Nowadays technology is able to analyze, think, judge, choose and response. What was a part of science fiction world now starts to leak into reality. It’s high time to realize that soon humans will not be the only beings to think independently.

That’s why another project I’ll be constantly developing is Tech Quotes. It’s fascinating to switch a perspective and see ourselves from a point of view of technology: robots, gadgets, scripts, computer parts or pieces of code. It would be a fantastic way to show that we humans are not the only ones to be right and own truth.

The project has two variants. All ideas will be shared on Twitter with a #techquotes hashtag from my main profile (@namenick) as well as @mobilefiction – that one is devoted to share fictional pieces only. Check also Password Incorrect Facebook page for updates.

Robot proverbs and other quotes

Let’s get used to the fact that we are developing our successors. What would they say about us? Read a couple of examples below.

Another idea is trickier.

Technologically processed thoughts on technology

I’ve processed my thoughts on a human-technology relation with a technology itself, using Ivona text-to-speech generator. The results are interesting. When listening to quotes you have a feeling that a human’s thought is interpreted by technology. You’ll find more details in this post. Listen to most interesting examples right now:

One sentence conclusion: the purpose of tech quotes is not to be loved by humans, but to warn humans.

Related posts

• 27.05.2011 -- Self-Publishing: How You Can Learn and Improve
• 20.05.2011 -- Self-Publishing: How You Can Sell Globally
• 13.05.2011 -- Self-Publishing: How You Can Innovate
• 06.05.2011 -- Self-Publishing: How You Can Build Better Relations
• 29.04.2011 -- Self-Publishing: How You Can Reduce Costs

"Tech Quotes – What Would Technology Say About Humans" is a post from Password Incorrect Blog.

A paragraph of a story Google-translated from Polish - and ready for back-translation

Both iPhone and hashtag stories are much better known than this literary experiment. I’ve been trying to use Google Translate a few times before, including Google-translated Day, but the feeling I always had was that it’s not there yet.

But now I’m fully convinced I’m doing the right thing. What’s more important: it’s not too early for that. Why? Because with a current stage of development Google Translate is able to convey more information than a man who doesn’t listen.

What is it?

The shortest description:

Flash-fiction stories written in such a way, that they can be translated by Google with a smallest number of mistakes.

I’ve changed the approach completely: now I’m helping Google to translate. Before it was just: “look how technology is devastating human’s work”.

The project is called “What they say” and lives at its own site. What I’d like to stress is that there is an idea behind the stories – in order to build a proper, meaningful context for Google Translate being used on purpose.

So what are the stories about? The lack of communication between people. Or to be more precise: the nonsense of it, as a result of different reasons: envy, vanity, money, bribe and other ones you are not willing to loudly share with the others.

The main character is Adam Labble (yes, anagram of “Babel”), an average internet addict, who has one unusual skill. He is able to find nonsense in communication and solve the issue.

He takes quick assignments in different places around the world. The stories written so far take place in Poland, USA, Egypt and Russia. Google Translate can help read them in any of the languages supported by Google.

How are the stories created?

I write a story in Polish. Then, sentence by sentence or paragraph by paragraph I translate it to English with an online Google Translate tool. When there is a need to correct mistakes I rewrite the text. If I fail, I write again or even change a plot completely.

If a Google-made back-translation, from English to Polish, is acceptable, the story goes online.

Every story is accompanied by a Google Map area where it could possibly happen.

What’s the message?

It’s what drives my imagination: how technology is influencing human’s behavior, attitude, thinking, creativity. But there’s more to it than that.

It’s a project designed to test the usefulness of technology in a creative process. Another thing is that no matter how good is the technology at disposal, if people don’t want to understand each other, they won’t understand each other.

There is also one interesting area from a point of view of creators (human+technology). For the time being the human is lowering the skills to the level of a technology. I’m afraid it may change. One year ago Google-translated texts were not acceptable, six months ago – not good, now – not bad.

Why am I doing it?

There are a couple of good reasons. The most important one is a simple conclusion, that Internet and technology are dismantling barriers between people, especially geographic and language ones. Why not helping it a bit?

The other reason is my obsession to embrace technology in order to create. “If the technology can make you ahead of the others, use it” – it’s my motto, well seen also in iPhone-made stories.

