Google Wait
A little background app, which plays “Wave of Sorrow” every time Google Wave reloads.

Google Wait Pro
Same as Wait, but a version of “Wave of Sorrow” is 12 minutes long.

Google Random Password
A tiny application which generates a random password every time you log in, so that nobody will know it, including you. Yes, we don’t trust you, either.

Followgoogle
A first app ever which is so human, that you can follow it/her/him/them on Twitter.

Google You2You
Yes, it lets you talk to the other you!

Google Installation Wizard
This sophisticated application will help you install almost everything. Want to install butter on your toast? No problem – now you can do it in 94 easy steps!

Google Logo Switch
A nice little app which is giving you a chance to switch between a current lovely Google logo and the same current lovely Google logo.

Google On the Top
A slick app with a truly friendly “I’m here” which appears on top of all your opened applications.

Google Mash-up
An advanced mix of all Google apps in one! Nobody knows how to use it and this is really cool.

Google Enough
Tries to predict when you’re enough of Google and immediately restarts your computer.

Google Ooops
This slim app helps you experience every single of your ooops deeper than ever before. Developed with a support of the world’s most famous IT therapists.

Google the Greatest
The greatest of all Google apps, no doubt about it.

Google Tribute
A tribute being written by this app’s developers to themselves.

Google Genre Changer
Change your genre in no time. Just provide us with your genre, click the button and done, at least from our point of view.

Google Pre Alert
A simple yet advanced little background app which sends a nice&noisy alert 30 seconds before the real alert is going to show up. Works perfect with system failure alert sounds.

Goonigma
The brand new application which is going to change the way human kind is communicating. It’s a mystery even for its creators, so don’t even ask.

Google Minus One
Fed up with too many search results? Google Minus One will effectively help you reduce their number by one.

Google Flu Killer
Effectively fights flu with a patented Flutton® technology. Press the red flutton as many times as possible and flu will definitely be gone in two to three weeks.

Google IQ Booster
This app is so advanced, that using it will increase your IQ. Just try to read an online help and you’ll see.

Google Augmented Virtuality
This is what you’ve been waiting for such a long time! This amazing application is combining one virtual world with another!

Google Almost There
A first Google app which is there, well, almost.

The brief I issued to myself was simple: get an attention of geeks with a message: “technology is wonderful, but…” (oh, and check the bottom bar for options).

If you are considering to publish a book of your literary tweets, the only thing which stops you might be a lack of a cover. Problem solved. You can pick up your favourite one from below. They all are for free. I’ve designed them to help self-publishers like myself. What I’m only asking for is to download my free book, leave a review and spread the word.

Series 1

Series 2

Series 3

Series 4

Series 5

“Twitter Fiction Book Cover” by Nick Name is licensed under a Creative Commons Attribution-Share alike 3.0 Unported License.

More apps like that coming soon.

Google Re-Translate Beta
Use this brand new app to bring back what was screwed by Google Translate Beta. Warning: works one way only!

Google Goog Night
A tiny widget which tells you “goog night” every time you close your eyes.

Google Goog Day
A shiny widget which tells you “goog day” for the rest of your time.

Google Please
The purpose of this simple application is to bring politeness to a whole new level. It automatically adds “please” to the beginning AND the end of every sentence in every letter you write to a Google Support Team.

Google Tie Controller
A program, which corrects angle of the stripes on your tie (in beta version – only blue ones).

Google Google Test
It controls whether your Google is Google-friendly enough.

Google Something Beta
Something made by Google, in beta stage.

Google Inner Bug
A small app being at the same time its own bug.

Google Must
A must application for everybody. It really helps! You just can’t wait to download it right now or your Google profile will be removed.

Google Divorce
A little grey widget telling you every 3 secs, that you’re going to divorce anyway.

Google What?
Probably the most humanlike Google app: on every mouse click it’s shouting “what!?”

Google HaHaHa
The funniest Google app ever, ha ha ha ha haaaa!

