One picture stories are extremely easy to create. Just shoot a picture and type your story using TypeDrawing application. This post is to share with you some tips on how to achieve a more advanced look. If you know what you want, it’ll take no more than 20 minutes.

When you have an iPhone 3G the pictures are, to be polite, average. This one was shot at the Spectrum Museum in Berlin. I knew I had to deeply rework it.

I started with RetroCamera (AppStore link). This is a great app which lets you play with cool vintage effects. First I added a texture.

Then I selected a frame effect, which made a picture more magical, and saved work to photo gallery.

Next step. I opened a PhotoForge application (AppStore link), increased contrast and saturation and played a bit with hue. At this point I was satisfied with a visual effect and saved a picture to photo gallery.

Last step – drawing words with TypeDrawing (AppStore link). A piece of advice: the font size doesn’t have to be big. Just make sure it’s readable. Paint words in such areas and in such a way, so they can correspond with a picture – or bring a new meaning to it.

I’m sending ready-made pictures from an iPhone to my profile at Posterous via PicPosterous (AppStore link). They are automatically reposted to many networks including Twitter, Tumblr, Facebook and Flickr (a full list is here).

Was it helpful and inspiring? Take an iPhone, shoot a photo and think of a story. Or think of a story and find a good picture for it. And remember – you can share it with the others in a couple of minutes.

They’re extremely easy to create – and fun to do. What you need is one great application from the AppStore – Type Drawing. The app is definitely worth its price – 1,99 USD/1,59 EUR (download link here). The program lets you literally paint with words. The recent update has an enhanced, intuitive interface; a choice of 22 fonts, ability to zoom, eyedropper and many other features.

What’s most important – as a background you can use pictures from your iPhone’s photo library.

How to create one picture story?

1. Pick up a photo.

2. Open it in Type Drawing.

3. Write/paint your text. Do it the way you want, it’s all up to your imagination. A useful tip here is that if you don’t want a text to be painted in a loop just enter several spaces at the end in a text input box.

4. Save picture to photo library.

5. Share with the world. If you use a tag #1picstory it’ll be easier found in the Twitterverse.

Extra tip: If you want to improve your picture before you edit a text, you can use apps like PhotoForge or RetroCamera. I’m planning to write a post on those tools as well, so stay tuned.

After creating almost 50 stories I can tell one thing – it’s true that we are a visual civilisation and that what we see is more appealing to us than what we read. The picture stories I’ve created were much more often seen, retweeted, favoured and commented than my Twitter fiction pieces.

To put things short: one picture stories are more attractive than sheer words and more meaningful than sheer photos.

What do you think? Does it sound like a fun? Will you play with it? Share your opinion! And if you’ve found one picture stories worth a try, please share this post with your friends.

Check more links:

The developer’s site
The official Type Drawing Site on Flickr
Introduction to One Picture Stories
My 1picstory profile at Twitter

Wróciła wczoraj w przebłysku wspomnieniowo-inspiracyjnym (krótkie wspomnienie, stanowiące źródło inspiracji) – wpadłem na pomysł, by wykorzystać syntezator mowy do przekazania kilkunastu najlepszych myśli na temat relacji człowieka i technologii, znajdujących się w tym zestawieniu.

Doszedłem do wniosku, że po pierwsze forma będzie bardziej zwracała uwagę, a po drugie uda się zbudować przewrotny kontekst: myśl o relacji człowiek-technologia stworzona przez tego pierwszego, podana przez tę drugą.

O Ivonie myślałem dobrych parę miesięcy temu. Chciałem wtedy napisać opowiadanie (lub serię) z punktu widzenia maszyny, robota, skryptu zliczającego, itd. które myślą, rozumieją i przeżywają dużo głębiej niż ludzcy bohaterowie opowiadań byliby sobie w stanie to wyobrazić.

Zamysł był taki żeby napisać tekst “pod Ivonę”, czyli żeby w efekcie przez nią czytany, brzmiał maksymalnie naturalnie. Wszystko po to, żeby wywołać wątpliwości, czy aby na pewno mamy do czynienia z syntezatorem mowy, a nie człowiekiem. Wymowa byłaby jasna: technologia skrada się za naszymi plecami dużo bliżej niż nam się wydaje.