Last thing, very important. English is not my mother tongue (you feel it, right?). No English author would come up with such an idea as Google-translated fiction. Let the rest of the world translate what they want, he may think. And that’s exactly where he’s loosing. Because no longer you have to be an established American author to be read in Indonesia or Chile. You can be a guy from Poland or Italy or Egypt. The only thing you have to do is to properly use the technology which is available for free.

What is the timeline?

Let me repeat: it’s not too early for such projects. Google Translate is widely used, also by writers, not only to understand, but also to let others understand. A famous example is Paulo Coelho’s blog, where Google translate widget is used.

I think creative people can, and should, go further. Especially that in a predictable timeframe the quality of such tools like Google Translate will improve to a level, that people and institutions will use them officially.

It’s a question of a few years, maybe even months, when Google Translate will become one of the options different apps will have. And the apps I’m talking about are RSS readers and ebook readers.

The timeline for “What they say” is to write 10-20 stories a year and observe how the quality of both of us improves. I’m sure that when I’ll be ready to publish an e-book, translating options will be already available in the e-reading applications.

Imagine: a story written in order to make it easy for Google to translate it into any language. One book which at the launch date is available in more than 50 languages? Worth trying.

I only worry that I should really hurry up.

Related posts

• 22.05.2011 -- Tech Quotes – What Would Technology Say About Humans
• 20.05.2011 -- Self-Publishing: How You Can Sell Globally
• 18.01.2010 -- One Picture Stories – Stories Pictured and Written on an iPhone
• 30.08.2009 -- Google-translated fiction v.1.09
• 20.01.2009 -- I’m starting a “Google-translated fiction” project

"Transtories – Google-Translated Stories v. 2.0" is a post from Password Incorrect Blog.

Google-translated fiction jest, obok historii obrazkowych tworzonych w całości na iPhonie (one picture stories) oraz mikroopowiadań na Twitterze konstruowanych za pomocą popularnych tagów (hashtagstories), jednym z projektów literackich, którymi chcę zwrócić uwagę czytelników na swoją twórczość – twórczość technologicznie zakręconego self-publishera z Polski.

Potencjalnych czytelników szukam w każdym kraju na świecie, nie tylko w Polsce. Pojęcia granicy geograficznej, barier językowych, lokalnych rynków wydawniczych przestają mieć sens w czasach mediów społecznościowych – i skwapliwie z tego korzystam.

Bez względu na to, jak dziwnie kojarzy się Google-translated fiction, w przeciwieństwie do dwóch pozostałych projektów, które tworzone są w języku angielskim, teksty dostępne są również po polsku, więc zachęcam do czytania krytycznym okiem oraz podzielenia się swoimi spostrzeżeniami.

Jak ewoluował projekt?

W pierwotnej odsłonie projekt było niczym innym poza zgodą wyrażoną samemu sobie na udostępnienie twórczości do przemaglowania przez pojęcie ogólnie kojarzone z obciachem – czyli przez automatyczny skrypt tłumaczeniowy.

Kilka ze swoich opowiadań potraktowałem za pomocą Google Translate, żeby było ciekawiej – kilkakrotnie. W ten sposób nadałem opowiadaniom nowy wymiar – zyskały one piętno okrutnie sfatygowanych przez technologię.

Technologia. O nią mi najbardziej chodzi. Chcę ją wykorzystywać nie jako niewidzialne narzędzie do tworzenia słów. Chcę ją wydobyć, pokazać jej wpływ na proces twórczy i jego efekty.

Wariacją pierwotnej wersji GTF była jednorazowa akcja na Twitterze - Google-translated Day. Rodzaj artystycznego happeningu polegający na tym, że szczegółowo opisywałem swój dzień, to czym się zajmuję, o czym myślę. Pisałem po polsku, teksty lądowały w widżecie tłumaczeniowym Google, gdzie dostawały się do sfery anglojęzycznej – i w takiej właśnie postaci trafiały do ćwierkalni.

Cel happeningu był jasny: patrzcie, jak technologia sprowadza wszystko do pustego dowcipu, jak wszystko zniekształca i spłyca. Nieważne, czy opisujemy smutek, radość czy złość. Czytelnicy dostają niestrawną papkę, po której pozostaje lekki grymas niesmaku.

Ale wciąż to nie było to. Za mało w tym było z autora, a za dużo z komputera.

Na czym polega nowa wersja?

Gdy po nieco dłuższej przerwie z ciekawości przetłumaczyłem za pomocą Google jedno z wcześniej zdegenerowanych opowiadań, zauważyłem olbrzymią poprawę jakości. Pomyślałem, że ten czas, gdy automatyczne skrypty otrzymają błogosławieństwo pisarzy, jest już bardzo blisko.