Google Subtitles
Provides same language subtitles to every text you see on a screen.

Google Coffeemaker
Makes 3 in 1 coffee every time you look at Google logo.

Google Writer Room
The ultimate writer’s friend. All you need to focus on your writing – black letters over black background!

Google Pizza Prediction
It predicts a temperature of the pizza you have just ordered. Default option is “cold”.

Google Trash Assistant
A highly advanced application which tells you when it’s time to empty your kitchen trash.

Google Face Beta
Adjusts your face size to current computer screen size.

Google Mood Checker
A little application which checks your mood so thoroughly, that the only option really needed (and available) is “furious”.

Google Deeptcha
10 level validation tool for top Internet users. At the end of every paragraph read it’ll ask you 10 Britannica questions. You have to answer them in no less than 10 sentences in order to continue reading.

Google Autoremover
An app which removes itself every time you install it.

Opowiadanie zasnute wykopową frustracją poniżej:

Szymon szedł właśnie na przystanek, gdy zobaczył na wielkim telebimie swoją nazwę i hasło z serwisu Dokop.pl. Zamurowało go. Szybko sprawdził wiadomości. Okazało się, że po pięciu miesiącach po kradzieży haseł z Dokopu hakerzy nie otrzymali żądanego okupu, czyli kredytu na zakup nowego serwera. W akcie zemsty postanowili upublicznić hasła. Atak był zmasowany i odbył się jednocześnie w wielu miejscach w kraju. Dopiero wtedy administratorzy Dokopu podali oficjalną informację na temat wycieku. Za powód opóźnienia podali “troskę o bezpieczeństwo danych osobowych”.

Szymon postanowił ratować co się da. Miał konta w 65 serwisach – i wszędzie to samo hasło. Czym prędzej pognał do domu. Po wejściu na swoje konto, dowiedział się, że “Trwają pracę nad tym, by twój profil wyglądał jeszcze bardziej ziomalsko. Wróć za jakiś czas.” Zdenerwował się. Chciał usunąć profil, ale żeby to zrobić musiał udać się do centrali z pismem poświadczonym przez notariusza w towarzystwie “poręczyciela tożsamości internetowej”. Wziął brata, polecieli przez notariusza do centrali, a tu tłum ludzi i wszyscy wymachują papierami. Co z tego, jak centrala pojechała na szkolenie “Bezpieczeństwo danych osobowych w kontekście bezprawnego wykradania danych przez cwaniaków powiązanych z poprzednim zarządem Dokop.pl”.

W całkowitej desperacji Szymon wrócił do domu i zaczął wymieniać hasła we wszystkich serwisach. Gdy nad ranem wreszcie skończył, dostał maila o treści:

Hejka, szymon12345

Tak tylko piszę, że znam twoje nowe hasło, a brzmi ono szymon54321. Głupawe, nie powiem. Słuchaj, jakbyś chciał się dołożyć do serwerka (potrzebne 450 zeta), to daj znać, razem dowalimy Dokopowi:-)))))

Aha, wychodzę na bimbrezkę, to się spiknij przed wieczorem, bo od jutra rana lecisz z nowym passem na Centralnym.

Podkop

Book covers seen in Stanza Reader for iPhone

Referring to this post, I just started to collect ideas of what can be done to support e-book cover design, with “e-book” being the most important part. We should stop thinking of e-books as a second class, second step or a second chance. We should stop thinking of  CMYK, Pantone colors and the shade of a paper. Let’s think of a cover design for an e-book in terms of where it’s gonna be exposed. And it will not appear on a bookshelf. The destination of an e-book cover is a screenshelf.

As soon as we change our perspective, some amazing ideas start to crowd into mind. This single example of a cover, designed to be an e-book cover and nothing else, is benefiting from two possibilities, which are not so easy to be achieved with p-book covers:

Bright colors :. Every designer will admit, that it’s not easy to keep bright colors when it comes to printing. “An intensive green?–You need a Pantone color for that.” Now think – you don’t have this problem any more. Use the most of RGB scale, you’re not gonna loose it.