Wtedy pracę zarzuciłem. Trochę ze względu na fakt, że nie za bardzo mi ten wyczyn wychodził. Ale gdy wróciłem do serwisu wczoraj – przeżyłem szok. Głosy brzmią zaskakująco dobrze (tu: bardzo podobnie do człowieka). Już nie tylko wymowa poszczególnych słów jest prawidłowa, ale również intonacja całych zdań. Przy tak krótkiej formie jak jedno zdanie trudno się było do czegokolwiek przyczepić.

Okazało się, że mam zupełnie inne wyzwanie: co zrobić, żeby syntezator mowy brzmiał ewidentnie jak syntezator mowy.

Zamiast pół godziny na  nagranie ośmiu tekstów i zaplanowanie wpisów do rozrzucenia po necie przez Posterous, zajęło mi to całe dwie godziny. Głównie ze względu na fakt, że byłem przez Ivonę do wymyślania zbitek literowych typu “abgh”, które wypowiedziane przez jeden z głosów serwisu brzmiały idealnie idealnie mechanicznie. Wstawiłbym je pomiędzy słowa w zdaniu przy okazji budując kolejne znaczenie – interpretację myśli przez maszynę.

Ivona zmusiła mnie do kreatywności i muszę stwierdzić, że z ciekawym skutkiem. Próbka poniżej.

Download now or listen on posterous

quote1.mp3 (60 KB)

Posted via web from Password Incorrect

Myśli będą pojawiały się na blogu co dwa tygodnie, z tytułami: “Technologically processed thoughts on technology”.

It’s almost a year since I started hashtagstories – microstories written with current Twitter hashtags.

Sorry? Stories written with what? A year ago this was weird even to me. But it was just so inspiring to combine the world of hashtags into a piece of a literary fiction that I gave it a try. I also wanted to use it as a way to enter English writing. It was looking like a pretty easy job to do – just collect meaningful, emotional hashtags and scrabble them into a story.

After a year I can tell you – hashtagstories are not easy. They are a hard work. I had to go through many Twitter-based services to find the best source of hashtag info. Previously I was using Hashtags.org, now it’s What the Trend.

There are spam hashtags. There are misleading hashtags. There are secret abbreviations. I always have to be very careful to avoid using a wrong word. And the wrong word with a tag is a way worse than the wrong word alone.

Like many unusual projects, hashtagstories had big chances to fail. As the primary way to build meaning is the order of words, there is a danger a story can be misinterpreted. It’s hard to decode a story when it’s told with nouns only. I managed to write only few stories, which read as a sentence. One of the best ones is:

#iwish #iseeyou #inmyhood #beforethestorm

I have a warm feeling that I’ll stay with #hashtagstory for a long time. It’ll not be a day-to-day love. It’ll happen in bursts. But it’s good to write them. When I was publishing a book at Feedbooks, Hashtagstories Vol. 1, I’ve worked out a good, decent description of what the stories are: a literary memoir of social media trends.

Yes, this is what they are. It’ll take some time to find in them the emotions of the past. It’s not gonna take too much time, though. Social media life is changing so fast.

Last thing, I’m happy to share with you, that Hashtagstories Vol. 1, has crossed 1,000 downloads. Thank you all for showing interest and sharing #hashtagstory with your Twitter friends.

Second volume is coming soon.

When you go to a Twitter profile of @420watch, you’ll see in a sidebar an awesome visual art made from animated avatars. The idea is brilliant, as well as execution. One of those ideas answering a question “what else can we do with the old good Twitter”. One of those inspirational ideas which make you think, until you come up with something new.

And here it is: an #avatarstory. A story from animated avatars. Each avatar is one letter. The letters can appear in a speed and order, which are best to tell a story. We’ve got 36 characters. It’s an average length of a #6wordstory.

I imagine to have one account, let’s say @avatarstory, which follows 36 other accounts created specifically for this purpose. A new story could come every weekend. It’s not as easy as tweeting it, you have to change 36 avatars, but it’s definitely much more interesting.

Wow, I got excited… but I know it’s much beyond my tech skills. I’ll try to contact @420watch tweeps with a decent proposal. If you feel the energy and want to co-create and develop a story with me, just send a DM or mail me. Two of us can make this thing happen!

And God bless all the folks behind tile avatar Twitter art.

