzedawać książki elektroniczne był Smashwords. Gigant, jakim jest Amazon zdawał się nie dbać o resztę świata, ale w chwili, gdy została wprowadzona międzynarodowa wersja Kindle, miałem przeczucie, że kolejnym krokiem będzie udostępnienie możliwości publikowania e-booków również autorom zagranicznym. Mogłoby to doprowadzić do rozwoju lokalnych rynków książki elektronicznej w oparciu o Kindle Store. Nie spodziewałem się jednak, że nastąpi to tak szybko.

Wszystko odbyło się w ciągu paru styczniowych dni. Najpierw pojawiła się (dla mnie rewelacyjna) wiadomość, że Amazon otwiera się na self-publisherów z zagranicy (notka prasowa tutaj). Pięć dni później kolejna informacja: amerykański gigant będzie oferował autorom większy udział w zyskach – 70% wartości cennikowej książki. Mimo, że z drugiej możliwości będzie można skorzystać od czerwca i to jedynie, gdy rezyduje się w USA, te dwie decyzje świadczą jednoznacznie o tym, że Amazon otwiera swój model biznesowy. Co więcej, a o tym mówiło się już rzadziej, autorzy publikujący poprzez Kindle Digital Text Platform, będą mogli wybrać, czy chcą książkę zabezpieczać DRM-em, czy też nie. Do tej pory wszystkie publikacje elektroniczne Amazona były “obłożone” zabezpieczeniem, które, taka ciekawostka, zostało niedawno rozpracowane przez hakerów.

Można powiedzieć, że Amazon przygotowuje się na wejście Google Editions oraz na premierę owianego legendą tabletu Apple, który według wielu analityków zatrzęsie książką elektroniczną tak mocno, że już nigdy nic nie będzie takie samo. Ja w tym widzę jedynie korzyści dla takich jak ja indies.

Książki – forma :. Cały cykl poświęcam książkom w formie elektronicznej, co więcej – w formatach nowej generacji, czyli dających możliwość czytania publikacji na urządzeniu przenośnym. W przypadku Amazona jest to mobi. Od paru dni w dwóch opcjach: zabezpieczony i niezabezpieczony.W drugim przypadku książki kupione w Amazonie można otworzyć na każdym urządzeniu i/lub za pomocą każdej aplikacji, która czyta tego rodzaju pliki. Dwie swoje książki, które opublikowałem w dwa dni po otwarciu Kindle DTP na autorów zagranicznych, są wolne od zabezpieczeń, dlatego można je otworzyć nie tylko na Kindle, ale np. na czytnikach Onyx Boox 60, Booken Cybook 3Gen, Hanlin V3 czy Cool-er Classic.

Oprócz czytników, książki z Amazona można czytać w specjalnej aplikacji na iPhone’a, a niezabezpieczone publikacje – za pomocą Mobipocket Reader  na innych smartfonach. Robi się z tego pokaźny rynek. Co więcej, od paru miesięcy przebąkuje się, że Amazon planuje rozszerzyć listę formatów o głównego konkurenta mobi, czyli ePub. Być może w tym celu Jeff Bezos kupił producenta Stanzy, firmę Lexcycle. Jeśli tak się stanie, Amazon ma szansę przetrwać atak konkurencyjnych platform, ale nie stanie się to bez wprowadzania kolejnych udogodnień dla wydawców i autorów.

Książki – publikowanie :. Na początku zaznaczam, że obecnie istnieją dwie możliwości publikowania w Amazonie. Pierwsza – za pomocą serwisu Smashwords, który podpisał umowy na dostarczanie książek nie tylko do Amazona, ale również do Barnes&Noble, Sony EBooks Store i Kobo. W praktyce jest to o wiele dłuższa droga i niestety ma się dużo mniejszą kontrolę. Moje książki ze Smashwords jeszcze się w Amazonie nie znalazły, a byłem jednym z pierwszych autorów, którzy znaleźli się w Premium Catalog.

Dlatego bez względu na to, czy zdecydujesz się na Smashwords, czy nie, publikowanie bezpośrednio w Amazonie jest w stu procentach uzasadnione. Jeśli chodzi o funkcjonowanie platformy dla wydawców, jest to najbardziej zaawansowane narzędzie jakie znam – a przy okazji dosyć proste w obsłudze.

Wystarczy założyć konto w Kindle Digital Text Platform. Można to również zrobić za pomocą konta “czytelniczego”. Proces publikowania książki odbywa się w czterech krokach:

1 :. Informacje o produkcie – oprócz opisu, podaje się tu również słowa kluczowe oraz dodaje książkę do odpowiedniej kategorii w zbiorach Kindle Store. Wśród języków nie ma jeszcze polskiego, ale wkrótce powinno się o zmienić. gdy wprowadzałem swoje książki, a było to 17 stycznia dostępnych było jedynie pięć języków. Teraz jest ich dwadzieścia.

2 :. Prawa autorskie – autor potwierdza, że jest właścicielem praw do książki. Na tym etapie wybieramy również, czy książka ma być dostępna na całym świecie, czy w określonych krajach.

3 :. Przesyłanie okładki oraz treści – teraz następuje załadowanie książki na serwery. Akceptowane formaty: doc, html i prc. Ja używałem swojego standardowo przygotowanego pliku w formacie rtf, który zamieniłem na html. Im mniej formatowania w pliku tym lepiej. Aby uniknąć niespodzianek polecam zamianę pliku wordowego na txt, a potem niewielkie formatowanie i zapisanie pliku w rtf. Osobiście używam jedynie wcięcia pierwszej linii oraz pogrubienie tytułów. Najlepiej na ekranie wypada czcionka Georgia. Na tym etapie można również zobaczyć symulację wyglądu książki na ekranie czytnika. Wprowadzania książki w formacie doc stanowczo odradzam, takie rzeczy się dzieją, że trudno nawet opisać.

4 :. Ustalenie ceny – autor podaje cenę książki. Przy obecnym sposobie wynagradzania autor otrzymuje około 30-40% ceny. Pamiętajmy, że cena dla odbiorcy spoza Stanów jest wyższa o kilka dolarów. Tak więc, gdybym swoją książkę kupował z terytorium USA, zapłaciłbym tyle, ile podałem jako autor, czyli 4,99 USD. Ale gdy kupuję z Polski, płacę już 8 USD.

Książka nie jest publikowana automatycznie, a przesłana zostaje do weryfikacji, która trwa od 48 do 72 godzin. W praktyce odbywa się to, jak w przypadku moich obu książek, w krótszym czasie.

Możliwości sprzedaży :. Amazon to samonapędzająca się machina. Recenzje, tagi, listy, grupy, itd. – wszystko to powoduje, że autorzy mają mocno rozbudowanie możliwości promocji swoich książek, i to praktycznie bez opuszczania stron Amazon.com. Nie rozgryzłem jeszcze jak można to efektywnie wykorzystać. Jedno wiem, książek otagowanych jako “absurdist fiction” jest aż 1700! Literatura jaką uprawiam jest niszą w Polsce, ale na pewno nie w Amazonie.

Pisarze, którzy wstydzą się promować swoje własne książki, na pewno nie czytają tego artykułu, więc mogę napisać jeszcze o jednym: warto otworzyć/zalogować się na konto partnerskie i zacząć zarabiać na sprzedawaniu nie tylko swoich książek. Możliwości jest mnóstwo. Można umieszczać na swoim blogu banery reklamowe lub widgety. Można przesyłać odnośniki do książek do serwisów społecznościowych. Można otworzyć sklep na swojej stronie. Ja już to zrobiłem i zajęło mi to 1o minut (sprawdź, jak wygląda). W każdym przypadku odnotowany zostaje fakt sprzedaży z danego odnośnika, a kwota ląduje na twoim koncie.

Podsumowanie :. Oprócz serwisów opisanych w poprzednich artykułach, opublikowałem książki również w Manybooks, Shortcovers, Goodreads i Wattpad. Opisywanie ich w teraz mija się z celem. Amazon jest dla mnie najlepszym miejscem dla self-publisherów. Muszę się spieszyć, żeby poznać wszystkie jego możliwości. Zanim do gry wkroczą Google Editions i Apple.