Transparency :. When you download a file to a place where an e-book will be shown, you can keep the transparency if you use a .png format. Transparency has a tremendous potential and it can start a totally new way of looking at book covers at all. I remember how impressed I was, when I downloaded Adrian Graham’s book to Stanza and it had round corners! So imagine a cover which is not limited, like in case of p-books, to what can be cut out of paper. Use just letters for a cover, make it round, take an impressive drawing and show it without a background, se a couple of layers, each one with a different transparency. And lots more.

The time is high to change attitude, as at least two major things are going to shape new expectations towards e-book covers:
:. It’s only a question of time when new color E-Ink devices will arrive
:. Apple will soon enter an e-book world with at least one eReading device – and totally change the way we think of e-books. The look is gonna be very important, as always with Apple, this time the look of an e-book.

Mike Cane wrote a great post, comparing p- and e- covers of the same book. I agree – e-books are eToilet. But it’s gonna change and the innovation will come from those, who treat e-books like a first class, first step and a first chance.

PS.
Soon I’ll write a more detailed post on the possibilities of an e-book cover design.

Zarząd uroczyście ogłosił, że struktura firmy ma być demokratycznie spłaszczona, w związku z tym zlikwidowano jedno stanowisko średniego szczebla oraz powstało dwanaście nowych stanowisk szczebla… no właśnie, nie wiadomo jakiego. Niektórzy pracownicy doskonale czuli się w takiej luźno pojmowanej strukturze. Przodował w tym Mareczek, oficjalnie mianowany na stanowisko “junior supervising executive deputy manager”. Jak nie chciał brać za coś odpowiedzialności, to mówił, że jest junior, a jak chciał zlecić Igorowi pracę, to mówił, że jest deputy.

Igor nie angażował się w korporacyjne rozgrywki, tylko robił swoje, ale tym razem postanowił zareagować i porozmawiać z szefem nowo utworzonej struktury, do której prawdopodobnie należał (na 75%). Szef powiedział, że on nic nie może, ale z tego co wie, to Mareczek jest od wczoraj na innym stanowisku (“deputy executive team leading junior director”), więc sprawa rozwiązała się sama.

Gerard przejechał terenówką siebie samego na skrzyżowaniu. Jako pieszy złamał sobie nogę. Postanowił walczyć o odszkodowanie. Wystąpił do sądu z pozwem na siebie samego. Żeby było ciekawiej oskarżycielem i adwokatem byli bracia bliźniacy.  Gerard doszedł do wniosku, że jakby nie patrzeć, zawsze na rozprawie zarobi, a jak nie na tej, to na kolejnej, w której też pozwie siebie samego, ale jako poszkodowany kierowca, który przecież złamał sobie nogę z winy pieszego.

Do Rosińskich przyszedł list zwykły od cioci z Kielc. W miejscu znaczka był samorozpakowujący się kangur farbowany i coś jeszcze. Na nieszczęście dla rodziny, list został rozpakowany przez ojca. Po dwóch dniach żona wniosła pozew o rozwód. Przez kangura też, ale głównie przez coś jeszcze.

Kino. Nowa komedia Chamulskiego. Dla Marka i Asi byłaby to bardzo miła randka w okularach 3D, gdyby nie obecność pliku exgirl_config.php. Plik siedział na oparciu fotela między nimi i nie dawał się usunąć. Co więcej – szlochał. Ale inaczej, tak piskliwie. I akurat w momentach, gdy reszta sali wybuchała śmiechem. Marek musi znaleźć sposób, by go usunąć.