Posted via web from One Picture Stories

Posted via web from One Picture Stories

Posted via web from One Picture Stories

Now you can find One Picture Stories in many sites across the internet as I did a perfectly insane job of autoposting with a help of Mobypicture and Posterous. They are the two services, where I send an original, freshly made story from an iPhone.

Please choose below your favourite source of One Picture Stories:

Mobypicture

Posterous

Flickr

Tumblr

Blog

Facebook

Picasa

Blogger

TypePad

Xanga

Twitter

Posted via web from One Picture Stories

To see all One Picture Stories, please check Flickr or Mobypicture photostreams.

To see all One Picture Stories, please check Flickr or Mobypicture photostreams.

To see all One Picture Stories, please check Flickr or Mobypicture photostreams.

To see all One Picture Stories, please check Flickr or Mobypicture photostreams.

If you’re interested only in this part of my mobile e-books digital fiction book forward technological fail activity, here are three subscription options to choose from:

Subscribe to 1picstory Flickr gallery

RSS feed of my Flickr photo stream.

Subscribe to blog’s 1picstory category

RSS feed of a 1picstory specific category at this blog.

Subscribe to @mobilefiction’s stream on Twitter

RSS feed of my literary profile at Twitter. 1picstories are half of the stream.

One sentence description of #1picstory (originally tweeted here):

A story written within one picture, created on an iPhone from a very first idea to a very first tweet.

I started this new litexperimental project at the beginning of a year. At that time people make resolutions. New Year Resolutions are good, because you can refresh your mind. I needed a refreshment, what’s more I desperately needed an upgrade. But I’m not good in resolutions of any kind. I just knew I had to try something new. This was not enough for a tasty blog post. So I’ve been scrolling through apps at iTunes to get inspired. Yes, if I want to get inspired I just take an iPhone and play with it. After 15 light scrolls and 4 fast ones I’ve found Type Drawing. This awesome app lets you paint with words. This is what I needed.

What? Yes, you’re right. I want to say, that the inspiration didn’t come from a noble philosopher who is dead for 400 years. My imagination was reloaded by a decent 1,59 EUR application which is still available at iTunes AppStore (good) and haven’t been updated for three weeks (bad).

Why I needed to try something new? There are a couple of reasons.

1 :. I’m one of those who know (far more advanced than “believe”), that soon a good book will have a diversified content. A written word will obviously prevail, but it will be supplemented by other forms, like audio, video and interactivity. Video? Yes, Vook! No, don’t expect myself to knock at Brad Inman joint venture’s door and say: “Hey, I sold my car and I need a short video to visualize a plot complexity at the end of a 1st paragraph of a 175th short story in my new collection of one paragraph stories.” In fact, I want to be the hell of a DIY author and I’m making preparations for the coming tools being available for self-publishers. If there will be movies embedded into books, there will definitely be an option to include pictures.

2 :. Technology is advancing. Creative people have to chase it. I just think it’s gonna be a usual thing to test new tools as soon as they appear. Invention is part of a process. Innovators win. There is absolutely no reason to exclude innovators from literature.

3 :. It perfectly describes what I am, and I am a guy who writes about absurdity of technology actually using this technology.

4 :. Very important – it’s fun. Working on a #1picstory is just a fantastic new experience, which combines what I want to say with what I need to learn. As long as a tool is a challenge I will shoot/paint/write the stories.

Yes, it’s fun for a creator. So, opposite to f.e. Google-transtated fiction, I’m not the only #1picstory guy at Twitter. A couple of fantastic stories were created by @kaolinfire and @presleysylwia. I think this can be fun for you too. Stay tuned, soon I’ll write a post with tips and tricks on 1picstory creation.

As this litexperimental project is originally developed by somebody, who deeply relies on technology, you can expect some sort of technical specifications. Please find them after a break.