+ profesjonalny, rozbudowany i funkcjonalny panel zarządzania kontem
+ możliwość zarządzania kontem czytelniczym, partnerskim i autorskim z jednego logowania
+ dostęp do szeregu narzędzi promowania książek w Amazon.com
+ dostępność książki na całym świecie, na czytniki Kindle, aplikacje na smartfony oraz – w przypadku plików niezabezpieczonych – na każde urządzenia wspierające format mobi

- brak możliwości publikowania po polsku (niedługo się to zmieni)
- napiwek “międzynarodowy” – cena wyższa o 3 dolary za komfort kupowania w jednym miejscu i ściągania w 60 sekund  to za dużo. Tę samą książkę można opublikować w Smashwords i ściągnąć bez dodatkowych kosztów na całym świecie.

Formaty

Wprowadzanie: doc, html, prc
Ściąganie: mobi, txt

Teraz przyszedł czas na miniurządzenie niedopuszczające do pojawienia się agresji psychoruchowej. 
Urządzenie było bardzo proste. Ważyło około kilograma, było wielkości paczki mąki pszennej. Zakładało się je na nadgarstek prawej ręki. To ważne, by ręka była prawa, bo w przeciwnym razie wynalazek nie działał poprawnie lub, co gorsza, jego działanie było odwrotne. Należało codziennie uzupełniać minipojemniczki z substancjami pobudzającymi pozytywne procesy w organizmie doprowadzające do powrotu dobrego nastroju. Pojemniczki były trzy, a substancje były niedostępne na rynku i należało je sprowadzać drogą dyplomatyczną z USA. By urządzenie działało wystarczało włączyć funkcję stand-by. W tym trybie można było go używać nieprzerwanie przez 1,2 godziny. By naładować z powrotem baterie, potrzebny był jedynie zasilacz mieszczący się w niewielkiej walizeczce. Urządzenie, gdy było włączone, wydawało z siebie ciche mruczenie (według niektórych głośne burczenie) mające utrzymywać właściciela w dobrym nastroju.

Profesor Suwak nazwał swoje nowe dziecko miniantyagresorem.
Duże zainteresowanie produktem wykazywał koncern McPhilips, i to jeszcze na etapie prac projektowych. Firma częściowo sfinansowała nawet zakup podzespołów w swojej filii specjalizującej się produkcją komponentów do produktów zaawansowanych technologicznie. Zamówiła również prototyp urządzenia, które miało być uroczyście przedstawione do zatwierdzenia szefowi regionu Europa, Afryka i Izrael znanemu z tego, że bywał agresywny.
To miał być wielki dzień Suwaka. Środa. Trzecia środa miesiąca. W takich dniach jak ten, w końcu cyklu biopogodowego fi-alfa, najwięcej ludzi popełniało samobójstwa i dochodziło do największej liczby wypadków na różnym tle. I właśnie w taki dzień jak ta precyzyjnie wybrana środa (aż się zaczerwieniła z faktu tak wielkiego jej wyróżnienia) miniagresor powinien zrobić największe wrażenie. Suwak miał odbyć konferencję prasową informującą o rewelacyjnym wynalazku, a później parafować umowę z McPhilipsem o współpracy przy wprowadzaniu miniantyagresora na rynek masowy.
Konferencja prasowa odbyła się jak sobie profesor wymarzył. Na początku dziennikarze byli rozdrażnieni, ale później, widząc wspaniały nastrój Suwaka zaczęli zmieniać zdanie. Na koktajlu kilku dziennikarzy przetestowało urządzenie i wpadli w niekłamany entuzjazm. Jeden z nich postanowił napisać aż trzy artykuły (na cztery szpalty każdy), za skromną odpłatnością na pokrycie kosztów wycieczki zagranicznej syna brata stryjecznego.
Gorzej było ze spotkaniem w McPhilipsie. Biznesmeni byli rozdrażnieni i nic nie było w stanie poprawić im humoru.
– Dlaczego to jest takie duże? – powiedział jeden ważny pan.
– No właśnie, dlaczego to jest takie duże. A poza tym szef na region zmarł na atak serca, a nowy jest cichym introwertycznym flegmatykiem, więc nie doceni – dodał drugi ważny pan.
– No właśnie, nowy nie doceni, a jak pan przyniesie urządzenie, które mieści się na karcie sim, to wtedy porozmawiamy poważnie.
– No właśnie, porozmawiamy poważnie i życzymy sukcesów.
– Życzymy sukcesów i do widzenia, no właśnie.
Profesor nie wybuchnął gniewem tylko dlatego, że z trzech minipojemniczków do jego krwi dostała się dosyć duża ilość substancji sprowadzanych drogą dyplomatyczną z USA.
Przed wejściem do mieszkania Suwak wyłączył urządzenie, mimo że do wyczerpania baterii zostało siedem minut.
Żona przywitała go radośnie, ale zauważyła, że coś jest nie tak. Suwak zjadł obiad: stek nie był zbyt twardy, a kisielek zbyt rzadki. W łazience wisiał nowy ręcznik, a w mydelniczce leżało mydło. W koszyku na prasę gazety były poukładane datami – te najświeższe na górze.
Profesor był coraz bardziej podminowany. Pobiegł do szafy.
– Tu cię mam, cholero jedna! – krzyknął rozjuszony, wyciągając połączone w parę skarpetki nie od pary.
Rozpoczęła się awantura, jakiej w domu profesora nie było od czasu, gdy wrócił z prezentacji przenośnego zestawu gier planszowych do rozwiązywania problemów osobowościowych.
Nad ranem, gdy zmęczona i spłakana żona zasnęła zamknięta w łazience, profesor usiadł wyczerpany na sofie i powiedział do siebie:
– No, już lepiej.

Ekstrawertyk chce, by go słuchano. Introwertyk – by być wysłuchanym.

[introwertyk przyznający się]

PS. Takie mnie nastroje nachodzą, że muszą wrócić do Manifestu Introwertycznego.

Dosyć wolno formułuję wnioski (katastrofa 2.0), dlatego zamiast jednego krótkiego komentarza na YT, piszę to dopiero po paru dniach na blogu. Otóż doszedłem do wniosku, że wielu ludzi ta reklama śmieszy – z tym, że z dwóch różnych powodów.

Jedni śmieją się dlatego, że przecież nie jest możliwe, żeby Justin Timberlake przeczytał 100 książek, pewnie nie przeczytał od dawna żadnej. Pewnie nawet scenariusza reklamy nie przeczytał, tylko jego agenci. Przyłapaliśmy na tym sławnego faceta, młody, niedouczony, ha ha ha! To jest powód do śmiechu dla ludzi, którzy książki czytali, czytają i nie trzeba ich specjalnie przekonywać, że powinni jeszcze więcej.

Ale jest też druga grupa odbiorców. Oni się śmieją, podejrzewam, z tego, że Justin jest tak rozbrajająco szczery, bo już nie musi ukrywać, że nie czyta. Mówić “czytam książkę” w ten sposób, by od razu było wiadomo, że to żart. I to jest dopiero cool! Takich ludzi z syndromem Justina T. – którzy łapią się na tym, że (już) nie czytają, ale wcale nie mają z tym problemu, wręcz przeciwnie – będzie coraz więcej. Paradoksalnie to właśnie forma gadżetowa, a nie papierowa ma szansę na zatrzymanie ludzi przy czytaniu książek.

Fajnie, że ktoś próbuje do nich dotrzeć. Sony akurat robi to dla pieniędzy. Ma kontrakt z JT, to go ogrywa na różne sposoby, a że w czytnikach widzą przyszłość, to bardzo dobrze. Z tym, że sam czytnik też nic nie da, jeśli nie będzie dla nowego czytelnika odpowiedniej prozy.

Taką mam potrzebę, żeby coś z tym zrobić, zanim syndrom stanie się normą.

Człowiek buduje urządzenia po to, żeby potem i tak nie dało się z nich skorzystać.

[zwykły człowiek]

Kolejny z serii artykułów, które bardzo chciałbym przestać pisać, ale na razie się nie da. Otóż dzisiaj na Onecie opublikowano artykuł Żegnaj książko, witaj vooku. No nie, pomyślałem, kolejny sążnisty tekst redakcyjny mający okopać Polaków w oczekiwaniu na apokalipsę zwaną e-bookiem. Pomyliłem się. Artykuł został przetłumaczony  – z “The Washington Post” (tutaj można przeczytać oryginał) – a jego autorka Monica Hesse z dużą dozą obiektywizmu przygląda się nowym książkowym formatom, w tym ich wpływowi na sposób, w jaki czytamy książki.

