Password Incorrect Blog » Dola pisarza

E-książki i self-publishing: to już trzy lata

Piotr Kowalczyk — Thu, 20 Oct 2011 11:00:42 +0000

Ten wpis będzie trochę w stylu tekstów “moje życie z modelami samolotów w skali 1:72″, ale o to właśnie mi chodzi. Każdy ma swoją pasję i warto o niej pisać bez względu na to, jak zabawnie by ona nie brzmiała.

Nie wiem, jakby się to wszystko potoczyło, może dalej pracowałbym w reklamie, gdyby nie moja pierwsza e-książka.

W październiku 2008 roku opublikowałem w Feedbooks Hasło niepoprawne, kolekcję 25 opowiadań dla geeków. Przygotowanie materiału do publikacji cyfrowej zajęło mi 40 minut. Do tego zaprojektowałem okładkę, napisałem notkę prasową o pierwszej polskiej książce na iPhona i zrobiłem ładnego jpega (patrz obok).

Liczyłem na to, że wieść się rozniesie, bo w tym czasie iPhone wchodził do Polski, ale nie spodziewałem się aż takiego efektu. W kilka dni książka została pobrana ponad tysiąc razy. Jednak dużo większy wpływa na moje podejście i zaangażowanie miała wydana w tym samym dniu i w ten sam sposób anglojęzyczna wersja książki – Password Incorrect.

Hasło niepoprawne, gdy już informacja o nim zniknęła ze stron Gazety.pl, Wirtualnej Polski i Newsweeka, przestało cieszyć się powodzeniem. Za to wersja angielska zaczęła żyć własnym życiem i to bez żadnej promocji. Książka trafiła na pierwszą stronę Feedbooks, Will Wheaton dodał ją do ulubionych i niespodziewanie szybko dorobiła się zagranicznych recenzji.

Było w tym coś, co idealnie odpowiada mojemu podejściu: jeśli masz naprawdę ciekawą propozycję, to prędzej czy później chwyci, bez żadnego wspomagania w postaci znajomości, dojść lub też zwykłego narzucania się. Pierwsza polska książka na iPhona chwyciła, Hasło niepoprawne nie. Mogę to z perspektywy czasu bez żadnego wstydu powiedzieć. Nie zależy mi na budowaniu atmosfery sukcesu, ale na uczciwym przedstawieniu sytuacji.

Oprócz kilku wyjątków, Hasło niepoprawne, podobnie jak wszystkie książki drukowne oraz nowa seria, E-opowiadania, spotkały się z mocno średnim przyjęciem. Bardzo możliwe, że oprócz swojego charakteru (opowiadania i w dodatku absurdalne) traktowane są przez swoją formę (cyfrowa), autora (nieznany) i cenę (za darmo lub po 2,99zł) za niewarte uwagi. Niejeden powiedziałby “nie poddawaj się”, ale nie o poddawanie tu chodzi, tylko o realną ocenę sytuacji, uczciwość i pokorę.

Zupełnie inaczej jest z Password Incorrect. To dzięki tej książce i wydatkowi na tłumaczenie (który dawno się już zwrócił) robię to, co robię – zajmuję się e-książkami i self-publishingiem. Co najważniejsze – nie wyobrażam sobie, żebym w swoim życiu mógł robić cokolwiek innego.

Angielska wersja, żeby było to jasne, wcale nie jest wielkim bestsellerem. Zarabiam na niej dzięki skali. Niszowa lektura w Polsce to zupełnie innym poziom popularności niż ta sama niszowa lektura dostępna po angielsku na całym świecie. Więcej pobrań i więcej opinii. Opinie są i dobre i złe, ale to dzięki nim dowiedziałem się, że piszę jak Lem lub “Vonnegut z ADHD”. Żeby było ciekawiej, kiedyś wysyłałem książki do polskich wydawnictw (bez skutku), a wydawnictwa z Anglii czy USA znajdują mnie same.

Każdy woli wracać do miejsca gdzie go chcą i potrzebują. A self-publishera z Polski widocznie potrzebują. Dzięki temu publikuję artykuły w TeleRead, Digital Book World, BookBuzzr czy FutureBook i jestem polskim partnerem Read an Ebook Week.

Najważniejsze jest jednak co innego. Internet powoduje, że w jednej chwili możesz uczestniczyć w działaniach, które cię inspirują, fascynują i powodują, że się rozwijasz. Tak jest z fenomemem self-publishingu i literaturą cyfrową. Część swojej wiedzy starałem się przekazać na blogu, czy to w postaci artykułów dla self-publisherów, czy też dzieląc się swoimi projektami literackimi, jak chociażby historie tworzone na komórce.

Z perspektywy trzech lat, wiele rzeczy nie wyszło, wiele straciłem dlatego, że nie jestem przebojowy, ale też wiele zyskałem tylko dlatego, że to co myślę trafiało na serwery Google a nie do szuflady. Świat pędzi, zapętla się w multitaskingu i ryczy wpisami na ścianie na Facebooku. Nie ma co czekać, aż ktoś przyjdze i powie “fajne”.

Jeśli masz pasję, pozwól jej zaistnieć. Ja już mam – takie samoloty w skali 1:72. Z tym że nie z papieru.