Człowiek, gdy nie jest czegoś pewien – sprawdza. Sprawdza ustawicznie, obsesyjnie i bez przerwy. Tak było z pierwszą pracą Józka, gdy uczył się programowania. Tak było też z pierwszą miłością Józka. Miłość to kod html, a każda wprowadzona do niego zmiana powoduje konsekwencje. Ktoś, kto nigdy wcześniej nie kochał – tak jak Józek, musi ustawicznie sprawdzać stan uczuć Hani wobec siebie i stan uczuć swoich wobec Hani.

Będzie bardzo trudno napisać to opowiadanie. Nie powinno być w ironiczno-złośliwym stylu, jaki tak bardzo faworyzuję. I jak poprowadzić akcję, żeby nie była zbyt banalna? Chyba muszę dać się przepuścić przez stany dolnodepresyjne, bo inaczej nic z tego nie wyjdzie.

Julian ubierał się szybko. Założył skarpetkę z dziurą. Spieszył się na spotkanie, więc znalazł sobie wytłumaczenie:

– Dziura jest brakiem skarpetki. Trudno jest pozbyć się czegoś, co nie istnieje. I zaczął chodził z dziurą, której nie było widać w eleganckim bucie. Ale brak skarpetki zaczął się powiększać. Najpierw pół stopy, potem coraz więcej. Najpierw nie było widać, a potem dziura zaczęła wystawać z buta. Potem zawładnęła połową nogawki, potem bez dziury był Julian jedynie od pasa w górę. Starał się ignorować ten fakt w taki sam sposób, jak poprzednio: nie ma problemu, skoro nie ma jego źródła. Problem mieli jednak jego wspólnicy z kancelarii prawnej. Uważali, że potężna dziura źle wpływa na wizerunek. Urosła do takich rozmiarów, że w porównaniu z nią Julian był jedynie małą niedziurą.

I rozłożysta dziura nie miała skrupułów, żeby się go pozbyć.

Jest to lista wpisów na Twitterze, w których podaję propozycje absurdalnych produktów dla Google – zgodnie z moim twórczym credo, że trzeba najzwyczajniej w świecie pójść o krok dalej, żeby wykazać absurd. Skoro już teraz Google chce mierzyć puls i ciśnienie, to te parę pomysłów ode mnie wcale nie wygląda na jakieś farmazony – choć nimi, mam nadzieję, jest. Co ciekawe, parę takich wpisów spowodowało spory przypływ nowych znajomych do angielskiego profilu, który zaniedbuję, gdyż czasu nie mam, a jeszcze jest przecież I, Google-translated.

Więcej Google Apps znajdziecie tutaj.

Google Goodnight Beta – prosty widget mówiący “dobranoc” w chwili, w której zamykasz oczy

Google Silence – zaawansowana aplikacja, która jest cicho wtedy, gdy ma być cicho

Google Tie Stripe – program, który ustawia prążki w krawacie pod właściwym kątem

Google Re-translate – program, który odkręca tłumaczenie spieprzone wcześniej przez Google Translate

Google Google Test – program Google, który sprawdza, czy Google jest wystarczająco Google

Google Bill Gates Disorder – widget, który ma działać na nerwy wszystkim przyszłym aplikacjom Microsofta

Google Płaszcz Sąsiedni – wyszukiwarka niestandardowych rozwiązań dla problemów społecznych związanych z odzieżą używaną

Google Trash Assistance – program, który wynosi śmieci (wreszcie coś pożytecznego)

Navi-go-2-me w środę po południu pobił w końcu rekord. Był najaktywniejszym Internautą na wschód od Bugu. Miał 7398 przyjaciół na MyBooku, 3067 heavy followerów na Twitterze II, jego profil uwspólniony był oglądany dogłębnie 11398 razy, a pobieżnie 100 001 razy. I właśnie wtedy, gdy ta ostania liczba przekroczyła sto tysięcy, wstał zza biurka i poszedł zrobić sobie kawę w poczuciu dobrze spełnionego obowiązku wobec swojego zewnętrznego “ja”.