Wtedy właśnie wpadłem na pomysł, którego efekty można już zobaczyć w nowej aktualizacji projektu.

Zasada twórcza: pisać tak, by uzyskać jak najlepsze tłumaczenie od Google Translate – na angielski – a potem znowu na polski.

Na pierwszy rzut oka: eee tam. Od razu koryguję. To nie to samo, co napisanie opowiadania po angielsku i umieszczenie go na blogu razem z widżetem Google Translate – wiecie, żeby reszta świata widziała, jak piszą urodzeni Amerykanie lub Anglicy. Oni nie braliby pod uwagę efektu tłumaczenia za pomocą skryptu – co wyjdzie to wyjdzie, ich to nie obchodzi.

W przypadku Google-translated fiction tworzenie polega właśnie na nieustannym sprawdzaniu jak tekst wypadnie po drugiej stronie tłumacza Google. Pracuję w ten sposób, że jeśli już otrzymam sensowne tłumaczenie na angielski, tłumaczę tekst z powrotem na polski – i też musi być w miarę w porządku.

Jakie jest przesłanie?

Długo zastanawiałem się o czym powinny być opowiadania? Rozwiązanie jest genialnie proste: o komunikowaniu się między ludźmi. Jakiś czas temu ukułem frazę, która brzmi: Google Translate przekazuje taką samą część informacji, jak człowiek, który nie słucha. I tego postanowiłem się trzymać.

Opowiadania będą więc o człowieku, Adamie Labbe, który wzywany jest w różne miejsca na świecie – wszędzie tam, gdzie z różnych powodów ludzie nie są w stanie się porozumieć, chociaż mówią tym samym językiem. Tytuł projektu: Co oni mówią/What they say.

Mamy więc paradoks: ludzie mają problemy w komunikowaniu się między sobą, a technologia, bez względu na to, jak zła by nie była, tę komunikację może ułatwić.

Napisanie pierwszego opowiadania zajęło mi sporo czasu. Czy było warto? Na pierwszy rzut oka każdy przecież mógłby przetłumaczyć swoje opowiadanie na jakikolwiek język i podpisać: Google-translated fiction.

Odpowiedź: warto było. Dla tech-absurdysty, tej szufladki jaką sam sobie stworzyłem i sam się w nią wpycham, dynamiczne wykorzystanie technologii (ze skutkiem sensownym lub nonsensownym) i pokazanie jej wpływu na autora, jest jak najbardziej uzasadnione i ma drugie dno: pokazuje, jak bardzo jesteśmy uzależnieni od technologii, pokazuje, że jesteśmy tylko tak dobrzy, jak ona nam na to pozwala.

Po co to robię?

W przypadku każdego nieanglojęzycznego autora niszowego kreatywność jest realnym i bardzo sensownym rozwiązaniem. Nie ma wydawcy, nie ma pieniędzy? Nie ma problemu, pod warunkiem, że postarasz się maksymalnie wydobyć swoją oryginalność.

Mógłbym postarać się napisać te opowiadania po angielsku, ale po pierwsze nie byłyby tak dobre, jak opisane przez rodowitego Amerykanina czy Anglika, a po drugie nie stałaby za nimi żadna mocna historia.

W każdym kolejnym opowiadaniu o Adamie Labbe utrwalane będzie przesłanie, które uważam (być może zbyt wcześnie) za niesamowicie mocne. Choć historie mają być utrzymane w lekkim i humorystycznym tonie, to mam nadzieję, że od czasu do czasu na drugim końcu świata zrobią na kimś wrażenie – choć nie będzie rozumiał ani po polsku, ani po angielsku.

I jeszcze jedno. Jestem przekonany, że niedługo pojawią się aplikacje e-książkowe, które będą zapewniać możliwość roboczego tłumaczenia tekstu. A wtedy opowiadania napisanie tak, by dało się je sensownie przetłumaczyć z jednego języka na drugi i na odwrót, będą brzmiały sensowniej w ponad pięćdziesięciu pozostałych.

Pierwsze opowiadanie z cyklu “Co oni mówią”, w którym Adam Labbe pomaga aroganckiemu programiście (zgadnijcie na kim się wzorowałem) zrozumieć postępowanie użytkowników – do przeczytania w oryginalnej wersji polskiej tutaj, a w angielskim tłumaczeniu tutaj.