22.04.2011 -- Czytelniku, czy masz zespół Downa?
22.03.2011 -- 19 artykułów dla self-publisherów
10.03.2011 -- Uwaga! Konkurs literacki, nagroda – profesjonalne wydanie książki w serwisie Wydaje.pl
16.02.2011 -- Self-Publishing przebojem wchodzi na rynek (oraz co zrobić, żeby był to rynek polski)
25.09.2010 -- Jak opublikować książkę w iBookstore

"E-książki i self-publishing: to już trzy lata" is a post from Password Incorrect Blog.

Czytelniku, czy masz zespół Downa?

Piotr Kowalczyk — Fri, 22 Apr 2011 11:07:03 +0000

Paweł Pollak porównuje czytelników 2.0 do osób z zespołem Downa

Wczoraj, dzięki wpisowi Aleksandra Sowy na Facebooku trafiłem na niesmaczny post Pawła Pollaka, w którym czytelników książki Sowy porównuje do osób z zespołem Downa.

Poczułem się wywołany do tablicy – i to poczwórnie. Po pierwsze sam czytam książki autorów, którzy publikują poza tradycyjnym obiegiem wydawniczym, takie jak Autor 2.0 Sowy. Po drugie, jako autor, właśnie takich czytelników poszukuję. Po trzecie, sam zachęcam do publikowania w nowoczesny sposób. Po czwarte – i najważniejsze – mam córkę z zespołem Downa.

Dzięki Majce i wszystkim doświadczeniom życiowym z nią związanym, prawie natychmiast doszedłem do wniosku, że nie ma powodu czuć się w jakimkolwiek stopniu dotkniętym. Wręcz odwrotnie. Uważam się za czytelnika 2.0, mam zespół Downa, i jestem z tego dumny.

Osoby z zespołem Downa roztaczają wokół siebie nieprawdopodobnie dużo pozytywnej energii. Są niesamowicie otwarte, co pozwala im poznawać nowych ludzi, rzeczy i zjawiska bez żadnych oporów, warunków brzegowych i uprzedzeń. Podobnie jest z czytelnikami nowej generacji – poszukują, nie boją się próbować, nie uzbrajają się w niepotrzebne założenia (jak na przykład “to musi być grafoman, skoro nie wydał książki w żadnym dużym wydawnictwie”).

Druga bardzo ważna cecha: brak obaw o reakcję otoczenia. Jeżeli coś podoba się Majce, to znaczy że się podoba i koniec. Wiele osób przy podejmowaniu decyzji bierze pod uwagę reakcję znajomych. Czy wypada czytać książkę nieznanego autora? Co powiedzieć, gdy ktoś zapyta, ile gwiazdek dostała w tygodniku opinii? A jakie wydawnictwo, duże i znane chociaż?

Szczerość to kolejna cecha, którą posiada Majka. Mówi to co myśli, za jej pragnieniami nie stoją żadne ukryte cele. Jeżeli sięgam po książkę Adriana Grahama lub Jima Hanasa, to dlatego, że chcę je przeczytać. Znalazłem je w sieci, zainteresowały mnie tematyka i forma. Nic nie stoi na przeszkodzie, żeby dać szansę nieznanym autorom. Nie dobieram książek z potrzeby próżności, snobizmu lub kierując się modą.

Jeśli czasem sięgasz po książki publikowane w Feedbooks, Poczytaj.to albo Wydaje.pl, oznaczać to może, że autorytet o niskim poziomie tolerancji na nowe zjawiska może próbować ci to wytknąć, lub nawet obrazić. Według mnie, absolutnie nie ma powodu tym się przejmować.

* * *

Sama polemika Pollaka nie zasługuje na uwagę. Powodowana jest ona dosyć przyziemną potrzebą sponiewierania konkurencji przed wydaniem nowej książki poświęconej temu samemu tematowi. Niestety, jest ona przy tym symbolicznym odbiciem reakcji na nowe zjawiska w świecie książki, jaką reprezentuje część osób należących do tradycyjnego obiegu wydawniczego. Jest to mieszanka nonszalancji i agresji, obliczona na obronę status quo.

21.09.2010 -- Szkolenie o e-książkach
24.08.2010 -- Czy jesteś grafomanem, tak jak Seth Godin?
04.08.2010 -- Trzech dobrych wydawców
28.02.2010 -- Jak opublikować i promować własną książkę [linki]
26.05.2009 -- Czy Rzepa kręci literaturą

"Czytelniku, czy masz zespół Downa?" is a post from Password Incorrect Blog.

I już po przerwie na javascript

Piotr Kowalczyk — Wed, 19 Jan 2011 16:07:27 +0000

Chciałbym wytłumaczyć się z kilkutygodniowej przerwy w blogowaniu, nie mówiąc już o kompletnym zaniku energii społecznościowej. Ostatni wpis dotyczył e-księgarni Google i od tego czasu pojawiałem się praktycznie jedynie z historiami tworzonymi na iPhonie. Ale oczywiście wcale nie oznacza to, że zapomniałem o e-książkach, pisaniu i blogowaniu. Wręcz przeciwnie, dużo pisałem, bardzo dużo, aż za dużo.

Pięknymi słowami, których głównie używałem były “” oraz “var menuArray”. Ma to związek z nowym projektem e-książkowym, którym na razie się nie chwalę, bo mimo, że już ruszył, to będę go jeszcze dopracowywał przez kilka tygodni, miesięcy, lub (znając siebie) lat. Jest to drobna samoobsługowa funkcjonalność na rogu Firefoxa i Safari, trochę odpowiadająca na potrzeby, jakie sam posiadam, a których nie dało się spełnić za pomocą dotychczas istniejących w Internecie serwisów.