Gdy wrócił, usiadł z wrażenia, co nie było łatwe, gdyż do siedzenia używał piłki gimnastycznej – na uwspólnionym profilu nie miał żadnych znajomych. Wziął się szybko do pracy i już w ciągu siedmiu miesięcy mógł pochwalić się porównywalnym wynikiem. Kosztowało go to utratę dziewczyny, zdrowia i odwrotny awans w biurze. Gdy liczba odsłon profilu przekroczyła 100 tysięcy wstał zza biurka, żeby zrobić sobie kawę…

Asia jest niezwykle pracowita, nie zadaje zbędnych pytań, potrafi zająć się tematami, które przerastają innych, a co najważniejsze – w ogóle nie zwraca na siebie uwagi. Wkrótce zostaje nazwana w swojej firmie “nanopracownikiem” i to tylko dlatego, że wpadł na nią w korytarzu szef działu przetwórstwa owoców. Nowy termin szybko upowszechnia się, bo szef działu jest nanopracownika całkowitym przeciwieństwem.

Kandydaci wykazujący się podobnymi cechami jak Asia stają się gorącym towarem na rynku pracy. I podobnie jak w przypadku wszystkich raczkujących nanotechnologii stają się też niesamowicie drodzy, co z kolei prowadzi do zwolnień, zwłaszcza, że “antynano”, jako mało efektywni godzili się na obniżki wynagrodzeń.

Jerzy Bozdyra (dawniej Ciapcio) po zmianie nazwiska na szlacheckie, postanowił popracować nad swoim PR. W tym celu dokonał siedmiu zabiegów odsysania tłuszczu z brzucha piwnego; kazał sobie wstawić silikonowe mięśnie tu i tam; dokonał zabiegu profilowania pośladków; skorygował linię łuków brwiowych (na tę z obrazu swego nowego praprapradziadka); kazał sobie wykonać zabieg odbudowy cebulek włosowych na czole, klatce piersiowej i w paru innych miejscach uznanych przez prestiżowy miesięcznik dla panów za “oazę męskości”; kazał usunąć dożywotnio włosy spod pach; kazał sobie wyprofilować nozdrza i skorygować drogi oddechowe, by mieć bardziej męskie brzmienie głosu. Potem zorganizował przyjęcie dla 3267 osób, by pochwalić się nowym wyglądem. I właśnie wtedy, gdy wznosił toast za swoje nowe arystokratyczne “ja”, jakoś tak mu się odbiło.

Olo Wieśmacki, zwany przez podwładnych “Wejściówką” był ustawionym dyrektorem w potężnej korporacji mediowej. Na tyle ustawionym, że wszystko od niego zależało i to on decydował, kto ma “chodzić” w mediach, a kto nie. Miał też nieprawdopodobnie wysokie uposażenie, żeby czasem nie pomyślał, by przejść do konkurencji, której zresztą w kraju nie było, bo została wycięta w pień trzy lata wstecz. Wejściówce nie przeszkadzało to “wchodzić na prawa” od każdego, kto chciał w takiej czy innej formie zaistnieć w mediach. Stało się to jego obsesją – w zamian za wejście na antenę, zostawał współautorem tekstu piosenki, współkompozytorem, współautorem scenariusza filmowego, współautorem nowej książki o gotowaniu barszczu bez użycia buraków, itd.

Ale raz się zapędził i to ostro. Przyszedł do niego młody muzyk i chciał wypromować płytę. Powiedział, że ma kasę od ojca na promocję, więc się szybko dogadali, bo muzyk, choć dziwnie patrzył, to nie protestował. Okazało się, że to syn Wejściówki.

Jasne, trzeba dobrze rozegrać scenę rozmowy, ale jak Wejściówka skupiony na robieniu pieniędzy, to może nie wiedzieć, że syn już dorosły.