Polskie tłumaczenie jest w miarę wierne, a jedyny ślad redakcyjnej ingerencji widać w tytule – z którego niestety wieje przeterminowanym horrorem na miarę “Wilczycy”. Tytuł oryginału As books go beyond printed page to multisensory experience, what about reading?. Z kolei w wynikach wyszukiwania na stronach WP tytuł jest krótki i zwięzły Video/books? Yes, the plot thickens (sprawdź tutaj). Przepraszam, gdzie tu jest bye, bye?

“Czy e-book zabije książkę”, “śmierć książki”, “żegnaj książko” – oto polski wkład w rozwój książki. Tego nie rozumiem. Z tym, że książka musi się zmienić nikt już chyba nie polemizuje. Papier staje się coraz większym obciążeniem, również dosłownie. I dla wydawców i dla czytelników. A to przez papier, jego zapach i szelest, cała ta jazda w zabobony. Czasem mam wrażenie, że słucham obrońców papieru, a nie książki. Gdyby bronili książki, pozwoliliby jej się rozwijać.

W prezentacji, którą miałem okazję przedstawić na pierwszym polskim Bookcampie, stwierdziłem, że nie rozumiem dlaczego książkę, której przecież ludzkość zawdzięcza swój rozwój, tak bardzo chcemy utrzymać w formie sprzed sześciuset lat. Nikt mnie nie obrzucił za to pomidorami. Może dlatego, że byli na spotkaniu ludzie z otwartymi głowami.

Takich otwartych głów brakuje w redakcjach wpływowych mediów, skoro jedyny wkład ogranicza się do sprowadzania nowych form książki do jednego mianownika, w którym e-book wiąże się z trupią czaszką. Niech ci, którzy wróżą apokalipsę, pomyślą już teraz o następnym pokoleniu, które jeśli nie stworzy mu się możliwości korzystania z treści książkowych w nowych sposób, może książkę odrzucić w całości – jako nieatrakcyjną formę świata przeszłości. Wzbogacanie treści o elementy zwiększające jest atrakcyjność, to przecież nic zdrożnego. Jeśli faktycznie by tak było, wszystkie książki dla dzieci powinny być drukowane w jednym kolorze, czcionką Times 12 pkt, bez jakichkolwiek ilustracji. Cała reszta odciąga uwagę od tekstu, nieprawda?

Jeżeli chodzi o drugi człon tytułu, to również mamy do czynienia ze spłyceniem. Wystarczyłoby trochę poszperać w internecie, żeby się dowiedzieć, że Vook może i najbardziej jest wypromowany (dzięki postaci wizjonera Brada Inmama), ale pewnie nie będzie zaczynem nowoczesnej imponującej możliwościami książki elektronicznej. Projektem można się było zachwycić na etapie zapowiedzi. Sam uległem wizji Inmana, o czym pisałem w tym artykule. Vook, jako książka z elementami wideo i funkcjami społecznościowymi, brzmiał bardzo obiecująco – zwłaszcza, że miał wystartować jako platforma otwarta. Każdy autor, podobnie jak w Kindle Store lub Smashwords, miałby możliwość samodzielnego publikowania książki. Niestety stało się inaczej. Inmam postanowił wydawać książki przy współudziale dużych wydawców i przy okazji wręczać zlecenia swojej drugiej firmie, która specjalizuje się w produkcji… trailerów książkowych. Nie ma się co dziwić, że vooków na razie nie jest dużo.

Nie mam najmniejszych wątpliwości, że otwarta platforma pozwalająca na publikację nowoczesnych interaktywnych, odbieranych wieloma zmysłami książek niebawem powstanie – i to ona, lub one spowodują wybuch zainteresowania książką. Feedbooks już daje możliwość publikowania treści tworzonych w Google Wave. Obiekty wideo już teraz można umieszczać w książce za pomocą Adobe InDesign, ale jest to wiedza niedostępna dla normalnych użytkowników. Pojedynczy web-developerzy eksperymentują z umieszczaniem klipów w plikach ePub. Musi nastąpić standaryzacja formatów i wtedy książka z funkcjami audio, wideo, zaznaczania i przesyłania fragmentów, ocenami, komentarzami będzie dostępna dla czytelników… i autorów.

Do opublikowania takiej książki już teraz się przygotowuję – mimo, że nie ma jeszcze odpowiedniej technologii. Na razie tworzę muzykę na iPhonie, piszę teksty bazujące na tagach z Twittera (hashtagstory), eksperymentuję z Google Translate (opcja tłumaczenia prędzej czy później też się pojawi), a ostatnio także tworzę (znowu w iPhonie) jednoobrazkowe mikrohistorie 1picstory. Wszystko po to, by opowiadania, które piszę (głównie flash-fiction) mogły być przecinane krótszymi formami urozmaicającymi treść.

Vookowi trzeba życzyć powodzenia, które będzie bardzo potrzebne, jeśli firma nie otworzy się na self-publisherów. Ja powodzenia życzę również każdemu następnemu podobnemu przedsięwzięciu. Nigdy książce nie powiem “żegnaj”, a witać ją mógłbym bez ustanku.

Dlaczego tak? Mam zamiar swoje przyszłe książki konstruować w ten sposób, żeby przecinać dłuższą formę (w moim przypadku dłuższą formą jest flash fiction) krótkimi wstawkami. Oczywiście do wzięcia są mikroformy z Twittera, czyli #hashtagstory oraz #vss, ale to dalej jest słowo. Już niedługo technologia będzie pozwalała również indie autorom na umieszczanie w książkach obrazków, plików video i audio, więc trzeba się jakoś do tego przygotować, a nie wszystko na ostatnią chwilę;-)

No i powstał wczoraj wieczorem, po spacerze ze śnieżkami pierwszy obrazek z serii, którą będę znaczył na Twitterze tagiem #1picstory. Rozszyfrowuję skrót: one picture story. Historyjka opowiedziana na jednym obrazku. Do pójścia w tę stronę zainspirowała mnie jedna z aplikacji w AppStore. Jest to Type Drawing (link do sklepu tutaj). Można w niej dosłownie malować słowami. Wpisuje się tekst, wybiera parametry (krój czcionki, jej wielkość i przezroczystość, a także tło). Możliwość używania zdjęć jako tła ostatecznie przekonała mnie, że #1picstory może mieć więcej odsłon niż jedną.

Zdjęcia robione iPhonem jakie są każdy wie. Do ich przerabiania używam RetroCamera (sprawdź). Aplikacja pozwala je podkręcić na starą modłę, co w przypadku tematyki (tak, technologia w naszym życiu) może fajnie iskrzyć. Opcji jest na tyle dużo, że będę miał zabawę na długo.

Nieśmiała premiera #1picstory miała miejsce wczoraj. Obrazek wrzuciłem na bloga z iPhonowego Wordpressa, i tak to się będzie odbywać: od początku do końca poza komputerem. Będę oczywiście wysyłał historyjki na Twittera – przez TwitPic sprzężony z moim literackim profilem @mobilefiction.

Nowy Rok to ta szczególna noc, w czasie której robimy wszystko, żeby nie zasnąć, w przeciwieństwie do pozostałych dni, kiedy robimy wszystko, żeby zasnąć.

[Jaś, który akurat dzisiaj cierpi na senność]

Wtedy, w piękny biało-rdzawy wigilijny wieczór, Przekośniak, parę dni wcześniej wyrzucony z portalu dla utopijnych fanatyków fobii ekstremalnych (www.ilovefobia.pl), wpadł na pewien pomysł.

Był to niezły pomysł, a następny SMS (“Wszystkiego a bryka niechcacy tylko szczerego baranek”) utwierdził go w przekonaniu, że był to pomysł życia. Sławek Przekośniak postanowił założyć ze swoim kolegą z Ilovefobia.pl Cześkiem Ciągiem, serwis internetowy, przez który można byłoby wysyłać życzenia na telefony komórkowe. Najważniejszą zaletą serwisu miało być to, że treść życzeń nie była z góry ustalona, nie wybierało się ich z listy, ale tworzone były z przypadkowych słów według wytycznych internauty przez specjalnie opracowany do tego program. Pozwoliłoby to na wysyłanie życzeń oryginalnych, a nikt przecież nie powiedział, że muszą być zrozumiałe.

Opracowaniem programu, który roboczo nazwali Janem z Dysku, zajął się Czesiek. Miał w tym doświadczenie – w portalu dla [wstaw_słowo]fobów opracował programik do układania okrzyków na demonstracje. Program, mimo że oferował sformułowania kompletnie pozbawione logiki, cieszył się dużą popularnością, a najbardziej trafione slogany uliczne można było oglądać w telewizji (“Precz tam szkoda precz”, “Do nimi wora won dziś dziś”).