Muszę powiedzieć, że praca pochłonęła cały mój wolny czas, a przy okazji pięknym, wyrazistym różem wymalowała nadzieję na odwiązanie psychiczne od Twittera i Facebooka. Będę się udzielał, to jasne, ale w bardziej dojrzały sposób .

A do blogowania wracam, bo się stęskniłem. I jak zwykle będzie więcej pozytywistycznych porad niż analiz (dalej mam nieodparte wrażenie, że analizujących e-książki jest więcej niż czytających).

PS. Swoją drogą warsztat programisty z warsztatem pisarza ma wiele wspólnego. Postaw średnik nie w tym miejscu, a cała misterna opowieść, jaką jest strona internetowa sprowadza się do krótkiego i wymownego “error on line 45″.

Czy jesteś grafomanem, tak jak Seth Godin?

Piotr Kowalczyk — Tue, 24 Aug 2010 15:32:10 +0000

Niedawno ukazał się w Rzeczpospolitej artykuł, dosyć dobrze oddający stosunek polskich wydawców do autorów, a kończący się wnioskiem:

Korzyść z tego, że grafoman przeniesie się do Internetu, jest oczywista – oszczędza się papier.

Bardzo nieciekawe podejście, wynikającego ze słusznego jedynie częściowo założenia, że jeśli ktoś jest wystarczająco dobry, to publikuje na papierze, a jeśli nie – w Internecie.

Podejście jest nieciekawe z tego względu, że polscy wydawcy nie zainteresują się już Sethem Godinem, który właśnie zapowiedział, że Linchpin jest jego ostatnią książką wydaną na papierze. Czy jest grafomanem już w tej chwili, czy dopiero wtedy, gdy swoją nową książkę wyda, zgodnie z zapowiedzią, wyłącznie w formie elektronicznej?

Sam wydaję książki w Internecie, więc śmiało można nazywać mnie grafomanem, nie obrażam się za to. Uważam, że każdy pisarz jest grafomanem dopóki nie udowodni, że nie jest. Takie podejście jest bardziej budujące niż wyrzucanie do Internetu autorów, którzy nie przedostali się przez system selekcji wydawnictw – ale sprawy nie ułatwia.

Bo czy Jane Rowling była grafomanką, gdy wysyłała Harry’ego Pottera do siedmiu wydawnictw, i czy przestała nią być, gdy zadzwonił telefon z ósmego? I czy cały czas grafomanem jest J.A. Konrath, który jako autor ze środka listy w Kindle Store sprzedaje tyle książek ile autor bestsellerów w Polsce?

A czy grafoman publikujący w Internecie opowiadania, staje się jakby mniejszym grafomanem wraz ze wzrostem liczby ich pobrań? I czy jednego dnia wszystkie jego książki przestaną wonieć bezczelną grafomanią, jeśli okaże się, że znalazł wydawcę w Londynie? Albo zaczną wonieć od nowa, jeśli okaże się, że nie jest to Penguin UK? Albo będą woniały mniej jakby, jeśli znajdzie się na liście bestsellerów Amazon.com? Przecież dalej są to te same opowiadania, których redakcji i korekty dokonywał sam.

A przepraszam, a Paulo Coelho, naczelny grafoman świata? Jest grafomanem w tej części swojej siwizny, która objawia się darmowymi książkami publikowanymi w Internecie bez wiedzy wydawców, a nie jest w tej, którą reprezentuje 70-gramowym papierem objętościowym wydawnictwo HarperCollins?

Każdy kto ma potrzebę pisania zakłada, że grafomani to ci, których nie musi oglądać w lustrze. Dlatego woli unikać skojarzeń z przyprawiającym o kompleksy tematem. I tu uwaga: musisz uważać. Jeśli napiszesz komentarz pod tym wpisem, możesz wyjść na grafomana – temat cię interesuje, ale pewnie nie spędza ci snu z powiek grafomania tych, których nie musisz oglądać w lustrze.

A czy jeśli klikniesz w przycisk “Lubię to”, to wyjdzie na to, że jesteś, czy nie jesteś grafomanem? I czy jeśli jednak klikniesz, a publikowałeś na papierze, to się liczy, czy już nie?

Wiele jest osób, które by podjąć decyzję jaką książkę przeczytać, biorą pod uwagę głosy zewnętrzne, pomocnicze, dodatkowe: recenzentów, wydawców, marketerów. Na szczęście coraz więcej jest czytelników, którzy wyrabiają sobie opinię o autorze w dużo prostszy, ale i wymagający więcej odwagi sposób – zaczynając czytać jego książkę.

Dlatego zamiast zastanawiać się, przeczytaj Setha Godina. Swoją książkę Unleashing The IdeaVirus udostępnia za darmo w Internecie.

21.09.2010 -- Szkolenie o e-książkach
04.08.2010 -- Trzech dobrych wydawców
28.02.2010 -- Jak opublikować i promować własną książkę [linki]
26.05.2009 -- Czy Rzepa kręci literaturą
24.01.2009 -- Pisarz 2.0, czyli co ma Doctorow, czego nie ma Dukaj

"Czy jesteś grafomanem, tak jak Seth Godin?" is a post from Password Incorrect Blog.