Related posts

• 20.05.2011 -- Self-Publishing: How You Can Sell Globally
• 09.02.2011 -- Transtories – Google-Translated Stories v. 2.0
• 17.11.2010 -- Dlaczego warto dzielić się za darmo swoją wiedzą i twórczością
• 27.07.2010 -- Creating One Picture Story – a Step-by-step Example
• 16.06.2010 -- Create Your Own One Picture Stories

"Google-translated fiction – wersja 2.0" is a post from Password Incorrect Blog.

When you have an iPhone 3G the pictures are, to be polite, average. This one was shot at the Spectrum Museum in Berlin. I knew I had to deeply rework it.

I started with RetroCamera (AppStore link). This is a great app which lets you play with cool vintage effects. First I added a texture.

Then I selected a frame effect, which made a picture more magical, and saved work to photo gallery.

Next step. I opened a PhotoForge application (AppStore link), increased contrast and saturation and played a bit with hue. At this point I was satisfied with a visual effect and saved a picture to photo gallery.

Last step – drawing words with TypeDrawing (AppStore link). A piece of advice: the font size doesn’t have to be big. Just make sure it’s readable. Paint words in such areas and in such a way, so they can correspond with a picture – or bring a new meaning to it.

I’m sending ready-made pictures from an iPhone to my profile at Posterous via PicPosterous (AppStore link). They are automatically reposted to many networks including Twitter, Tumblr, Facebook and Flickr (a full list is here).

Was it helpful and inspiring? Take an iPhone, shoot a photo and think of a story. Or think of a story and find a good picture for it. And remember – you can share it with the others in a couple of minutes.

Related posts

• 16.06.2010 -- Create Your Own One Picture Stories
• 21.03.2010 -- One Picture Stories: Where to Find Them
• 31.01.2010 -- 3 ways to subscribe to #1picstory
• 18.01.2010 -- One Picture Stories – Stories Pictured and Written on an iPhone
• 17.01.2010 -- One sentence description of #1picstory [+bonus]

"Creating One Picture Story – a Step-by-step Example" is a post from Password Incorrect Blog.

They’re extremely easy to create – and fun to do. What you need is one great application from the AppStore – Type Drawing. The app is definitely worth its price – 1,99 USD/1,59 EUR (download link here). The program lets you literally paint with words. The recent update has an enhanced, intuitive interface; a choice of 22 fonts, ability to zoom, eyedropper and many other features.

What’s most important – as a background you can use pictures from your iPhone’s photo library.

How to create one picture story?

1. Pick up a photo.

2. Open it in Type Drawing.

3. Write/paint your text. Do it the way you want, it’s all up to your imagination. A useful tip here is that if you don’t want a text to be painted in a loop just enter several spaces at the end in a text input box.

4. Save picture to photo library.

5. Share with the world. If you use a tag #1picstory it’ll be easier found in the Twitterverse.

Extra tip: If you want to improve your picture before you edit a text, you can use apps like PhotoForge or RetroCamera. I’m planning to write a post on those tools as well, so stay tuned.

After creating almost 50 stories I can tell one thing – it’s true that we are a visual civilisation and that what we see is more appealing to us than what we read. The picture stories I’ve created were much more often seen, retweeted, favoured and commented than my Twitter fiction pieces.

To put things short: one picture stories are more attractive than sheer words and more meaningful than sheer photos.

What do you think? Does it sound like a fun? Will you play with it? Share your opinion! And if you’ve found one picture stories worth a try, please share this post with your friends.

Check more links:

The developer’s site
The official Type Drawing Site on Flickr
Introduction to One Picture Stories
My 1picstory profile at Twitter

Related posts

• 27.07.2010 -- Creating One Picture Story – a Step-by-step Example
• 21.03.2010 -- One Picture Stories: Where to Find Them
• 31.01.2010 -- 3 ways to subscribe to #1picstory
• 18.01.2010 -- One Picture Stories – Stories Pictured and Written on an iPhone
• 17.01.2010 -- One sentence description of #1picstory [+bonus]

"Create Your Own One Picture Stories" is a post from Password Incorrect Blog.

Wróciła wczoraj w przebłysku wspomnieniowo-inspiracyjnym (krótkie wspomnienie, stanowiące źródło inspiracji) – wpadłem na pomysł, by wykorzystać syntezator mowy do przekazania kilkunastu najlepszych myśli na temat relacji człowieka i technologii, znajdujących się w tym zestawieniu.