Dwójka przyszłych ludzi sukcesu ostro zabrała się do pracy i portal życzeń SMS-owych www.najnajnaj.pl wystartował tuż przez świętami wielkanocnymi.

Jednym z pierwszych użytkowników i entuzjastów strony była Ramona Kęstowicz z popularnego girls-bandu Puszysteron. Nie chciało jej się pisać życzeń, więc weszła na najnajnaj.pl i wypełniła krótki formularz. W rubryce “Słowa, które mają pojawić się w treści” wpisała “jajo” oraz “wesoly”, a w rubryce “Liczba słów dodatkowych” – 3. W dwa dni później otrzymała szereg telefonów od znajomych, chwalących ją za niesamowicie kreatywne teksty życzeń. Było czym się pochwalić:

“Wesola kozy jajo czacha smrod”

“Jajo rogacizna wesolego klinem cudny”

“Amperomierze chlapnij wesolego oligocenska jajem”

“Nietrzymanie wesoly przede jaju postmodernizmu”

Wkrótce serwis został “najbardziej innowacyjnym dokonaniem internetowym roku” według czasopisma “Serwisy internetowe zaczynające się na N.” Średnia zrównoważona równolegle przekierowywana trójklikalność ekskluzywna strony szybko osiągnęła poziom 34,98 i rosła w imponującym tempie. Czesiek opracował specjalny mod do życzeń na Dzień Matki i był to strzał w dziesiątkę – tygodnik “Przepuść” umieścił życzenia “Mamo lewo choro bingo” w rubryce cytat tygodnia. Od tego dnia rozpoczęła się niekontrolowana popularność serwisu. Operatorzy komórkowi zaczęli odczuwać spadek przychodów z opłat za SMS-y, ale przezorny Sławek zaproponował im udział w zyskach – w zamian za doinwestowanie i przekazanie nowoczesnych technologii.

Czesiek opracował jeszcze dwa mody: imieninowy i urodzinowy, a potem skupił się, w poczuciu dobrze spełnionego obowiązku, na przeglądaniu stron z pełzającą golizną, co spowodowało, że Sławek jest dopiero na 67. miejscu najbogatszych Polaków. Tylko to, że wyrzucił Cześka zaraz potem (zresztą w dosyć makiaweliczny sposób – wysyłając SMS: “Ty praca tu nie spoko kapencjusz finito”) spowodowało, że doszedł aż na miejsce 67. Ale była to tylko i wyłącznie jego wyłączna i jedyna na wyłączność zasługa. I nawet żonie by nie podziękował, jakby dostał nagrodę “Inzapbizu” za stronę roku, na jaką wciąż liczył i za jaką cały czas lobbował.

By dać szansę szczęściu i zdobyć jeszcze większy rozgłos, Przekośniak wysłał, podając się za “Wielbicielkę”, SMS-y do redaktorów naczelnych opiniotwórczych gazet i znanych polityków; ludzi kultury, show-biznesu, nauki, zdrowego trybu odżywiania się, pielęgnowania roślin doniczkowych; nauczycieli tańca obronnego qualadora i tanga parawirtualnego; jednego znajomego filozofa i pani ze sklepu z drogimi paluszkami serowymi.

Jak się spodziewał, reakcja była spontaniczna, euforyczna i jednoznacznie przychylna. Z jednym wyjątkiem – polityk powiązany ze służbą domową szefa swojego koła parlamentarnego, o numerze telefonu komórkowego 0-609-3459812, znany z braku poczucia humoru, źle odebrał intencje autorki SMS, brzmiącego: “Zyczenia szpadel naj”. Sprawa trafiła na wokandę komisji spraw oraz komisji bezpieczeństwa.

Minęło dziesięć miesięcy. W swojej nowej rezydencji, na górze, (tu oznaczało to dziewiąte piętro) Przekośniak przymierzał nowy, przetykany tytanowo-kevlarową nitką niby-czarny garnitur samoukładający się. Miał odebrać wieczorem nagrodę konkursu “Przekobizu” za stronę roku (na “Inzapbiz” nie mógł się doczekać).

67. na liście najbogatszych Polaków podobał się sobie w lustrze. Przećwiczył uśmiech i krok, sprawdził, czy w kieszeni ma kartkę z tekstem przemówienia i wygładził niezrozumiałe wybrzuszenie na brzuchu. Z zadowoleniem wlał sobie do kieliszka resztki otwartego dwa tygodnie temu wina francuskiego i patrząc z uwielbieniem w swoje imponujące oblicze, powiedział:

- Zdrowie nietutejszy gardła poprzez dzwonu.

W tym czasie podjechały pod Przekośniakówkę czarne limuzyny Agencji Bezpieczeństwa.

Jest prawda liderów. Na szczęście jest też prawda serwerów.

[zagubiony miłośnik prawdy]

W bożonarodzeniowym numerze “Tygodnika Powszechnego” niepublikowana nigdy wcześniej i napisana specjalnie dla Czytelników “Tygodnika” przypowieść wigilijna Etgara Kereta.

Oznacza to, że Etgar Keret napisał przypowieść świąteczną specjalnie z myślą o czytelnikach wydawanego na papierze pisma katolickiego w Polsce – i dla nikogo innego. Gdy tłumaczyłem z angielskiego kartkę świąteczną Kereta, którą jako subskrybent otrzymałem mailem od “Electric Literature”, przyjąłem więc założenie, że chodzi o inny tekst, mimo, że pierwszy paragraf brzmiał łudząco podobnie. Uznałem w swojej łatwowierności, że katolickie pismo nie stosuje zabiegów marketingowych z pogranicza czegoś, co potocznie nazywane jest kłamstwem.

Na to, że może być inaczej zwrócił uwagę Maciej Gierszewski, autor bloga Hajfa. Po przeczytaniu mojego tłumaczenia kartki zamieścił komentarz, w którym stwierdził, że kartka od EL i kartka od TP to ten sam tekst. Wiedział co pisze – tekst z “Tygodnika” umieścił na blogu, ale na prośbę działu marketingu tego pisma musiał go usunąć.

Bardzo możliwe, że Keret (lub jego agent) wysyłał życzenia mailem do swoich najbliższych (lub co też możliwe – wszystkich kontaktów mailowych): przyjaciół, wydawców, tłumaczy, dziennikarzy. O tym, że kartka nie została napisana specjalnie dla “Tygodnika Powszechnego” świadczy kilka faktów:

:. Ważną częścią tekstu są odnośniki do Wikipedii. Taki sam tekst na papierze, pozbawiony kontekstu,  jest niepełny, ułomny. Trudno uwierzyć, żeby autor pisał taki tekst wiedząc, że odnośników w nim być nie może.

:. Na oficjalnej stronie Etgara Kereta jest informacja o dostępnych tłumaczeniach kartki świątecznej: angielskim oraz szwedzkim. Nie ma nic o polskim tłumaczeniu. Nie ma też żadnej informacji o tym, że kartka została napisana specjalnie dla pisma z Polski o nazwie “Tygodnik Powszechny”.

:. Gdyby życzenia były pisane dla czytelników konkretnego tytułu z Polski, stosowne byłoby nawiązać do tego tytułu, lub przynajmniej umieścić jakiś polski akcent (może się czepiam, prosty człowiek jestem, mogę się nie znać).

Dlaczego poświęcam cały tekst w sumie dosyć nieistotnej rzeczy? Tu kłamstewko, tam kłamstewko, z czegoś wydawcy przecież muszą żyć, a święta to idealny czas zbiorów. Dlatego, że historia “dwóch” kartek od Kereta doskonale pokazuje różnicę w podejściu wydawców do czytelników.

Pierwszy wydawca przywłaszcza sobie tekst (w takim znaczeniu, że przypisuje sobie prawo do pozostawania jedynym adresatem) – po to, by nakłonić tym tekstem do kupowania wydania, w którym znajduje się jego pełna treść – przy okazji tępiąc wszelkie próby uwolnienia tekstu. W sumie wszystko niby jest w porządku, TP ma prawo i obowiązek chronić autorów przed nieuprawnionym rozpowszechnianiem ich utworów. Niesmaczne jest to, że dotyczy to życzeń świątecznych, czyli tych wyjątkowych tekstów, którymi ludzie powinni dzielić się w sposób nielimitowany. Niesmaczne jest też to, że dotyczy to pisma nie kobiecego, nie motoryzacyjnego, nie komputerowego – ale katolickiego.