Trzech dobrych wydawców

Piotr Kowalczyk — Wed, 04 Aug 2010 15:21:07 +0000

Przygotowuję się do napisania obszernego wpisu traktującego o rozprzestrzenianiu się w Internecie literatury publikowanej samodzielnie, traktowanej na ogół jak materiał drugiej kategorii, czy bardziej obrazowo – szajs. Zbiór moich opowiadań Hasło niepoprawne, wydanych samodzielnie w formie e-książki, można z założenia zaklasyfikować do tej grupy.

Dzisiejszy wpis chciałem potraktować jako osobiste tło do przyszłej, mam nadzieję gorącej dyskusji – wpis “O zalewaniu Internetu książkowym szajsem” ukaże się na blogu w drugiej połowie sierpnia.

No to do rzeczy.

Trzech wydawców miało poważny wpływ na moje przyszłe decyzje, które w efekcie doprowadziły do ukazania się Hasła niepoprawnego. W 2006 roku jako młody pisarz (chodzi o dorobek, nie wiek) mający na sumieniu zagadkowy pseudonim (N. Podpisany) i kilkadziesiąt trudnych do zaklasyfikowania opowiadań, rozsyłałem je do wydawnictw i pism literackich z nadzieją na wywołanie jakiegokolwiek zainteresowania.

Z wysyłkami na ogólne adresy lub skrzynki mailowe firm (w tym przypadku wydawnictw) wiadomo jak jest: albo nie ma reakcji, albo reakcja jest automatyczna, w najlepszym razie kurtuazyjna. Skuteczność takiego działania zbliżona jest do zera, ale ja zawsze lubiłem to robić. Jeśli coś przebiło się do świadomości decydenta, to znaczy, że miało wartość.

Wydawca I

Był to jeden z periodyków, w którym publikowano opowiadania nieznanych lub mniej znanych twórców. Dostałem wiadomość, że w jednym z numerów ukażą się trzy moje opowiadania. Byłem z tego bardzo dumny.

Radość była tym większa, że wkrótce redaktor magazynu napisał maila, w którym chwalił teksty i twierdził, że może pomóc w ich opublikowaniu w znanym i cenionym wydawnictwie. Miałem jedynie dokonać selekcji, żeby nie wysyłać wszystkich.

W efekcie tego nie zrobiłem. Mój znajomy, który zresztą dał mi namiar na periodyk, powiedział, że dostał od redaktora bardzo podobnego maila.

Jak to zinterpretować? Czy redaktor wysyłał takie maile do wszystkich, którzy trafili na łamy magazynu? Jak na ostrą selekcję, obliczoną na wynalezienie najlepszych z najlepszych, to stanowczo za mało. A może wchodziło w grę coś jeszcze. W każdym razie powody takiego zachowania były niejasne.

Wydawca II

Do wydawnictw wysyłałem propozycje w postaci maksymalnie zaawansowanej. Zamiast wydruków A4 z Worda, były to teksty wstępnie złożone w formacie książkowym. Opracowałem również okładkę.

Otrzymałem trzy odpowiedzi. Jedna, że nie; druga, że nie, ponieważ nikt nie czyta opowiadań; a trzecia, że opowiadania są interesujące i że mam przesłać notę biograficzną. Wydawnictwo było renomowane, więc się spiąłem i napisałem notkę tego rodzaju, ponieważ nie miałem wcześniej żadnego dorobku, więc nie było się czym chwalić.

W odpowiedzi otrzymałem prośbę, żeby napisać notkę na poważnie. Napisałem na poważnie, a sprawa rozeszła się po kościach.

Oczywiście powodów mogło być wiele, ale dosyć szybko doszedłem do wniosku, że redaktor odpowiedzialny za selekcję tekstów, zainteresował się N. Podpisanym, bo uznał, że za pseudonimem może kryć się jakiś znany czytelnikowi autor, który być może chce zmienić styl i wystąpić incognito.

Wydawca III

Do kolejnych kilkunastu wydawnictw wysłałem nieco inną propozycję. Chciałem partycypować w kosztach wydania przez nich książki. Brałem na siebie koszt składu i druku, a wydawnictwo miało dokonać redakcji, korekty i umieścić książkę w swoich kanałach dystrybucji.

Tu sprawa była dużo klarowniejsza – trzy wydawnictwa odpowiedziały, że dlaczego nie, z czego jedno zainteresowało się aż za bardzo – i to zdradzając się z tym, że treść książki nie jest im znana.

Takie postępowanie rodzi pytanie: jak daleko wydawca może obniżyć swoje kryteria selekcji, jeśli ma okazję oszczędzić. Czy nie przeszkadza mu wydawanie lichej prozy, jeśli może oszczędzić na składzie i druku?

Każdy pisarz, który poszukuje wydawców ma w swojej pamięci takie lub jeszcze ciekawsze epizody. Czasem ich efektem jest porzucenie myśli o pisaniu (przecież nic z tego nie wynikło), czasem, jak w moim przypadku – wręcz odwrotnie.

Uznałem, że opowiadania są wystarczająco dobre by zaistnieć na rynku. Wielu ludzi mających nadzieję chwyta się każdej nadziei, a taką właśnie nadzieję, bez względu na zawartość profesjonalizmu, zawierały te trzy epizody.