Choose you favourite source of One Picture Stories here »»»

Technical specifications :. #1picstory litexperimental project

Tools used :. Type Drawing – to paint a story over a picture (AppStore link); RetroCamera – to add style to pictures and make them looking cool (AppStore link); Awesome Note – to catch ideas on the go, so nothing is missed (AppStore link); MyPaint – to make color adjustments to pictures (AppStore link)

Development pattern :. To write down the story, to shoot a picture, to adjust a picture, to draw a story on a picture, to tweet a story. All the steps in the middle are interchangeable

Original Twitter account :. Freshly made stories hit @mobilefiction first

Original tweet service :. Mobypicture. I tested some services through which you can post pictures from Tweetie. Twitpic was a first choice, but I dropped it after I saw how terrible a TwitPic picture was looking on a mobile phone

Mobile friendly :. Yes, definitely

Distribution channels :. After a story is published at @mobileficiton, I’m putting it on my blog, which feeds two my Twitter accounts: @namenick (English) and @nizejpodpisany (Polish). I also upload pictures to galleries at my Facebook profile and fan page

Subscription :. Yes. You can subscribe to 1picstory category at this blog. RSS feed here

Next gen e-book ready :. Yes, I hope so

Refreshment rate :. Two stories per week; it may change due to unexpected circumstances, including new apps

Licence :. Creative Commons Attribution-Noncommercial-Share Alike 3.0 Unported License

Price :. Free (for a limited number of stories only)

A bonus is a wonderful piece of code, which streams all tweets currently tagged #1picstory. Stay tuned, in a couple of days a kick-off post will appear. I’m writing it right now.

Dlaczego tak? Mam zamiar swoje przyszłe książki konstruować w ten sposób, żeby przecinać dłuższą formę (w moim przypadku dłuższą formą jest flash fiction) krótkimi wstawkami. Oczywiście do wzięcia są mikroformy z Twittera, czyli #hashtagstory oraz #vss, ale to dalej jest słowo. Już niedługo technologia będzie pozwalała również indie autorom na umieszczanie w książkach obrazków, plików video i audio, więc trzeba się jakoś do tego przygotować, a nie wszystko na ostatnią chwilę;-)

No i powstał wczoraj wieczorem, po spacerze ze śnieżkami pierwszy obrazek z serii, którą będę znaczył na Twitterze tagiem #1picstory. Rozszyfrowuję skrót: one picture story. Historyjka opowiedziana na jednym obrazku. Do pójścia w tę stronę zainspirowała mnie jedna z aplikacji w AppStore. Jest to Type Drawing (link do sklepu tutaj). Można w niej dosłownie malować słowami. Wpisuje się tekst, wybiera parametry (krój czcionki, jej wielkość i przezroczystość, a także tło). Możliwość używania zdjęć jako tła ostatecznie przekonała mnie, że #1picstory może mieć więcej odsłon niż jedną.

Zdjęcia robione iPhonem jakie są każdy wie. Do ich przerabiania używam RetroCamera (sprawdź). Aplikacja pozwala je podkręcić na starą modłę, co w przypadku tematyki (tak, technologia w naszym życiu) może fajnie iskrzyć. Opcji jest na tyle dużo, że będę miał zabawę na długo.

Nieśmiała premiera #1picstory miała miejsce wczoraj. Obrazek wrzuciłem na bloga z iPhonowego WordPressa, i tak to się będzie odbywać: od początku do końca poza komputerem. Będę oczywiście wysyłał historyjki na Twittera – przez TwitPic sprzężony z moim literackim profilem @mobilefiction.

2009 is over. In a couple of days all traces of our last year’s activity will disappear from Twitter search results. Everybody wants to shorten a year to a couple of sentences. Same with me. And I’ll naturally do it using #hashtagstory.

As I described in a kick-off post, hashtagstories were intended to bring fiction to a new level of decoding, as every hashtag means something different for a person which is using it. One line of text means much more than just one line of text. But it took me long months to realize that there is something more about hashtagstories than just that. Those stories told with a sequence of Twitter hashtags are unexpectedly good way to describe the current state of mind of Twitterverse. In a long run they will become a literary memoir of Twitter.

So here are the best (in my opinion) hashtagstories written in 2009. Decode your own story and #enjoy

#hashtagstory :: #hello #3hotwords #3drunkwords #3wordsaftersex #bye

#hashtagstory :: #iremember #clothdiapers #thingsmummysaid #crapsuperpowers #firstrecord #goodsex #myweakness #cocaine #nothing

#hashtagstory :: #lonely #followfriday #musicmonday #ecomonday #woofywednesday #lonely

#hashtagstory :: #bestweekever #3breakupwords #alltimelow #therapist #alltimelow #therapist #alltimelow #fail

#hashtagstory :: #iwish #iseeyou #inmyhood #beforethestorm

#hashtagstory :: #love #marriage #endofstory

[wave id="googlewave.com!w+-AmnUC3OC" ]

[wave id="googlewave.com!w+vhXGKzR0D" ]

Tak więc, gdy dostałem zaproszenie od ludzi z TED (i przełamałem niechęć do siedemnastej nowości technologicznej tego dnia), próbowałem odnaleźć się w nowej zabawce Google… i odłożyłem przyjemność na później.