Wydawca drugi rozsyłał życzenia do wszystkich, z którymi pozostawał w kontakcie – z sugestią, by przesyłali je dalej i/lub publikowali. Nie ma lepszego sposobu, by okazać czytelnikowi szacunek. Mam prawo sądzić, że niczym nieograniczone rozpowszechnianie kartki było intencją nie tylko “Electric Literature”, ale i samego Kereta.

Wniosek pierwszy
Pierwszy reprezentuje stary model: kup, a przeczytasz. Drugi ma nowoczesne podejście do czytelnika: przeczytaj, a kupisz.

Wniosek drugi
Pierwszy jest bardziej katolicki. Bardziej po katolicku postępuje drugi.

Wniosek trzeci
W niepomyślach.

A które życzenia od Kereta ty wolisz?

By ułatwić trochę nam wszystkim życie przygotowałem listę kanałów RSS, dzięki którym można będzie subskrybować wybrane kategorie wpisów. Mam nadzieję, że będzie to ułatwieniem i pozwoli śledzić jedynie oczekiwane tematy.

Bez względu na to, który kanał wybierzesz, pamiętaj że blog ten jest zoptymalizowany do czytania na komórce (do czego gorąco zachęcam i o, znowu wcisnąłem mobilność). Więcej informacji na ten temat znajduje się tutaj. 

Wszystkie wpisy (Feedburner)

Wszystkie artykuły, zarówno w języku polskim jak i angielskim.

Wszystkie wpisy po polsku

Wszystkie wpisy w języku polskim, bez żadnych ograniczeń.

Wszystkie wpisy po angielsku

Wszystkie angielskie wpisy, oprócz tych generowanych automatycznie, spod tzw. pluginów, czyli z kategorii Shared.

Kanały RSS kategorii

Wpisy z poszczególnych kategorii – wybierz z poniższej listy:

.

Litexperimental :. Eksperymentalne projekty literackie: #hashtagstory,  Google Translate i inne (EN + PL).

Dola pisarza :. O tym, że nie jest łatwo (PL).

Writer 2.0 :. Pisarz 2.0, czyli o tym, że najlepiej jest wydawać swoje książki samodzielnie (EN + PL).

Book forward :. Wszystko o przyszłości książki i o książce w przyszłości (EN + PL).

Tech-absurd :. Technologia generuje absurdy, trzeba się śmiać zanim będzie za późno (EN + PL).

Mobile fiction :. Opowiadania z darmowej edycji książki Password Incorrect, kolejne co piątek – na komórkę (EN).

Tips :. Porady dla pisarzy 2.0 po angielsku (EN).

Shared :. Podsumowanie aktywności z Twittera (Week on Twitter) oraz z Google Readera (Weekly links)  (EN).

Ten wpis będzie z cyklu “jak technologia rozpieprza nam życie”, a jego głównym bohaterem – telefon Nokia.

Przed gwiazdką odebrałem dla żony nowy telefon w zamian za przedłużenie umowy z operatorem. Model 6700 czyli nie taki znowu niedzisiejszy. Jedyną rzeczą jaką chciałem zrobić było przekopiowanie 750 kontaktów ze starego Sony Ericssona. No i zaczęła się walka. Otóż Nokia nie przyjmuje plików vcf, gdy zapisanych jest w takim pliku więcej kontaktów niż jeden. Najpierw próbowałem przez Bluetooth. Za każdym razem przesyłanie pliku było przerywane. Dało się tylko w przypadku, gdy wysyłałem pojedyncze kontakty. Ale jak tu wysyłać pojedyncze kontakty, jak jest ich 750? Nie dawałem za wygraną. Ten sam plik przesłałem na inne telefony, żeby sprawdzić, czy to problem pliku, czy telefonu. Można było bez problemu zapisać wszystkie kontakty – i w innym Sony Ericssonie i w iPhonie. Ale w cudownie lśniącej Nokii nie.

Wysłałem więc kontakty mailem na komputer i postanowiłem wgrać je na telefon przez Nokia PC Suite.

Od razu mówię: powinni zmienić nazwę na Nokia PC Fail. Pomijając trudności w odnalezieniu downloadu na stronie Nokii, pomijając fatalne literówy, pojawiające się gdzie popadnie (które tylko podwyższają poziom irytacji) plik załadowałem, ale trzy razy instalator zatrzymywał się w połowie procesu i koniec, nul. Za czwartym razem udało się, chociał 10 minut instalator międlił się na 48%. A potem zabawa zaczęła się na dobre. PC Suite co chwila wiesza się. Gdy chcę otworzyć kontakty, otwiera się kolejny fail, czyli Nokia Communication Centre, który to fail woła, żebym podłączył telefon. Telefon jest podłączony, ale parokrotnie się wyłączył. Bateria? Niemożliwe, przecież ładowałem wczoraj. Ale jak trzeba od nowa, to trzeba, co robić. Podążam za poleceniami. Gdy już to się uda (wow!) otwiera się z powrotem Nokia PC. Gdy chcę zaimportować plik z kontaktami (żeby oddać honor – po zainstalowaniu na komputerze cudacznej aplikacji od Nokii, plik z kontaktami dostał piękną ikonę identyczną z ikoną Kontaktów w PC Suite), program Nokia Communication Centre wiesza się (“Program Nokia Communication Centre przestał działać”). Powtarzałem czynność wielokrotnie i za każdym razem to samo. Dodaj do tego fatalne literówy w polskiej wersji aplikacji i powstaje tyle technologicznie pędzonej energii, że wystarcza na złośliwy (tzw. złośliwość frustrata) wpis na blogu o tym, że lśniąca technologia daje popalić w najmniej oczekiwanym momencie. A miałem sobie dać spokój z pisaniem do końca roku.

Być może cała tech-rozpierducha wynika z faktu, że Nokia ma na myśli inne pliki vcf niż Sony Ericsson. Guziol mnie to obchodzi. Jeśli tak jest, to niech sobie nazwą te pliki .ncf (Nokia Contact Fail). Wtedy przynajmniej nie próbowałbym marnować czasu na coś, co jest bez sensu.

Kartka świąteczna od Etgara Kereta (i Electric Literature)

Był jeden gość, który potrafił chodzić po wodzie. Nie żeby od razu to była taka wielka rzecz. Mnóstwo ludzi potrafi chodzić po wodzie. Zwykle tego nie wiedzą, bo nigdy nie próbowali. Nigdy nie próbowali, bo nie wierzą, że mogłoby się udać. W każdym razie ten jeden wierzył, spróbował i udało się. I wtedy dopiero się zaczęło.

Gość miał zwolennika, z którym był bardzo blisko, a który go zdradził. I znowu, nie jest to nic specjalnie wyjątkowego. Wielu ludzi jest zdradzanych przez najbliższe sobie osoby. Gdyby nie były tak blisko, wtedy nikt nie uważałby takiego faktu za zdradę, prawda? Potem przyszli Rzymianie i ukrzyżowali gościa. To też nie jest niczym wyjątkowym. Rzymianie ukrzyżowali wielu ludzi. Nie tylko Rzymian. Wiele innych narodów ukrzyżowało i zabiło wielu ludzi. Różnych ludzi. Tych którzy dokonywali cudów, i nawet tych którzy tego nie potrafili. Ale ten gość, trzy dni po tym jak go ukrzyżowali, zmartwychwstał. A nawiasem mówiąc, to akurat zmartwychwstanie ani nie było pierwsze ani nawet ostatnie. Ale ten gość, tak mówią, zmarł za nasze grzechy. Wielu ludzi umiera z powodu naszych grzechów: chciwości, zazdrości, dumy i innych, mniej znanych, których teraz nie uświadczysz. Ludzie padają jak muchy z powodu naszych grzechów i nikt nawet nie stara się poświęcić im wpisu w Wikipedii. Ale o tym gościu napisali. Chodzi nie tylko o jakieś stare wpisy, ale o ten bardzo długi, z mnóstwem rysunków i odnośników. Nie żeby wpis w Wikipedii to była wielka rzecz. Są psy, które zasłużyły na wpis w Wikipedii. Na przykład Lassie. Są choroby, które zasłużyły na takie wpisy – jak szkarlatyna albo stwardnienie rozsiane. Ale ten gość, tak mówią, w przeciwieństwie do stwardnienia rozsianego i Lassie, osiągnął to co osiągnął, dzięki potędze miłości. O tym też już słyszeliśmy. Było przecież tych czterech facetów z Anglii, z podobnie długimi włosami i brodami, z tym wyjątkiem, że byli mniej znani niż on i śpiewali dużo piosenek o miłości. Dwóch z nich już nie żyje, podobnie jak on. Ale wszyscy, tak na marginesie, także zasłużyli na wpis w Wikipedii. Ale ten gość, coś w nim było szczególnego. On był synem bożym. Tyle tylko, że tak naprawdę wszyscy jesteśmy dziećmi bożymi, prawda? Narodziliśmy się na jego podobieństwo. To co jest w tym gościu takiego, co sprawiło, że stał się tak wyjątkowy? Tak bardzo wyjątkowy, że od tamtego czasu tak wielu ludzi zostało uratowanych – albo zabitych – z jego powodu?