W efekcie nie tylko wydałem książkę drukiem za własne pieniądze, założyłem wydawnictwo, ale i postanowiłem rozwijać się dalej, czego efektem jest Hasło niepoprawne.

Czas na wnioski.

Jeżeli książka ta jest szajsem, to jest on w pewnym stopniu efektem przychylnej oceny kilku wydawców. No tak, ale ktoś mógłby powiedzieć, że powody ich decyzji są dalekie od merytorycznych czy wręcz profesjonalnych. Pytanie tylko: skoro powody są nieprofesjonalne, to czy jest to wyjątek czy reguła?

Jeśli natomiast Hasło niepoprawne nie jest szajsem, to można powiedzieć, że udało się książce zaistnieć dzięki właśnie tym wydawcom. Ale jak wiemy ich powody nie były do końca merytoryczne i profesjonalne. Tak więc można wyciągnąć wniosek, że dobre książki wychodzą na światło dzienne z powodu mało profesjonalnych decyzji wydawców. Czy więc takie decyzje są złe, czy może jednak dobre?

Z punktu widzenia autora, jest to trzech dobrych wydawców. A z punktu widzenia czytelnika? Jeśli książka nie jest szajsem to są dobrzy, a jeśli jest, to są źli?

21.09.2010 -- Szkolenie o e-książkach
24.08.2010 -- Czy jesteś grafomanem, tak jak Seth Godin?
28.02.2010 -- Jak opublikować i promować własną książkę [linki]
26.05.2009 -- Czy Rzepa kręci literaturą
24.01.2009 -- Pisarz 2.0, czyli co ma Doctorow, czego nie ma Dukaj

"Trzech dobrych wydawców" is a post from Password Incorrect Blog.

W jednym twitku razem z Margaret Atwood

Piotr Kowalczyk — Sat, 22 May 2010 08:52:46 +0000

W piątek użytkownicy Twittera polecają sobie nawzajem ciekawych użytkowników. Jest to jedno z najpopularniejszych zjawisk na Twitterze – nazywa się #followfriday lub #ff.

Piątkowa rekomendacja, w której wymieniony zostałem razem z Margaret Atwood czy Chrisem Broganem świetnie pokazuje, jak Twitter zmienia reguły gry. Kiedyś liczyło się wyłącznie błogosławieństwo odległych autorytetów, teraz już niekoniecznie. Twitter skraca dystans – i to skraca na wielu poziomach. Pomiędzy autorami i czytelnikami, ale też pomiędzy sami autorami.

#ff writers @MargaretAtwood @JCSimonds @BobSpear @namenick @slipdown @bookgal @KelseyTimmerman @loriflorido @ddinafriedman @chrisbroganless than a minute ago via TweetDeckShelHorowitzGreenMkt
shelhorowitz

06.08.2009 -- Stuletnia promocja książkowa – do 2109 roku
22.03.2011 -- 19 artykułów dla self-publisherów
10.03.2011 -- Uwaga! Konkurs literacki, nagroda – profesjonalne wydanie książki w serwisie Wydaje.pl
16.02.2011 -- Self-Publishing przebojem wchodzi na rynek (oraz co zrobić, żeby był to rynek polski)
22.01.2011 -- How You Can Sell E-books to Mobile Twitter Users

"W jednym twitku razem z Margaret Atwood" is a post from Password Incorrect Blog.

W tej reklamówce miała wystąpić moja książka…

Piotr Kowalczyk — Wed, 07 Apr 2010 08:08:35 +0000

…ale nie wystąpiła, więc po co w ogóle o tym piszę. Jest parę powodów. Motorola Droid to nie byle co, Verizon to nie pikuś, a reklama nie w Polsce, tylko w Stanach.

Najciekawszy jest jednak tryb, w jakim znalazłem się w ścisłej czołówce książek branych pod uwagę. Filmik prezentuje aplikację do czytania książek Aldiko, zresztą świetną, polecam wszystkim właścicielom telefonów z systemem Android. To właśnie ludzie z Aldiko skontaktowali się ze mną w sprawie reklamy Motoroli.

No dobrze, ale dlaczego akurat jakiś Password Incorrect jakiegoś łepka z Polski, który nie jest Danem Brownem, jego książka nie znajduje się na liście bestsellerów The New York Times, ani nawet eClicto. Nawet cioci w Verizonie łepek nie ma, więc o co chodzi?

Chodzi o możliwości, jakie daje świat 2.0. Ludzie o podobnych zainteresowaniach potrafią odnaleźć się na końcu świata. Może tego w Polsce nie widać, ale mocno promuję e-booki mobilne i takim firmom jak Aldiko ten fakt na pewno nie umknął. Podobnie jak tematyka, czyli złośliwe opowiadania o naszym uzależnieniu od technologii. Czytadło w sam raz dla geeków, które przy okazji jest popularne. Nie chodzi tylko o te 15 tysięcy pobrań z Feedbooks. Password Incorrect był również trzecią najczęściej ściąganą książką z katalogu specjalnie przygotowanego na Tydzień E-booka przez Aldiko – i to był, jak podejrzewam, jeden z głównych powodów, dla których książka znalazła się na liście kandydatów.

Książka nie wystąpiła w reklamie Motoroli, ale już wcześniej miała swoje pół sekundy – właśnie w reklamówce Aldiko.