Wave nie robi wrażenia, gdy próbujemy go wykorzystać do tego samego, co wszystkie istniejące już programy mailowe, komunikatory i mikroblogi – do nadawania komunikatów. Prawdziwy przełom kryje się w możliwościach, jakie daje podgląd na żywo tego, co piszą inni. Po paru takich sesjach na żywo, muszę przełamać swój introwertyzm i dokończyć to zdanie wielowykrzyknikiem – przeżycie jest niesamowite!!!!

Oczywiście collaborative fiction nie istnieje od wczoraj, wręcz przeciwnie, ma się dobrze, wymieniając choćby wikipowieści (np. A Million Penguins). Ale Wave przenosi relację autor-czytelnik na zupełnie inny poziom. Czytelnik jest świadkiem procesu twórczego. Komunikacja jest jednoczesna, a nie linearna, co wywołuje zupełnie inny rodzaj napięcia u czytającego. Wszystko dzieje się na naszych oczach, a to wywołuje uczucie, że świat umyka, ucieka, zostawia nas w tyle. To uczucie jest paliwem mojej twórczości, więc zanosi się na to, że ugrzęznę w Google Wave na dosyć długo.

Więcej o zaletach tego narzędzia napiszę w oddzielnym artykule. Teraz chciałbym zasygnalizować, że powstają już “fale” literackie. Po raz kolejny okazuje się, że pisarze cyfrowi nie oglądają się za siebie, tylko eksperymentują z nowymi narzędziami, na niespotykaną dotąd skalę. Zostałem zaproszony do kilku takich grup. To cudowne uczucie uczestniczyć w czymś zupełnie nowym i przełomowym – i to w samej beta-awangardzie. Trzy z grup zapowiadają się znakomicie. Punktem wyjścia każdej z nich jest opowiadanie lub początek opowiadania. Uczestnicy mają wpływ na rozwój akcji.

The War Machine

Grupa prowadzona i moderowana przez Made in DNA. Opowiadanie sci-fi pochodzi z 2007 roku, więc ciekawie będzie zobaczyć, jak tekst ewoluuje i rozwija się, gdy do dyspozycji jest Google Wave.

Dangerous Lolipop

Opowiadanie napisała i jego przebieg moderuje Tonya R. Moore. Przed samym opowiadaniem podane są zasady gry, czyli lista reguł, które muszą być przestrzegane przez uczestników fali.

Bathrobe Guru

Fala założona przez Adriana Grahama (blog.smallstories). Uczestnicy grupy mają możliwość wyboru opcji rozwoju wypadków – głosują za pomocą gadżetu yes-no-maybe. W gadżetach (tych przyszłych, bo na razie jest kilka) kryje się wielki potencjał na uatrakcyjnianie akcji i interaktywność z czytelnikami/współautorami. Opowiadanie do przeczytania tutaj.

Jeśli macie ochotę wziąć udział w którejś z grup (i jeśli już macie konto Google Wave), wystarczy wysłać ping ma mój profil (nizejpodpisany[at]googlewave[dot]com), a dodam was do grupy. Nikt nie wie, czy będą istniały za dwa tygodnie, więc warto się pospieszyć.

Na koniec najlepszy jak dotąd pokaz możliwości Google Wave.

Below I’m comparing two Google-translations of a single short story. The story in its original Polish version is fixed, but it’s improving at a pace of Google Translate. I must say that recently there has been a substantial development. Probably it happened at the time new languages were added to the service. That’s why a current version of GT-fiction is 1.09, not 1.0009.

I’ll make frequent updates to this 1GT-ed story, as this is showing another dimension of digital literature: it can change (hopefully improve) without the participation of an author. A literary text is no longer ultimate. It’s dynamic, flowing and unpredictable. With my passion to tech-absurd–it’s technology which is improving it or killing it.