Tak czy inaczej, każdego roku pod koniec grudnia połowa ludzi na świecie obchodzi jego urodziny. W wielu miejscach w tym czasie pada śnieg i wszyscy są szczęśliwi. Ale nawet tam, gdzie w tym dniu śnieg nie pada, ludzie też są szczęśliwi. A wszystko to niby dlaczego? Ponieważ kościsty facet, który urodził się ponad dwa tysiące lat temu, prosił nas wszystkich, żebyśmy w życiu kierowali się miłością i moralnością – i został za to ukrzyżowany. I jeśli to jest najszczęśliwsza rzecz, jaką ten dziwny gatunek ma czcić, to zasługuje on również na wpis w Wikipedii. I faktycznie – taki wpis istnieje. Podejdź do najbliższego komputera. Wpisz “ludzkość” i masz wpis. Krótki. Bardzo krótki. Nie za dużo zdjęć. Ale co tam. Mamy jeden cały wpis o fascynującym i nieco zagadkowym gatunku. Gatunku, który mógłby chodzić po wodzie i nigdy nie spróbował. Gatunku, który mógłby zabić wszystkich tych, którzy wierzyli, że świat może być lepszy, i w większości przypadków właśnie to robił. I wam również życzę Wesołych Świąt.

Zapraszamy do przesyłania kartki swoim znajomym lub publikowania jej.

Tłumaczenie z angielskiego: Piotr Kowalczyk.

Oryginał kartki znajduje się na blogu Electric Literature.

Oficjalna strona Etgara Kereta: www.etgarkeret.com.

Oficjalna strona Electric Literature: www.electricliterature.com

Zamieszczone poniżej życzenia należy słać na własną odpowiedzialność, gdyż należą do tych o dużym stopniu ryzyka. Większość z nich pochodzi z uroczych czasów ŚNPS-u (sprowadzonego obecnie do poddomeny mojego wydawnictwa). Dodałem też parę aktualnych, nacechowanych tech-absurdalnie (a wszystko jak zwykle dosyć złośliwe).

Teksty życzeń

Prezentów, prezentów, prezentów i jeszcze raz prezentów! A jakby Wam zabrakło gotówki, to służę pożyczką świąteczną od ręki za dowód bez poręczycieli.

Życzę Ci tego samego, co w zeszłym roku, bo się mniej więcej sprawdziło.

Tego i owego życzy myśliciel ze szkoły lakonicznej.

Sebciu, życzę ci z całego serca kolejnego ataku DDoS. Wtedy znów będziemy razem i będzie wspaniale, oby jak najdłużej.

Żebyście spotkali na swej drodze dobrych ludzi z sercem, mądrych i pokornych, silnych i niezłomnych, trzymających się zasad i poszukujących prawdy, prawych i sprawiedliwych, takich, którzy potrafią zrozumieć wasze prawdziwe problemy i bezinteresownie pomóc Wam w ich rozwiązaniu, ze szczególnym uwzględnieniem ubezpieczenia na życie.

Aby w Nowym Roku zaduma nad logistyczną stroną transportu walca drogowego łączyła się z metafizycznym spełnieniem zaległej faktury nr 31.

Realizacji wszystkich planów życiowych, a jak nie wszystkich, to przynajmniej tych związanych ze mną – oddana współpracownica.

Żeby w tym Nowym Roku udało Wam się odnieść jeszcze więcej sukcesów, niż w starym, co chyba nie powinno być żadnym wyczynem, zważywszy na fakt, ze w starym nie mieliście ich wcale.

Tato, żebyś już się znudził swoim smartfonem.

Tej odrobiny szczęścia, na którą czekacie już tak długo, kochani.

Wielkiej wygranej w totolotka, i żebyś nie wydał tych pieniędzy bez sensu, ale po co ja to mówię.

Poprzednią listę przygotowałem po to, by porównać ceny książek w wersji papierowej i elektronicznej. Okazało się jednak, że z listy 20 bestsellerów sklepu Merlin.pl ani jedna nie była dostępna w wersji elektronicznej. Co więcej, gdy już znalazłem w sklepach z e-bookami nowość, była ona droższa od wersji papierowej w Merlinie. Sytuację można podsumować jednym słowem: groteska.

Myśląc o  kolejnych tego typu zestawieniach (a będę je regularnie robił, chociaż póki co wiąże się to z dużą frustracją), porównanie siłą rzeczy będzie więc musiało dotyczyć cen książek oraz ich dostępności.

Wczoraj ruszyło eClicto. Projekt, z którym chyba wszyscy zwolennicy e-booków wiążą duże nadzieje. Jak żadne inne przedsięwzięcie, eClicto ma szansę na przełamanie niechęci do e-booków, bo wprowadza zupełnie nową jakość, jaką jest nowoczesny sposób czytania książki elektronicznej (czytnik nie komputer; format ePub a nie format pdf). Start platformy, która przynajmniej w założeniu jest projektem nowatorskim, powinien być dużym pozytywnym bodźcem dla wydawców, tym bardziej, że według mnie eClicto zostało skrojone pod wydawców właśnie, a nie pod czytelnika.

Pretekst do zrobienia aktualnej listy jest więc idealny. eClicto zajęło miejsce Empiku, który nie dość że drogi, to jeszcze coraz bardziej zacofany. Jeżeli chodzi o tytuły – są takie same jak poprzednio, czyli pierwszych 20 pozycji z listy bestsellerów Merlin.pl z dnia 29.10.09. Robię to celowo. Można będzie zmierzyć czas “przesiąkania”, czyli okres, po jakim tytuł będący bestsellerem staje się dostępny w formie elektronicznej.

Teraz lista, a pod nią wnioski, ale najpier punkt odniesienia: spośród 175 tytułów z listy bestsellerów The New York Times, na Kindle nie jest dostępnych jedynie 12 książek, natomiast na Nooka – “aż” 21.

Porównanie cen i dostępności bestsellerów – 10.12.09

Zestawienie z dnia 10.12.2009 | Tytuły pochodzą z listy bestsellerów Merlin.pl z dnia 29.10.09 | Myślnik oznacza, że książka nie jest dostępna w sprzedaży

Wnioski/komentarze:

:. Rozumiem, że wydawcy się przyglądają, rozumiem, że liczą, rozumiem, że boją się piractwa. Kolporter zdecydował się na przestarzałe rozwiązanie, jakim jest własne zabezpieczenie plików chyba głównie po to, żeby uspokoić wydawców, którzy e-booki uważają za dziurę w portfelu, wydrążoną przez przyszłych piratów. To dla wydawców system został szczelnie zamknięty. Na świecie jest akurat na odwrót. B&N, Sony czy Interead zdecydowały się na DRM od Adobe i dzięki temu wygrają. Amazon, z własnym zabezpieczeniem traci i pewnie niedługo otworzy się na ePub.

:. W ofercie eClicto jest 800 książek i pochodzą głównie od małych wydawców. To dla nich szansa, więc skwapliwie z niej skorzystają.

:. Czytelników zainteresować może czytnik, ale zakup będzie dokonywany na podstawie racjonalnych przesłanek, a wśród nich jest liczba tytułów do wyboru. Każda kolejna nieznaleziona książka jest jak utrata życia w grze komputerowej. Po kilku próbach – game over.

:. Pod względem atrakcyjności oferty eClicto niczym nie różni się od innych sklepów z książkami elektronicznymi. Przewaga, jaką jest nowoczesny format ePub (zresztą uwsteczniony przez sposób zabezpieczenia), pozwalający na czytanie na urządzeniach mobilnych, jest zneutralizowana przez konieczność zakupu czytnika. Jeśli nie kupię urządzenia, mogę czytać wyłącznie na komputerze. Niczym nie różni się to od zakupu książki w Nexto, albo Zixo.