Na koniec rada dla pisarzy 2.0 – nic nie stoi na przeszkodzie, naprawdę nic nie stoi na przeszkodzie mierzyć wysoko i patrzeć daleko. Trzeba tylko mocno wierzyć że się uda – i wziąć się do roboty. Więcej w cyklu “Pisarzu, zostań indie”.

22.11.2010 -- Does 30,000 downloads convince you to read a book?
15.07.2011 -- How to Read Adobe DRM Books on Your Android Device
19.01.2011 -- 53,5% of my Feedbooks downloads goes to Aldiko [stats]
19.01.2011 -- Aldiko 2.0 released! Packed with new features, check this overview [video]
10.12.2010 -- Android users, get ready! Aldiko Book Reader 2.0 is coming!

"W tej reklamówce miała wystąpić moja książka…" is a post from Password Incorrect Blog.

Mam już wydawcę w Stanach, niestety

Piotr Kowalczyk — Sat, 20 Feb 2010 17:56:50 +0000

Wydawnictwo nazywa się Sugar Land Texas i są to piraci.

Kliknij i zobacz więcej

Nigdy się ze mną nie kontaktowali, opublikowali moją książkę bez mojej zgody, życzą sobie za nią 15 dolarów, i żeby było ciekawiej, uważają, że prawa autorskie należą w pełni do nich. Tu jest odnośnik do książki, mam nadzieję, że niedługo przestanie działać.

Nigdy wcześniej nie czytałem o procederze, którego padłem ofiarą. A polega on na tym, że ktoś ściągnął Password Incorrect z jednego z serwisów, w którym książka jest za darmo. Na podstawie treści wprowadzenia zawęziłem liczbę miejsc do dwóch: Manybooks albo Wattpad. Potem ten ktoś opublikował książkę w identyczny sposób, jak ja wcześniej swoje dwie, czyli za pośrednictwem systemu Kindle DTP. Co więcej, książka pojawia się jako inna edycja mojej publikacji o tym samym tytule, a ponieważ okładka znana jest z innych serwisów, to może da się znaleźć jakiegoś naiwnego Amerykanina, który zanim się zastanowi, już klika w Buy now with 1-Click.

Od stycznia system self-publishingowy Amazona został udostępniony autorom spoza USA i bardzo możliwe, że taki proceder jest tego efektem. Publikować może każdy i trudno wszystkich skontrolować. Niektórzy liczą na to, że autor spoza Stanów może się nie zorientować, nie zainteresować lub bać spytać. Pewnie Sugar Land jest gościem, który też nie mieszka w USA, więc nie dość, że ciężko go namierzyć, to bardzo ciężko będzie go ścigać. Wydawnictwo-duch.

Tak czy inaczej przeprowadzę dochodzenie i będzie chciał usunąć książkę “wydawnictwa” Sugar Land z oferty Amazona. Dam znać, jak sprawy się mają.

Krótki komentarz. Pirat to ten, kto kradnie czyjąś własność. Do tej pory, jeśli chodziło o prawa autorskie mieliśmy do czynienia z piratami “czytelnikami”. Taki pirat kradł, żeby zaoszczędzić. Tu jest dokładnie na odwrót. Pirat “wydawca” kradnie, żeby zarobić.

Nowe idzie, niestety.

12.04.2011 -- Free Tools for Authors Offered by Ebook Friendly: First Chapter Previews and Book Directory
06.04.2011 -- E-book Covers With E-reading Application Look
22.03.2011 -- 19 artykułów dla self-publisherów
10.03.2011 -- Uwaga! Konkurs literacki, nagroda – profesjonalne wydanie książki w serwisie Wydaje.pl
16.02.2011 -- Self-Publishing przebojem wchodzi na rynek (oraz co zrobić, żeby był to rynek polski)

"Mam już wydawcę w Stanach, niestety" is a post from Password Incorrect Blog.

10 000 pobrań i co dalej?

Piotr Kowalczyk — Wed, 09 Dec 2009 08:14:07 +0000

Od jakiegoś czasu sprawdzałem częściej niż zwykle, jak sobie radzi Password Incorrect. Dzisiaj rano nastąpił ten moment – liczba pobrań przekroczyła 10 000! Dobrą stroną każdej książki elektronicznej jest to, że nigdy nie zabraknie jej w księgarni. Co więcej, książka z dnia na dzień staje się lepsza, bo liczba pobrań może tylko rosnąć. Jedyne pytanie – w jakim tempie. A takiego tempa po angielskiej wersji Hasła niepoprawnego się nie spodziewałem. Ta jedna książka wywróciła do góry nogami moje plany i marzenia, związane z pisaniem książek.

Zaczęło się od małego marzenia w podstawówce w Gubinie, żeby nie tylko pochłaniać książki ze szkolnej biblioteki, ale i jedną, swoją, tam umieścić. Potem wiele się wydarzyło, wystarczająco wiele, by nazwać mnie grafomanem.

Po wydaniu drukiem czterech tomów opowiadań, w październiku zeszłego roku wpadłem na pomysł, by opublikować ich promocyjną edycję – w wersji wyłącznie na iPhone’a. Tak powstało Hasło niepoprawne. Liczyłem na to, że fala zainteresowania wchodzącym do Polski iPhonem spowoduje zainteresowanie książką i osobą autora – a w efekcie wzrost sprzedaży wydań papierowych. Liczba pobrań po trzech tygodniach przekroczyła 1000. Po paru dniach gwałtownie spadła, a na dodatek moja główna hurtownia (Platon) parę tygodni później rozwiązała umowę, więc książki drukowane zostały wycofane z dystrybucji.