Doszedłem do wniosku, że po pierwsze forma będzie bardziej zwracała uwagę, a po drugie uda się zbudować przewrotny kontekst: myśl o relacji człowiek-technologia stworzona przez tego pierwszego, podana przez tę drugą.

O Ivonie myślałem dobrych parę miesięcy temu. Chciałem wtedy napisać opowiadanie (lub serię) z punktu widzenia maszyny, robota, skryptu zliczającego, itd. które myślą, rozumieją i przeżywają dużo głębiej niż ludzcy bohaterowie opowiadań byliby sobie w stanie to wyobrazić.

Zamysł był taki żeby napisać tekst “pod Ivonę”, czyli żeby w efekcie przez nią czytany, brzmiał maksymalnie naturalnie. Wszystko po to, żeby wywołać wątpliwości, czy aby na pewno mamy do czynienia z syntezatorem mowy, a nie człowiekiem. Wymowa byłaby jasna: technologia skrada się za naszymi plecami dużo bliżej niż nam się wydaje.

Wtedy pracę zarzuciłem. Trochę ze względu na fakt, że nie za bardzo mi ten wyczyn wychodził. Ale gdy wróciłem do serwisu wczoraj – przeżyłem szok. Głosy brzmią zaskakująco dobrze (tu: bardzo podobnie do człowieka). Już nie tylko wymowa poszczególnych słów jest prawidłowa, ale również intonacja całych zdań. Przy tak krótkiej formie jak jedno zdanie trudno się było do czegokolwiek przyczepić.

Okazało się, że mam zupełnie inne wyzwanie: co zrobić, żeby syntezator mowy brzmiał ewidentnie jak syntezator mowy.

Zamiast pół godziny na  nagranie ośmiu tekstów i zaplanowanie wpisów do rozrzucenia po necie przez Posterous, zajęło mi to całe dwie godziny. Głównie ze względu na fakt, że byłem przez Ivonę do wymyślania zbitek literowych typu “abgh”, które wypowiedziane przez jeden z głosów serwisu brzmiały idealnie idealnie mechanicznie. Wstawiłbym je pomiędzy słowa w zdaniu przy okazji budując kolejne znaczenie – interpretację myśli przez maszynę.

Ivona zmusiła mnie do kreatywności i muszę stwierdzić, że z ciekawym skutkiem. Próbka poniżej.

Download now or listen on posterous

quote1.mp3 (60 KB)

Posted via web from Password Incorrect

Myśli będą pojawiały się na blogu co dwa tygodnie, z tytułami: “Technologically processed thoughts on technology”.

Related posts

• 13.01.2010 -- Złote Niepomyśli #38
• 03.08.2009 -- Człowiek +/- Technologia
• 11.06.2009 -- Złote Niepomyśli #25
• 10.02.2011 -- Złote Niepomyśli #43
• 17.11.2010 -- Dlaczego warto dzielić się za darmo swoją wiedzą i twórczością

"Ivona, czyli technologicznie przetworzone myśli o technologii" is a post from Password Incorrect Blog.

It’s almost a year since I started hashtagstories – microstories written with current Twitter hashtags.

Sorry? Stories written with what? A year ago this was weird even to me. But it was just so inspiring to combine the world of hashtags into a piece of a literary fiction that I gave it a try. I also wanted to use it as a way to enter English writing. It was looking like a pretty easy job to do – just collect meaningful, emotional hashtags and scrabble them into a story.

After a year I can tell you – hashtagstories are not easy. They are a hard work. I had to go through many Twitter-based services to find the best source of hashtag info. Previously I was using Hashtags.org, now it’s What the Trend.

There are spam hashtags. There are misleading hashtags. There are secret abbreviations. I always have to be very careful to avoid using a wrong word. And the wrong word with a tag is a way worse than the wrong word alone.

Like many unusual projects, hashtagstories had big chances to fail. As the primary way to build meaning is the order of words, there is a danger a story can be misinterpreted. It’s hard to decode a story when it’s told with nouns only. I managed to write only few stories, which read as a sentence. One of the best ones is:

#iwish #iseeyou #inmyhood #beforethestorm

I have a warm feeling that I’ll stay with #hashtagstory for a long time. It’ll not be a day-to-day love. It’ll happen in bursts. But it’s good to write them. When I was publishing a book at Feedbooks, Hashtagstories Vol. 1, I’ve worked out a good, decent description of what the stories are: a literary memoir of social media trends.