:. Konkurenci nie śpią. Księgarnia Bezkartek, która oferuje książki w formacie m.in. prc, sprzedaje również czytnik, co więcej, również ze stu darmowymi tytułami – w cenie 999 złotych. Księgarnia Virtualo zdecydowała się na Adobe DRM, na razie książki są sprzedawane w formacie pdf, ale następnym krokiem powinien być ePub. Księgarnia Ebookpl ma w ofercie czytnik dużo lepszy od konkurentów (Quaffery, dziękuję za link). Jest to Onyx Boox 60. Cena póki co za wysoka – 1499 złotych.

:. Starania Kolportera ani jego konkurentów będą mało skuteczne, jeśli w ich ofercie będzie jeden bestseller, i to w dodatku taki, który swoją premierę miał trzy lata temu.

PS. Jeśli spojrzeć na książki Merlina z jednej i drugiej listy, to w przypadku tych, których cena się zmieniła, w większości wypadków jest to ruch w górę.

Przypominam, konkurs był absurdalny, a zadaniem było zadanie pytania, będącego odpowiedzią na pytanie: “jak brzmi śmiertelnie absurdalne pytanie”.

Wczoraj i dzisiaj obradowało jury w składzie: kora przedczołowa, płat skroniowy lewy, ośrodek limbiczny, pewne anarchizujące synapsy w rdzeniu kręgowym. W efekcie burzliwych obrad wyłoniono dziesięcioro zwycięzców.  Listę przedstawiam poniżej:

Laureaci

jarzaq
Czy kot posmarowany masłem po plecach pozostanie w stanie nieważkości?

leśny ludek
W JODEŁKĘ?

sukretep
Skoro ciotka nosi moherowe glany, to kto podlewa Macieja?

Maas
Dlaczego by nie?

łej
Czy stając nogami na torach, łapiąc się rękami trakcji- pojadę jak tramwaj?

Krzysztof
Kto trzon zęba wyrwał czule by za wykałaczkę mieć tę rurę?

Matoos
Jak brzmi śmiertelnie absurdalna odpowiedź?

pazuziak
czy dwie cisze na oba uszy mogą fruwać na stojąco jednocześnie?

Ala
Sierpowy ma to w dupie?

jansebastiantrach
Czego pragną kobiety? :-D

Bardzo gratuluję wszystkim laureatom. Absurd niesamowicie działa na wyobraźnię i mam nadzieję, że wszyscy uczestnicy to czuli. Zwycięzcy otrzymają książkę Śmiertelnie absurdalne zebranie – edycja 2006/07. Jeszcze dzisiaj skontaktuję się w celu ustalenia szczegółów dostawy.

Zdaję sobie sprawę, że to dopiero początki. Już wkrótce nowy konkurs i nowe książki do rozdania! Zapraszam serdecznie.

PS. Mam świadomość, że konkurs został przygotowany i był prowadzony nieprofesjonalnie. W przeciwieństwie do wszystkich innych poważnych organizatorów konkursów, wcale nie staram się tego ukryć.

Śmiertelnie absurdalne zebranie – edycja 2006/07

Miłośnicy absurdu w każdej postaci na pewno sięgną po tę książkę. Jest to kompilacja najlepszych tekstów konkursu “Ad Absurdum”. Już sam dobór tekstów jest z założenia nonsensowny i doskonale oddaje ideę konkursu – absurd można wyrazić na wiele sposobów. Mamy więc w książce złote myśli, wiersze, opowiadania, skecze i fragmenty pracy naukowej. Czasem jest ironicznie i z przymrużeniem oka, czasem zupełnie na poważnie i do refleksji.
Autorzy pokazują w swoich tekstach dużą inwencję i twórczy pazur. Z wyczuciem wyszukują absurd w zakamarkach swojej wyobraźni i w otaczającej ich rzeczywistości. Udowadniają, że my Polacy umiemy sobie radzić z absurdem jak nikt inny.

Dzisiaj o 11.00 w Centrum Konferencyjnym PAP odbyła się konferencja prasowa na temat eClicto. Relacjonowałem ją na Twitterze. Poniżej jej zapis – w kolejności chronologicznej od góry do dołu. Uwaga: Wpisy są w oryginalnej formie, nie wprowadzałem żadnych poprawek.

Na marginesie: przymierzam się do wpisu o eClicto, ale nie będzie to opis projektu (specjalnie nic nowego się nie da napisać), ale porównanie do podobnych systemów za granicą. Za parę dni przedstawię również aktualizację listy bestsellerów, tym razem już z eClicto. O idei listy tutaj.

Uwaga, dzisiaj E-Day minus 1 » konferencja #eClicto – online na http://biuro.eclicto.pl od 11.00. Start projektu jutro!

#eClicto uwaga, już można logować się na stronę konferencji prasowej http://biuro.eclicto.pl

#eClicto zdjęcie http://ow.ly/i/b5q Można oglądać na żywo i komentować http://biuro.eclicto.pl

#eClicto prezentacji projektu dokonuje Leszek Gołuchowski.

#eClicto o technologii e-papieru. Zalety: 1. czytelność/kontrast 2. przenośność 3. dostępność 4. brak zasilania

#eClicto Kolporter opracował własne narzędzie do konwersji plików do formatu mobilnego.

#eClicto zalety formatu ePub: skalowanie tekstu, przelewanie tekstu.

#eClicto system to urządzenie, księgarnia, aplikacja do zarządzania.

#eClicto książkę można czytać w 10 minut po zakupie. Vs 60 sekund w Kindle

#eClicto liczba wydawców: 40. Czyli nie zwiększyła się od czasu zapowiedzi sprzed paru tygodni.

#eClicto o przewadze zamawiania e-książki vs książki papierowej.

#eClicto cena jednego e-booka może być nawet o 50% niższa od książki papierowej.

#eClicto Menedżer – aplikacja do zarządzania swoim kontem. Nie tylko w czytniku, ale też w komputerze.

#eClicto pakiet startowy: 100 ebooków + płyta z salsą, cena 899 zlotych. Od jutra do kupienia.

#eClicto “start jest pilotażowy”.

#eClicto w księgarni jest 800 płatnych e-booków + dostęp do dziesiątek tysięcy darmowych z domeny publicznej.

#eClicto książki są zabezpieczone autorskim systemem Kolportera.

#eClicto kolejnych 800 tytułów przygotowanych jest do wprowadzenia.

#eClicto wow, “Hasło niepoprawne” wśród kilku książek do testowania systemu.

#eClicto bad news dla użytkowników Apple – Menedżer eClicto jedynie na PC.

#eClicto dostęp do zasobów Project Gutenberg bezpośrednio z księgarni eClicto

#eClicto otwieranie książki na czytniku trwa kilkadziesiąt sekund

#eClicto !!! czytnik zawiesił się w trakcie otwierania książki

#eClicto “czytnik produkowany jest na Tajwanie. Rozważamy produkcję następnych wersji według naszego projektu”.

#eClicto oprogramowanie jest całkowicie autorskie.

#eClicto nie ma umów na wyłączność z wydawcami. Księgarnia nie będzie miała specjalnego profilu.

#eClicto dystrybucja czytnika wyłącznie przez internet: eClicto.pl i Kolporter.pl

#eClicto system ogranicza możliwość czytania książek wyłącznie do urządzenia i menedżera – indywidualnie do każdego użytkownika

#eClicto nie ma możliwości zaznaczania, kopiowania tekstu.

#eClicto książka otwiera się w miejscu, w którym została zamknięta.

#eClicto nie wiadomo, kiedy będzie menedżer na inne platformy.

#eClicto formaty: ePub, pdf – to dwa bazowe formaty. “Nad resztą formatów pracujemy”. ???

#eClicto “format txt i html też są obsługiwane, ale nie mają takiego znaczenia”.

#eClicto “myślimy i rozmawiamy z partnerami zagranicznymi”. (na pytanie o współpracę z B&N, Amazonem)

#eClicto Jeżeli treści są dostępne i są wystarczająco dobrej jakości, to zostaną one udostępnione w eClicto (na pytanie o darmowe zasoby).

#eClicto prasa dopiero na kolejnym czytniku (10-calowym). Obecny czytnik ma za mały ekran.