And here is another idea I want to share–soon I’ll write a new story in a way to eliminate as many miskakes as possible at the process of Google translation.

If you want to check how the following story currently feels in your language, please go to this page and use a Translator tool from a sidebar. And if you have found this post a bit Google-interesting, please subscribe to GT feed.

Człowiek z Rapidshare ma wiele wspólnego z biurkiem za darmolca, ale to przecież niepoprawne koszulki pienią się pod sejmem.

P.

Co to jest? Odpowiedź na pytanie: o co chodzi w krótkich wiadomościach blogowych?

Here it is – a Twitter literary project called #hashtagstory.

A couple of days ago I decided to stop #twitnovel. The last one I wrote is here. I realized, that as a non-English writer I would be just a 7th-or-sth-level imitator of the best Twitter writers. So I started to look for a good alternative.

And, believe me or not, this was easy. Three hints got me to the point. [1] was Boing Boing’s post on “Remix the Remixer” competition, where the task is to mash up any of Lawrence Lessig’s existing work and create something new, unique and creative. [2] was my two-weeks old (=outdated) idea to make a Twitter story out of url shortened links (#urlstory). I’ve been pretty enthusiastic about that – for two hours. A need for an extensive web search to find great sites to be #urlstory’s heroes – this was too much. [3] was Twitter Magnets – a beautiful site where from random words you can create a 140-character poem and send it to Twitter.

This was leading my mind to a single morning coffee conclusion: you don’t have to write down words to create something new and meaningful. You can use the existing ones. We are living in the times of over-content. Maybe instead of adding up it’s good to mash up.

My first #hashtagstory has already landed in Twitterland. It’s ironic, that’s my style:

This was fast. So to be sure nothing escapes, please spend some more time to read “how” and “why”.

How am I doing this?

hashtag mash-up :. As you see the idea is pretty simple – I’m mashing up a few hashtags into a tweet, trying to tell a story.

trendy hashtags :. I’ll try to use as much trendy hashtags as possible. It’s always a way to get a bigger response than trying to draw attention to #goognology.

at least one story a week :. I’ll be delivering at least one #hashtagstory a week, at Sundays. Weekend is good for writing, reading and in my case – hashtagtelling.

Why am I doing this?

new area to explore :. I’m a tech-absurdist. I love technology and at the same time I hate it. With my projects I’m trying to find new ways for literature to express – and all the recent achievements of technology can be useful here. Today’s writer should try to expand into fields never explored before – and prove that technology is no limit for a man.

new dimension to hypertext :. hashtag is a next generation link. So far we had a hypertext literature leading from one single place to another single place. With hashtags you can open an almost endless world of associations and relations. Especially that one single hashtag means something different for anyone who is using it.

the sequence is back :. I’ve been always under a great influence of a story being told by a sequence. Those two stories are not the same: [1] #iPhone #mother #wishes [2] #mother #wishes #iPhone. With a task limited to selecting popular hashtags from the Twitter stream the biggest challenge is to build an interesting story by putting all elements in the right order.

flash fiction is the future :. extremely short pieces of writing are the ones to bring a lot of fresh air into literature. Nanofiction is for me the future of fiction. The new generation of readers is distracted by too many things, the attention span gets shorter and shorter. 5 000 words for a continuous reading – no chance. That’s why any idea to close a story in fewer words is worth considering.

a next step in “write less, tell more” :. this time the simple character, which is pushing the thing forward is “#”. I love it.

language is not a limit :. I’m a Polish writer. I’m not good enough to write short stories by myself in English. But Twitter is such a fantastic place, where you can feel free to create and share what you feel is your best. And find a best way to do it. I’m not good enough for #twitnovel, but I’m good enough for #hashtagstory.

This was supposed to be a short introduction to a piece of literature, but we are living in such times, that an introduction is hundreds times longer than a piece itself. Like this one: #hashtagstory #twitter #inauguration

PS. 25 best hashtagstories are published as a book at Feedbooks.

Zobacz, jak wygląda fabrica librorum, pamiętając o straszydłach na co dzień lub kołku rozporowym w necie – tak mawiają dziwki na krajowej siódemce.

P.

Co to jest? Odpowiedź na pytanie: o co chodzi w krótkich wiadomościach blogowych?