Yes, this is what they are. It’ll take some time to find in them the emotions of the past. It’s not gonna take too much time, though. Social media life is changing so fast.

Last thing, I’m happy to share with you, that Hashtagstories Vol. 1, has crossed 1,000 downloads. Thank you all for showing interest and sharing #hashtagstory with your Twitter friends.

Second volume is coming soon.

Related posts

• 11.05.2009 -- A literary Project on Twitter – #hashtagstory
• 22.01.2011 -- How You Can Sell E-books to Mobile Twitter Users
• 14.05.2010 -- Fan of Twitter fiction? Check #VSS Anthology
• 23.03.2010 -- New cover of Hashtagstories Vol.1 – what do you think?
• 18.01.2010 -- One Picture Stories – Stories Pictured and Written on an iPhone

"Hashtagstories – Stories Written as a Sequence of Twitter Hashtags" is a post from Password Incorrect Blog.

When you go to a Twitter profile of @420watch, you’ll see in a sidebar an awesome visual art made from animated avatars. The idea is brilliant, as well as execution. One of those ideas answering a question “what else can we do with the old good Twitter”. One of those inspirational ideas which make you think, until you come up with something new.

And here it is: an #avatarstory. A story from animated avatars. Each avatar is one letter. The letters can appear in a speed and order, which are best to tell a story. We’ve got 36 characters. It’s an average length of a #6wordstory.

I imagine to have one account, let’s say @avatarstory, which follows 36 other accounts created specifically for this purpose. A new story could come every weekend. It’s not as easy as tweeting it, you have to change 36 avatars, but it’s definitely much more interesting.

Wow, I got excited… but I know it’s much beyond my tech skills. I’ll try to contact @420watch tweeps with a decent proposal. If you feel the energy and want to co-create and develop a story with me, just send a DM or mail me. Two of us can make this thing happen!

And God bless all the folks behind tile avatar Twitter art.

Related posts

• 11.05.2009 -- A literary Project on Twitter – #hashtagstory
• 03.05.2010 -- Hashtagstories – Stories Written as a Sequence of Twitter Hashtags
• 18.01.2010 -- One Picture Stories – Stories Pictured and Written on an iPhone
• 16.09.2011 -- 4 Powerful Tools to Schedule Social Media Updates
• 09.07.2011 -- Blurb Mobile Sets the Standard for Future Digital Storytelling

"Looking for a partner to co-create avatar stories" is a post from Password Incorrect Blog.

Now you can find One Picture Stories in many sites across the internet as I did a perfectly insane job of autoposting with a help of Mobypicture and Posterous. They are the two services, where I send an original, freshly made story from an iPhone.

Please choose below your favourite source of One Picture Stories:

Mobypicture

Posterous

Flickr

Tumblr

Blog

Facebook

Picasa

Blogger

TypePad

Xanga

Twitter

Related posts

• 27.07.2010 -- Creating One Picture Story – a Step-by-step Example
• 16.06.2010 -- Create Your Own One Picture Stories
• 31.01.2010 -- 3 ways to subscribe to #1picstory
• 18.01.2010 -- One Picture Stories – Stories Pictured and Written on an iPhone
• 27.08.2010 -- A geeky banner to Amazon Kindle Store which deserves its own blog post

"One Picture Stories: Where to Find Them" is a post from Password Incorrect Blog.

If you’re interested only in this part of my mobile e-books digital fiction book forward technological fail activity, here are three subscription options to choose from:

Subscribe to 1picstory Flickr gallery

RSS feed of my Flickr photo stream.

Subscribe to blog’s 1picstory category

RSS feed of a 1picstory specific category at this blog.

Subscribe to @mobilefiction’s stream on Twitter

RSS feed of my literary profile at Twitter. 1picstories are half of the stream.

Related posts

• 27.07.2010 -- Creating One Picture Story – a Step-by-step Example
• 16.06.2010 -- Create Your Own One Picture Stories
• 21.03.2010 -- One Picture Stories: Where to Find Them
• 18.01.2010 -- One Picture Stories – Stories Pictured and Written on an iPhone
• 17.01.2010 -- One sentence description of #1picstory [+bonus]

"3 ways to subscribe to #1picstory" is a post from Password Incorrect Blog.