Po takim rozwinięciu akcji powinienem darować sobie pisanie książek i skupić na reklamie, dzięki której się utrzymuję i która również daje mi mnóstwo radości. Ale tu pojawiła się pierwsze hmm, będące efektem czynu klasyfikowalnego jako absurdalny, a mianowicie razem z Hasłem opublikowałem jego angielską wersję – Password Incorrect. Za tłumaczenie zapłaciłem sporo pieniędzy. Nic bardziej bezsensownego, biorąc pod uwagę, że książka jest za darmo, a ja nie jestem znanym polskim autorem, za którym stoją tak zacne wydawnictwa jak Znak. Pierwsze hmm polegało na tym, że liczba pobrań bardzo szybko rosła, i tu uwaga: bez większych działań z mojej strony.

Potem przyszły propozycje wywiadów od Adriana Grahama, prowadzącego wtedy The Digital Fiction Show (od tej pory próbuję go ścigać w sieci, ostatnio pisał książkę w Google Wave) i Joanny Penn, twórczyni programu Author 2.0. Wcześniej odkrył mnie dla czytelników swojego opiniotwórczego bloga Przemek Pająk. Hmm, prawda jest taka, że w moim przypadku ludźmi, którzy wywarli pozytywny wpływ na twórczość nie są krytycy z “Przekroju”, ale blogerzy. Nie po raz pierwszy bloger wychodzi na prowadzenie. Zresztą, nie spodziewam się po recenzji książki w tygodniku opiniotwórczym, że wyzwoli we mnie potrzebę działań pionierskich. A dzięki blogerom, tak właśnie się stało. Dostałem mocnego kopniaka do przodu.

I cały czas lecę. Nie tylko promuję swoje książki, ale e-booki w ogóle. Świetnie czuję się w roli pozbawionego obaw wszelakich tech-absurdysty, który przymierza się do dziwnych projektów literackich (chociażby #hashtagstory). Wykorzystuję nowe media w komunikowaniu się z czytelnikami. Odkryłem, że w roli przecierającego szlaki czuję się znacznie lepiej, niż w roli zbierającego okruchy po imprezie. Obie czynności są równie niewdzięczne, ale tylko ta pierwsza daje nadzieję na dobre zakończenie.

Pozytywne oceny spowodowały, że mocniej zaangażowałem się w self-publishing. Inspirację i wiedzę czerpię głównie z Twittera – od pisarzy, którzy robią dokładnie to samo, co ja, z tym że dużo skuteczniej. Fantastyczne jest to, że nawzajem się wspieramy (niech zgadnę: równość – nie jest to cecha systemu 1.0). Hmm, zapewniam was, wystarczy spędzić dwa tygodnie wśród ludzi, którzy publikują swoje książki sami, a zapomnicie o klasycznych wydawcach i rozczarowaniu im towarzyszącym. Jest tyle sposobów na wydanie i promowanie swojej książki i twórczości w ogóle, że klasyczne próby zainteresowania wydawców (tzw. e-mail po prośbie) stają się niesmacznie anachroniczne.

Co dalej? Darmowa edycja Password Incorrect dalej będzie “generatorem popularności”. Już teraz znajduję się wśród 200 najbardziej popularnych autorów w Feedbooks i jest to wartość nie do przecenienia. Ale ponieważ możliwości jest mnóstwo, cała sztuka będzie polegać na wyborze tych właściwych. O wielu pisałem pisałem już na blogu. Wystarczy, że wspomnę o absolutnie niesamowitej sprawie: autor może znaleźć się w ofercie Barnes&Noble, Amazon, Sony EBook Store i Shortcovers, i to bez żadnej łaski – wystarczy, że opublikuje swoją książkę w serwisie Smashwords. Kilka dni temu wycofałem z serwisu pierwszą wersję Password Incorrect, a wprowadziłem reedycję wraz z drugą częścią – Failure Confirmed.

Zdobyta wiedza pozwala mi dosyć dobrze się pozycjonować – nie ma literatury dla geeków, więc trzeba zapełnić lukę. Staram się jednocześnie, by czytelnicy kojarzyli mnie jako pisarza mobilnego, czyli takiego, którego dobrze czyta się na komórce lub czytniku (dla geeków w sam raz). Dodatkowo trzeba wziąć pod uwagę fakt, że pisarz ten pochodzi z Polski, a więc nie ma prawa perfekcyjnie pisać po angielsku. Ale, hmm, zaraz, co on robi, pisze opowiadania w Google Translate? I ma inne, równie tech-absurdalne patenty na pokonanie bariery językowej? Robi się z tego całkiem interesujący kawałek historii, a najciekawsze jest to, że jeszcze trzy miesiące temu dodałbym “którą to historię ktoś może odkryje w 2087 roku”. Teraz nie mam pewności, czy będzie to aż tak późno.

Wystarczył rok. Już nie marzę o tym, żeby jeden papierowy egzemplarz Człowieka zwanego Biurkiem stał na półce w Empiku. Marzę o tym, by Password Incorrect, a także Failure Confirmed znalazły się na kolejnych 10 tysiącach czytników i komórek. Biorąc pod uwagę różnicę w zasięgu między Empikiem a np. Amazonem jest to całkiem możliwe. Hmm, zapowiada się bardzo ciekawy rok.