Sieczkarnia bez ferdydurke ma tyle sensu prawnego, ile hasła bez prl-u w sosie własnym, ale nie kulinarne podróże.

P.

Mi się podoba przede wszystkim dlatego, że literatura zamiast wycofywać się przed innymi “dobrodziejstwami” cywilizacji, stara się te zdobycze oswajać i próbuje nad nimi zapanować. Podobne w zamierzeniu było wystawienie na Twitterze Poskromienia Złośnicy.

Myślę sobie, że każdy artysta, jeśli chodzi o jego własne dzieła, jest po części księgowym. Oblicza, kalkuluje, nieustannie myśli i nie chce popełnić błędu. Jest skupiony. Planuje. Zgłębia. Waży. Tak więc, w ocenie swojego przyszłego twórczego eksperymentu postaram się opisać w stylu młodszego księgowego zalety pisania faktur wierszem. Uwaga na marginesie: staram się, podobnie jak większość osób publicznych działać w trybie przyszłym – nie napisałem jeszcze ani jednej faktury wierszem, ale już jestem ich znawcą.

1, 29 Wielkie wyzwanie

Lubię wyzwania. Każdy wie, jakim wyzwaniem jest biała kartka papieru. Faktura ze swoimi polami do wypełnienia, żywiąca się cyfrą, a nie słowem, to dla artysty kajdany – nie dość, że trzeba poradzić sobie z ograniczeniami, to jeszcze trzeba znaleźć wenę. Wena twórcza nad polem “nazwa produktu lub usługi” – już to lubię.

2, 25 Nowa forma artystycznego wyrazu

Piszę nanopowieści. Uprawiam krótkie wiadomości blogowe. Daję się przeciągnąć przez Google Translate. Wszystko służy uzmysłowieniu odbiorcom (trzem dziennie), że jesteśmy uwikłani w chorobę, zwaną rozwojem cywilizacyjnym. Lubię przejmować narzędzia służące rozwojowi, żeby ten rozwój oswajać, co często oznacza – przestrzegać przed jego pochopną akceptacją. Ale taki mam już pogląd na absurd – trzeba być jego częścią, żeby umieć o nim pisać. Być częścią machiny produkującej pieniądze – dlaczego nie. Nie wiem, czy ktoś już w Polsce pisał faktury wierszem, a jak pisał, to proszę o fakturę.

3,72 Obnażam dążenia artystów

Większość artystów chciałaby zarabiać pieniądze na uprawianiu sztuki, ale nie chce się do tego przyznać. 99% nie musi, bo nie zarabia. 1% zarabia, ale udaje, że się pieniędzmi brzydzi. Ja się nie brzydzę, bo nie ma czego. Pisząc fakturę mówię odbiorcom, że za swoje dzieło chciałbym otrzymać wynagrodzenie – najbardziej mi się podoba, że jest to uczciwa propozycja literacka.

4,03 Absurd w czasie teraźniejszym

Pisanie faktury jest twórczym samobójstwem. Czyli absurd. Po co tworzyć, coś co nie ma sensu? Coś dla mnie.

5,98 Możliwości

Zacznę od napisania (nie “wypisania”) paru faktur zaocznie, w domu, ręką mojego brata ciotecznego. Zeskanuję, umieszczę na blogu. To początek. Potem może wyślę parę faktur to tu, to tam. A potem może w parku będę pisał, ludziom wręczał, niech się coś dzieje w miasteczku.

6,00 Nowi czytelnicy

Jak się nie zainteresują znawcy literatury, to może zainteresują się znawcy prawa podatkowego. Dwie wierne czytelniczki w urzędzie skarbowym to prawdziwy skarb.

7,99 Podpis

Duży plus – w linijce “podpis osoby upoważnionej do wystawienia faktury” mój pseudonim nabiera nowego znaczenia.

8,00 Przyszłość

No dobrze. Popiszę swoje faktury, a co potem? Faktury korygujące.

Zemsta e-booka z przedziałkiem po lewo nie ma co robić w przysłowiach o kobietach.

P.

Co to jest? Odpowiedź na pytanie: o co chodzi w krótkich wiadomościach blogowych?

Tylko mrożek-słoń może wiedzieć, gdzie są e-booki na duszanie, co gra anioła.

P.

Co to jest? Odpowiedź na pytanie: o co chodzi w krótkich wiadomościach blogowych?