#eClicto mogą być rozbieżności między plikami z eClicto a Stanzą i Calibre. (głównie rozchodzi się o polskie znaki, jak mniemam)

#eClicto “skupiamy się na wprowadzeniu projektu, marki i zapoznanie z nim odbiorców, to jest nasz główny cel” (na pytanie o plany sprzedaży)

#eClicto 12.07 – koniec konferencji.

Każdy pisarz jest grafomanem, dopóki nie udowodni, że nie jest.

[pisarz grafoman]

Zaczęło się od małego marzenia w podstawówce w Gubinie, żeby nie tylko pochłaniać książki ze szkolnej biblioteki, ale i jedną, swoją, tam umieścić. Potem wiele się wydarzyło, wystarczająco wiele, by nazwać mnie grafomanem.

Po wydaniu drukiem czterech tomów opowiadań, w październiku zeszłego roku wpadłem na pomysł, by opublikować ich promocyjną edycję – w wersji wyłącznie na iPhone’a. Tak powstało Hasło niepoprawne. Liczyłem na to, że fala zainteresowania wchodzącym do Polski iPhonem spowoduje zainteresowanie książką i osobą autora – a w efekcie wzrost sprzedaży wydań papierowych. Liczba pobrań po trzech tygodniach przekroczyła 1000. Po paru dniach gwałtownie spadła, a na dodatek moja główna hurtownia (Platon) parę tygodni później rozwiązała umowę, więc książki drukowane zostały wycofane z dystrybucji.

Po takim rozwinięciu akcji powinienem darować sobie pisanie książek i skupić na reklamie, dzięki której się utrzymuję i która również daje mi mnóstwo radości. Ale tu pojawiła się pierwsze hmm, będące efektem czynu klasyfikowalnego jako absurdalny, a mianowicie razem z Hasłem opublikowałem jego angielską wersję – Password Incorrect. Za tłumaczenie zapłaciłem sporo pieniędzy. Nic bardziej bezsensownego, biorąc pod uwagę, że książka jest za darmo, a ja nie jestem znanym polskim autorem, za którym stoją tak zacne wydawnictwa jak Znak. Pierwsze hmm polegało na tym, że liczba pobrań bardzo szybko rosła, i tu uwaga: bez większych działań z mojej strony.

Potem przyszły propozycje wywiadów od Adriana Grahama, prowadzącego wtedy The Digital Fiction Show (od tej pory próbuję go ścigać w sieci, ostatnio pisał książkę w Google Wave) i Joanny Penn, twórczyni programu Author 2.0. Wcześniej odkrył mnie dla czytelników swojego opiniotwórczego bloga Przemek Pająk. Hmm, prawda jest taka, że w moim przypadku ludźmi, którzy wywarli pozytywny wpływ na twórczość nie są krytycy z “Przekroju”, ale blogerzy. Nie po raz pierwszy bloger wychodzi na prowadzenie. Zresztą, nie spodziewam się po recenzji książki w tygodniku opiniotwórczym, że wyzwoli we mnie potrzebę działań pionierskich. A dzięki blogerom, tak właśnie się stało. Dostałem mocnego kopniaka do przodu.

I cały czas lecę. Nie tylko promuję swoje książki, ale e-booki w ogóle. Świetnie czuję się w roli pozbawionego obaw wszelakich tech-absurdysty, który przymierza się do dziwnych projektów literackich (chociażby #hashtagstory). Wykorzystuję nowe media w komunikowaniu się z czytelnikami. Odkryłem, że w roli przecierającego szlaki czuję się znacznie lepiej, niż w roli zbierającego okruchy po imprezie. Obie czynności są równie niewdzięczne, ale tylko ta pierwsza daje nadzieję na dobre zakończenie.

Pozytywne oceny spowodowały, że mocniej zaangażowałem się w self-publishing. Inspirację i wiedzę czerpię głównie z Twittera – od pisarzy, którzy robią dokładnie to samo, co ja, z tym że dużo skuteczniej. Fantastyczne jest to, że nawzajem się wspieramy (niech zgadnę: równość – nie jest to cecha systemu 1.0). Hmm, zapewniam was, wystarczy spędzić dwa tygodnie wśród ludzi, którzy publikują swoje książki sami, a zapomnicie o klasycznych wydawcach i rozczarowaniu im towarzyszącym. Jest tyle sposobów na wydanie i promowanie swojej książki i twórczości w ogóle, że klasyczne próby zainteresowania wydawców (tzw. e-mail po prośbie) stają się niesmacznie anachroniczne.

Co dalej? Darmowa edycja Password Incorrect dalej będzie “generatorem popularności”. Już teraz znajduję się wśród 200 najbardziej popularnych autorów w Feedbooks i jest to wartość nie do przecenienia. Ale ponieważ możliwości jest mnóstwo, cała sztuka będzie polegać na wyborze tych właściwych. O wielu pisałem pisałem już na blogu. Wystarczy, że wspomnę o absolutnie niesamowitej sprawie: autor może znaleźć się w ofercie  Barnes&Noble, Amazon, Sony EBook Store i Shortcovers, i to bez żadnej łaski – wystarczy, że opublikuje swoją książkę w serwisie Smashwords. Kilka dni temu wycofałem z serwisu pierwszą wersję Password Incorrect, a wprowadziłem reedycję wraz z drugą częścią – Failure Confirmed.

Zdobyta wiedza pozwala mi dosyć dobrze się pozycjonować – nie ma literatury dla geeków, więc trzeba zapełnić lukę. Staram się jednocześnie, by czytelnicy kojarzyli mnie jako pisarza mobilnego, czyli takiego, którego dobrze czyta się na komórce lub czytniku (dla geeków w sam raz). Dodatkowo trzeba wziąć pod uwagę fakt, że pisarz ten pochodzi z Polski, a więc nie ma prawa perfekcyjnie pisać po angielsku. Ale, hmm, zaraz, co on robi, pisze opowiadania w Google Translate? I ma inne, równie tech-absurdalne patenty na pokonanie bariery językowej? Robi się z tego całkiem interesujący kawałek historii, a najciekawsze jest to, że jeszcze trzy miesiące temu dodałbym “którą to historię ktoś może odkryje w 2087 roku”. Teraz nie mam pewności, czy będzie to aż tak późno.

Wystarczył rok. Już nie marzę o tym, żeby jeden papierowy egzemplarz Człowieka zwanego Biurkiem stał na półce w Empiku. Marzę o tym, by Password Incorrect, a także Failure Confirmed znalazły się na kolejnych 10 tysiącach czytników i komórek. Biorąc pod uwagę różnicę w zasięgu między Empikiem a np. Amazonem jest to całkiem możliwe. Hmm, zapowiada się bardzo ciekawy rok.

PS. Właśnie ukazał się wywiad, którego udzieliłem przez Google Wave szefowi Feedbooks, Hadrienowi Gardeur. Szczerze powiem – łatwiej mi udzielać wywiadów tam, niż tu. Tam nikt nie będzie pytał “ale kim do cholery  jest ten Niżejpodpisany?”

Pisanie w Google Wave to zupełnie nowe wyzwanie dla pisarza. Graham rozpoczął od dialogu z widzami (czy raczej współtwórcami). Krótkie zawiązanie akcji: gdy główny bohater budzi się rano, u jego boku leżą zwłoki martwej kobiety. Towarzyszyła temu ankieta z pytaniem “kim była kobieta” i zaproszenie do dyskusji.

Książkę polecam nie tylko dlatego, że to bardzo ciekawa lektura (jak wszystko, co tworzy Small Stories), ale również jako materiał do analizy, jak treść książki może ewoluować pod wpływem uwag i komentarzy umieszczanych na żywo, wtedy gdy czytelnicy widzą, co pisze autor, i co więcej mogą domyślać się, co napisze za chwilę. W przypadku literatury tworzonej za pomocą Google Wave mamy bowiem do czynienia z nowym rodzajem uczestnictwa w tworzeniu utworu – nie po akcie twórczym, ale w czasie aktu twórczego.

Wersję skończoną można porównać z materiałem żywym, czyli falą Bathrobe Guru, której podgląd (dla użytkowników Google Wave) znajduje się tutaj.

A tak o swojej książce pisze sam autor:

This micro novel was created using the Google Wave collaboration tool and is as such one of the first examples of Google Wave fiction. The story was written in front of a live and participating audience who decided the outcome of the story through polls as well as their own comments and live online discussion.
My thanks go out to everyone who watched as well as participated in this fiction project. A very special shout to: Hadrien Gardeur, Moxie Mezcal, Nick Name, j3black, Jim Hanas and Tonya R. Moore.