PS. Właśnie ukazał się wywiad, którego udzieliłem przez Google Wave szefowi Feedbooks, Hadrienowi Gardeur. Szczerze powiem – łatwiej mi udzielać wywiadów tam, niż tu. Tam nikt nie będzie pytał “ale kim do cholery jest ten Niżejpodpisany?”

22.11.2010 -- Does 30,000 downloads convince you to read a book?
03.06.2009 -- Pięć nowych książek w Feedbooks. Dlaczego?
02.06.2009 -- I Killed Myself in 1969 and It Works
06.05.2009 -- Moja książka wśród rekomendowanych przez Feedbooks
26.11.2008 -- W czołówce autorów Feedbooks.com

"10 000 pobrań i co dalej?" is a post from Password Incorrect Blog.

Pisarz według Serwisu Informacyjnego Urzędów Pracy

Piotr Kowalczyk — Fri, 20 Nov 2009 17:50:54 +0000

Żeby napisać równie zabawny tekst o pisarzu, jak ten poniżej, musiałbym być śmiertelnie poważny – a być nie mogę, bo jestem śmiertelnie ubawiony tekstem takim, jak ten poniżej.

Informację wynalazł i podzielił się na Twitterze @pilas. Oryginał tutaj, zrzut ekranowy tutaj.

Nazwa: Pisarz

Kod: 245105

Synteza:

Zajmuje się działalnością pisarską w dziedzinie prozy, poezji i dramatu; tworzy powieści, nowele, opowiadania, biografie, monografie, pamiętniki; utwory poetyckie, dramaty – z przeznaczeniem na scenę, do realizacji teatralnej, radiowej bądź telewizyjnej; podejmuje w swoich dziełach problematykę psychologiczną, kryminalno-sensacyjną, romantyczną, religijną, obyczajową itp.

Zadania zawodowe:

- opisywanie przeżyć wewnętrznych, stanów psychicznych, doznań, refleksji, poglądów – w formie fabularnej, pamiętnika, autobiografii, wiersza, dramatu itp., mające na celu oddziaływanie estetyczne i artystyczne na czytelników;

- przygotowywanie formy literackiej do publikacji (prozy, dramatu, poezji) w czasopiśmie, gazecie, książce; zgłoszenie inicjatywy wydawniczej, podpisanie umowy o wydanie dzieła lub wystawienie utworu dramatycznego na scenie;

- współdziałanie z redaktorem publikacji; nanoszenie poprawek, korekta tekstu itp.;

- promowanie własnej twórczości literackiej;

- uczestniczenie w spotkaniach autorskich, udział w konkursach literackich, udzielanie wywiadów na temat własnej twórczości, zamierzeń literackich itp.;

- promowanie twórczości młodych pisarzy, poetów, dramaturgów; recenzowanie ich twórczości na łamach prasy, w telewizji itp.;

- uczestniczenie w życiu literackim w środowisku lokalnym, w działalności związków literatów, kołach młodych twórców itp.

Dodatkowe zadania zawodowe:

- wypowiadanie się w ważnych sprawach dla kraju, narodu, ludzkości jako arbiter, intelektualista i artysta;

- komentowanie ważnych wydarzeń artystycznych, kulturalnych, literackich, społecznych i politycznych;

- uprawianie publicystyki literackiej, komentowanie, ocenianie i informowanie o wydarzeniach społecznych, politycznych i artystycznych;

- pisanie scenariuszy filmowych i telewizyjnych opartych na własnej twórczości lub adaptowanie utworów innego autora na potrzeby filmu i telewizji.

22.03.2011 -- 19 artykułów dla self-publisherów
10.03.2011 -- Uwaga! Konkurs literacki, nagroda – profesjonalne wydanie książki w serwisie Wydaje.pl
16.02.2011 -- Self-Publishing przebojem wchodzi na rynek (oraz co zrobić, żeby był to rynek polski)
25.09.2010 -- Jak opublikować książkę w iBookstore
21.09.2010 -- Szkolenie o e-książkach

"Pisarz według Serwisu Informacyjnego Urzędów Pracy" is a post from Password Incorrect Blog.

Password Incorrect Blog » Dola pisarza

E-książki i self-publishing: to już trzy lata

Related posts

Czytelniku, czy masz zespół Downa?

Related posts

I już po przerwie na javascript

Other posts

Czy jesteś grafomanem, tak jak Seth Godin?

Related posts

Trzech dobrych wydawców

Wydawca I

Wydawca II

Wydawca III

Related posts

W jednym twitku razem z Margaret Atwood

Related posts

W tej reklamówce miała wystąpić moja książka…

Related posts

Mam już wydawcę w Stanach, niestety

Related posts

10 000 pobrań i co dalej?

Related posts

Pisarz według Serwisu Informacyjnego Urzędów Pracy

Żeby napisać równie zabawny tekst o pisarzu, jak ten poniżej, musiałbym być śmiertelnie poważny – a być nie mogę, bo jestem śmiertelnie ubawiony tekstem takim, jak ten poniżej.

Informację wynalazł i podzielił się na Twitterze @pilas. Oryginał tutaj, zrzut ekranowy tutaj.

Related posts