Wielki płaskowyż z pięknymi, okazałymi drzewami. W koronie każdego z nich siedzi mędrzec i przemawia. Nie wiadomo do kogo, bo drzewa są dosyć daleko od siebie i nawet, gdy się głośno mówi, to sąsiad nie słyszy. Zresztą który mędrzec chciałby słuchać drugiego. Na płaskowyż wjeżdżają buldożery, a ekipy budowlane zaczynają wyrąbywać drzewo do drzewie. Najbardziej zagrożeni mędrcy zaczynają wzywać na pomoc sąsiadów. Nie jest to łatwe, bo trzeba głośno krzyczeć. Krzyczeć w sposób, który z mędrca robi głupca, co niejednemu bardzo się nie podoba. Poza tym, każdy następny w kazaniu do otaczających go liści tłumaczy sobie, że wycinka drzew jego nie będzie dotyczyć. Żyją w swoich światach, oddzielnie, nie potrafią się porozumieć i muszą zginąć.

Od razu muszę wyjaśnić, że wcale nie chcę, by opowiadanie było nostalgiczne, smutne, poważne lub dołujące. Wyobrażam je sobie jak każde swoje inne opowiadanie: mówić lekko o sprawach, które wcale lekkie nie są.

Pani Ewa Ronaldson zatrudnia się w firmach jako kozioł ofiarny. Oczywiście jest to funkcja równie nieformalna, jak np. słupa, ale mają ze sobą wiele wspólnego. I kozioł i słup mają niesprecyzowane kompetencje – oczywiście celowo. Z tym że słup po to, by nikt nie pytał, dlaczego nic nie robi, a zarabia tak dużo pieniędzy. Z kozłem jest inaczej. Kozioł dostaje pieniądze za to, że się podkłada. I tak pani Ewa dostała pracę w największej w Polsce firmie deweloperskiej. Gdy klienci zaczęli się wycofywać, podobnie, jak podwykonawcy, bezpośredni szef wprowadził Ewę, oczywiście fikcyjnie w sprawy bezpośrednio związane z ostatnimi porażkami. Gdy zarząd zastanawiał się nad tym co zrobić, szef Ewy powiedział, że to ona jest winna. Ewa odchodzi, sprawy się normują, szef ocalony. Tak to działa.

Wieść o tym, że jest ktoś taki, kto bierze na siebie ciężar odpowiedzialności i stres związany ze zwolnieniem, Ewa ma coraz więcej coraz bardziej intratnych propozycji pracy. Jest głęboki kryzys, a ona nie ma na co narzekać. Przyzwyczaiła się do złego traktowania, pokazowych pyskówek i robienia koło pióra. Dobrze jej z tym.

Ale czasy się zmieniają. Kryzys się powoli kończy. Ewa zaczyna bać się o swoją pracę…

Do firmy zajmującej się uśmiercaniem ludzi na życzenie,  zgłasza się Bronio. Podpisuje wniosek o dobrowolne podanie swojej żonie środka silnie trującego. W rubryce “powód odebrania życia” nie wie, co wpisać, pracownik podpowiada: “może być cokolwiek”. Jednocześnie zamawia usługę “oglądanie śmierci na żywo” zachęcony tym, że jest promocja oraz tym, że nienawidzi żony, gdyż uważa, że ta czyha na jego życie i pieniądze.

Mniej więcej w tym samym czasie do firmy trafia jego żona i zamawia podobną usługę dla męża.

Dzień widowiska. Mąż z kolegami ogląda za szybą, jak żona z koleżankami w intymnej salce na tyłach ekskluzywnej restauracji zaczynają oglądać na ekranie laptopa jakiś film, ale z daleka nie widać, co to takiego. Wchodzi kelner i podaje kobietom drinki. W tym samym czasie do ciemnego pokoiku mężczyzn również wchodzi hostessa i podaje napoje. Kobiety za szybą zaczynają się ekscytować, a zwłaszcza w momencie, gdy Bronio sięga po swojego drinka…

Taka firma już istnieje w Szwajcarii (oczywiście można życie odebrać sobie, a nie innemu człowiekowi). Właściciel nie zadaje za dużo pytań. Jak ktoś chce pójść do nieba, to może to zrobić jeszcze tego samego dnia. Wystarczy, że ma depresję.

To i pomysł rzucił się taki:

Dwóch sąsiadów na włościach rozległych nie lubi się stanowczo i bez powodu. I jeden i drugi bogaty, na kryzysie wypłynęli, to na najnowsze urządzenie Karchera do wywoływania deszczu ich stać, choć cacko drogie jak najnowsze półciężarowe Porsche. Na początku używają do podlewania ogrodów, co pozwala zwolnić ogrodników, bo donosili nawzajemnie do sąsiadów nawzajemnych. Ale szybko narzędzie służyć zaczyna do robienia sobie szkody. Jeden dugiemu sprowadza burzę w czasie wesela córki. Drugi mści się gradem, gdy sąsiad kupił replikę Poldka w cenie siedmiu Lexusów. Eskalacja wybryków pogodowych, a w gminie susza stulecia.

Wymowa podobna, jak 46% moich sprokurowanych opowiadań, ale dalej mnie bawi i dalej uważam, że trzeba.

Od pewnego czasu szlachetnym działaniom ukochapana prezydenta zaczął przeszkadzać najgroźniejszy przeciwnik od czasu, gdy ukochapan zgładził mediowo swojego poprzedniego najgroźniejszego wroga – a było to wczoraj i był to krawiec, który gdy oddawał pięknie uszytą marynarkę nie raczył powiedzieć, że lewa ramię ma trafić do lewego rękawa, a prawe do prawego.

Ale obecny wróg, czyli można powiedzieć wróg państwa był dużo groźniejszy. A był to kłaczek włosów koloru szatynowego. Gdy pojawił się na skrzydle ukochaprezydenckiego samolotu, ukochaprezydent nie  mógł wylecieć w daleką podróż, byle tylko nie być na wręczeniu nagrody dla swojego największego, po kłaczku wroga. Gdy kłaczek pojawił się na mikrofonie w czasie konferencji prasowej, ukochapan prezydent się zająknął i udawał, że walczy ze sprzętem. Gdy kłaczek pojawił się w czasie wizyty w ośrodku sportów zimowych, rozległy się strzały w odległości 30 metrów od ukochaprezydenta, a wcale nie dochodziły z pobliskiej strzelnicy, tylko były kłaczkiem spowodowane. Nikt z ochrony nie domyślał się, jaki był związek przyczynowo-skutkowy kłaczek-strzał, więc wszyscy zostali zwolnieni, bo tumany.

Doradcy prezydenta zastawili pułapkę na kłaczka i rozpętali wielką wojnę z wykorzystaniem formacji zbrojnych “Ruchu Radyjko”. Kłaczek został pojmany, przetransportowany do tajnego ośrodka, gdzie wcześniej wałęsało się bez celu CIA, czy też AIC i po dwóch tygodniach wszystko było wiadomo – ten największy z obecnych wrogów ukochapana prezydenta pochodził z głowy najlepszego obecnego doradcy, z czasów, gdy doradca ten gorączkowo włosy tarł w poszukiwaniu sposobów na zwrócenie uwagi opinii publicznej na to, jak ciężko ma ukochaprezydent nasz.

Tu skończę, bo przy mojej słabości do skracania, to już raczej nie pomysł, a opowiadanie się z robi. W ogóle to zasnatanwiam się czy nie lepiej pisać tak, jak w notatniku w iPhonie, czyli “kłaczek wrogiem prezydenta”.

Rodzice pięcioletniego Jubileuszka postanawiają znaleźć miejsce na urodziny, żeby wszystkim pospadały implanty. Udaje się. Uzyskują zgodę na dwugodzinną imprezę na fermie świń w podszwarwawskiej wsi zadupnej i pobłotnej. “Wiecie, żeby dzieci obcowały ze zwierzątkami, to jest bardzo wychowawcze” mówił tata Jubileusza, gdy wszyscy jechali na miejsce. Potem było już tylko gorzej – dzieciakom się nie spodobało, bo nie ma dostępu do internetu, za to rodzicom bardzo, bo odkryli na farmie klimaty dzieciństwa. Płacz dzieci i upojenie rodziców i jeszcze ten pazerny UE-rolnik, który kazał sobie za wszystko płacić, bo inaczej poszczuje psami i innymi zwierzętami, których w planie nie było… nie tylko w planie, ale w atlasie zwierząt też nie, bo to mutanty.

Szef polskiej prezydencji w UE mówi do eurodeputowanych tłoczących się w przejściu – Dziady przechodzić! Jest afera. Komentarze polityków, w kuluarach, w restauracjach, w różnych nieformalnych sytuacjach są miażdżące, a brzmią mniej więcej tak:

- Słyszałeś, kurwa, że ten pedzio powiedział o nas, eurodeputowanych “spierdalajcie, jebane psy”?

- To jest kutas machany, trzeba coś z nim zrobić, skurwysynem…

Rusza nowy show telewizyjny “Zgnójmy gwiazdę”. W programie pokazywane są kompromitujące materiały o znanych osobach publicznych, a jurorzy, przy aprobacie publiczności wyżywają się na nich. Oczywiście gwiazdy nie biorą w tym udziału, wszystko odbywa się zaocznie, to oczywiste. W finale programu jeden z filmów pokazuje najbardziej wyrazistego jurora, niejakiego Pepperona, w pozycji niedwuznacznej ze znanym panem posłem. Juror Pepperon z rozpędu obrzuca bluzgami oglądanego gwiazdora, a dopiero po chwili orientuje się, że to on we własnej osobie. Tego nie było w scenariuszu. Zamieszanie, piana na twarzy, śmiechy na widowni.

Producenci programu doszli bowiem do wniosku, że zgnojenie jurora-gwiazdora będzie dobrze przyjęte przez publiczność (i sponsorów).

W czasie kampanii wyborczej Bardzo Poważny Kandydat ma obsesję na punkcie sondaży i słupków. A im bardziej spada dla niego poparcie, w tym większej liczbie osób widzi słupki. Na spotkaniach wyborczych las słupków, w czasie przejazdu po mieście las słupków. Gdy Bardzo Poważny Kandydat zaczyna podejrzewać o sprzyjanie wrogom politycznym ludzi ze swojego najbliższego otoczenia, coraz więcej słupków mu się widzi wszędzie tu i tam.

Ale słupy nie ludzie i zaczyna się to obracać przeciw niemu. W czasie jednej z rzadkich wizyt wśród wyborców, dało się usłyszeć wybuch bomby, ale borowcy nie zareagowali, tylko stali jak słupy. Wszyscy stali jak słupy, nawet dziennikarze nie zadawali pytań, tym bardziej, że byli słupami koloru należnego Bardzo Groźnemu Kontrkandydatowi.

Gdy Bardzo Poważny wrócił do domu, opowiedział historię swojej żonie, ale nie po to, żeby usłyszeć jej opinię, ale po to, żeby przećwiczyć wypowiedź na konferencję prasową następnego dnia. I bardzo dobrze, bo nic by nie powiedziała. Słupy nie umieją mówić.

Tworzy się moda na próby generalne przed wszystkimi ważniejszymi świętami. Próby pierwszej gwiazdki, próby jasełek, próby kolędnicze, próby zapakowywania i rozpakowywania prezentów, oraz próby nalewania grzybowej. W czasie pierwszej wigilli wigilii, wypadającej w ostatnią wigilię dnia matki, pani Helena Dosiadła ma kłopot z rybą, której nie ma, bo to przecież maj, a ryba to na pewno nie karp, bo wszystkie wyginęły w czasie prób z poprzedniego sezonu.